زمان آینده (زبان)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

زمان آینده در زبان پارسی برای بیان رویدادی یا برنامه‌ای که مربوط به آینده است به‌کار می‌رود.

روش ساخت[ویرایش]

زمان آینده در پارسی با صرف حال (حال اِلتِزامی بدون بـ) از فعل «خواستن» به‌عنوان فعل کمکی و بن گذشته (ماضیِ) فعل اصلی ساخته می‌شود.

مثال: خواهم رفت، خواهی رفت، خواهد رفت، خواهیم رفت، خواهید رفت، خواهند رفت.

کاربرد[ویرایش]

کاربرد زمان آینده در پارسی معیار معمولاً در نوشتار است، و در گفتار، اغلب به‌جای آن از حال اِخباری استفاده می‌شود.

مثال: فردا به فرودگاه خواهم رفت. -> فردا به فرودگاه می‌روم.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]