زمان آینده (زبان)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

زمان آینده در زبان پارسی برای بیان رویدادی یا برنامه‌ای که مربوط به آینده است به‌کار می‌رود.

روش ساخت[ویرایش]

زمان آینده در پارسی به سه روش ساخته می‌شود:

۱.《خواه+شناسه‌های مضارع+بن ماضی》: خواهم رفت، خواهی رفت، خواهد رفت، خواهیم رفت، خواهید رفت، خواهند رفت.

  • این گونه هیچگونه کاربردی در میان مردم ندارد و فقط رسمی است.

۲.《می+خواه+شناسه‌های مضارع+بـ+بن مضارع+شناسه های مضارع》: می‌خواهم بروم، می‌خواهی بروی، می‌خواهد برود، می‌خواهیم برویم، می‌خواهید بروید، می‌خواهند بروند.

  • این گونه هم‌ارز Sipmle Future(آینده ساده) انگلیسی است.

۳.《می‌+خواست+شناسه‌های ماضی+بـ+بن مضارع+شناسه‌های مضارع》: می‌خواستم بروم، می‌خواستی بروی، می‌خواست برود، می‌خواستیم برویم، می‌خواستید بروید، می‌خواستند بروند.

  • این گونه هم‌ ارز Simple Future in Past(آینده ساده در گذشته) انگلیسی است.

کاربرد[ویرایش]

کاربرد زمان آینده در پارسی معیار معمولاً در نوشتار است، و در گفتار، اغلب به‌جای آن از حال اِخباری استفاده می‌شود.

مثال: فردا به فرودگاه خواهم رفت. -> فردا به فرودگاه می‌روم.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]