زمان دستوری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از زمان (دستور زبان))
پرش به: ناوبری، جستجو

زمان دستوری (به انگلیسی: tense) مقوله‌ای دستوری است که موقعیت زمانی را تعیین می‌کند؛ به عبارت دیگر زمان دستوری شکل دستوری شده زمان تقویمی است. زمان دستوری جزو مقولات اساسی‌ای است که همراه با عناصر واژگانی و دیگر اشارات مربوط به زمان، شنونده را قادر می‌سازد تا ارتباطی موقتی میان موقعیت گفتار و موقعیتی که در جمله توصیف شده را بازسازی کند. همچنین زمان دستوری شنونده را قادر می‌سازد تا ترتیب نسبی موقعیت‌های توصیف شده در متن را نیز بازسازی کند.[۱][۲]

زمان دستوری در زبان فارسی[ویرایش]

زبان فارسی دارای سه زمان دستوری اصلی است: گذشته (ماضی)، حال (مضارع)، و آینده (مستقبل).[۳] با این حال برخی از محققان برای زبان فارسی تنها دو زمان اصلی را به رسمیت می‌شناسند: گذشته و غیرگذشته.[۴]

پانویس[ویرایش]

  1. Fabricius-Hansen, 2006: p. 566.
  2. comrie, 1985: p. 9.
  3. انوری و احمدی گیوی، ۱۳۸۸: ص. ۲۲.
  4. رحیمیان، ۱۳۸۹.

منابع[ویرایش]

  • انوری، حسن، و حسن احمدی گیوی. دستور زبان فارسی ۲. انتشارات فاطمی. ۱۳۸۸.
  • رحیمیان، جلال. ساخت زبان فارسی. دانشگاه شیراز. ۱۳۸۹.
  • C. Fabricius-Hansen, Tense, In Encyclopedia of Language & Linguistics (Second Edition), edited by Keith Brown, Elsevier, Oxford, 2006, Pages 566-573, ISBN 9780080448541, [۱].
  • Comrie, Bernard. Tense, Cambridge University Press, 1985.

جستارهای وابسته[ویرایش]