دویچ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
دویچ
دویچ
village
دویچ در ایران قرار گرفته‌است
دویچ
دویچ
مختصات: ۳۷°۱۸′۱۹″ شمالی ۴۸°۱۱′۵۵″ شرقی / ۳۷٫۳۰۵۲۸°شمالی ۴۸٫۱۹۸۶۱°شرقی / 37.30528; 48.19861مختصات: ۳۷°۱۸′۱۹″ شمالی ۴۸°۱۱′۵۵″ شرقی / ۳۷٫۳۰۵۲۸°شمالی ۴۸٫۱۹۸۶۱°شرقی / 37.30528; 48.19861
کشور ایران
استان‌های ایراناستان آذربایجان شرقی
شهرستان‌های ایرانشهرستان میانه
بخش (تقسیمات کشوری)بخش کاغذکنان
تقسیمات کشوری در ایراندهستان کاغذکنان مرکزی
جمعیت (۲۰۰۶)
 • جمعیتاین روستا جمعیت ثابت در طول سال ندارد و ییلاقی است
منطقهٔ زمانیساعت رسمی ایران (یوتی‌سی +۳:۳۰)
 • تابستان (DST)ساعت رسمی ایران (یوتی‌سی +۴:۳۰)


دویچ که املای درستش دویوج (Duyüc) است ،یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان کاغذکنان مرکزی بخش کاغذکنان شهرستان میانه واقع شده‌است. این روستا طبیعتی دشتی و دره ای دارد و بسیار سرسبز است، بخش دره ای این روستا جزو مناطق محافظت شده حیوانات وحشی نظیر غزال ، بز کوهی ، سیاه گوش ، پلنگ ایرانی ، خرس و... است.

این روستا یکی از دور افتاده ترین روستا های شهرستان میانه است و به همین دلیل طبیعت دست نخورده و زیبایی دارد که نمیتوان از دستش داد. در شمال غربی این روستا رَزَکی (Rəzəki)، در جنوب شرقی این روستا هردول (Hərdul)، در جنوب این روستا میلاندار تپه سی (milandar təpəsi) و در شرق این روستا گوءی دره (Göu dərə) قرار دارد. یکی از معروفترین جاذبه های طبیعی و گردشگری این روستا آبشار دویوج "نَنَه وای" (Nənə vay) است.این روستا یک آبشار دیگر نیز به نام اون تُکولَن دارد.

دویوج خاک حاصل خیزی دارد و میوه‌های دویوج بسیار شیرین و خوشمزه هستند و علاوه بر میوه‌های کاشته شده، میوه‌های وحشی بسیاری نیز نظیر تمشک، میوه‌ی گل نسترن، زالزالک و... دارد.

از روستای دویوج فضا های دیدنی بسیاری نظیر پیشیک قَبری (Pişik qəbri)، قیزیل اوءزَن (Ğizil öuzən)، باخاجاخ (Baxacax) و... قابل رویت است.

بخش بزرگی از این روستا را دره ها تشکیل می دهند، از این دره های زیبا میتوان به آغ دَرَه (Aq dərə)، دال دَرَه (Dal dərə)، حسن دَرَه (Həsən dərə) و... اشاره کرد.

این روستا چشمه های فراوانی نیز دارد، مانند نوءرو بولاغ (Nourı bılağ)، کورد بولاغ (Kurd bılağ)، نَفتَه خانا (Nəftə xana) و...

این روستا آب و هوای سردی دارد. این روستا تابستان های خنک و زمستان های بسیار سرد برفی و یخبندان دارد. در زمستان این روستا غیرقابل سکونت است و راهی که به این روستا می‌رسد، صعب‌العبور می‌شود. روستا جزو مناطق ییلاقی محسوب میشود به همین خاطر این روستا جمعیت ثابتی ندارد، بیشتر اهالی این روستا هم‌اکنون در تهران زندگی می‌کنند و در فصل گرما و برای فرار از گرمای تهران و تفریح به دویوج می‌روند، بعضی کل تابستان را در روستا می‌مانند و برخی مدت کمی را در روستا می‌مانند.

نام این روستا (دویوج) به معنی جنگجو است. که در اصل نام این روستا دُوءیوش (Döuş) بوده که به مرور زمان به دویوج تغییر نام داده است.

منابع[ویرایش]

. تجربه های شخصی

. کتاب 《میانه》نوشته 《محمد صادق نائبی》

  • «نتایج سرشماری ایران در سال ۱۳۸۵». درگاه ملی آمار. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۱ آبان ۱۳۹۲.