دوبراوکا اوگرشیچ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
دوبراوکا
DubravkaUgresic.jpg
زمینهٔ کاری نویسنده
زادروز ۲۷ مارس ۱۹۴۹ ‏(۷۰ سال)
کوتینا، جمهوری سوسیالیستی کرواسی، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی
ملیت کرووات
وب‌گاه رسمی http://www.dubravkaugresic.com/

دوبْراوْکا اوگْرِشیچ (به کرواتی: Dubravka Ugrešić) تلفظ [dǔbra:ʋka ǔɡreʃitɕ] (زادهٔ ۲۷ مارس ۱۹۴۹ در کوتینا) نویسندهٔ کرووات ساکن هلند است.[۱]

زندگی[ویرایش]

دوبْراوْکا اوگْرِشیچ در ۲۷ مارس ۱۹۴۹ در کوتینا، جمهوری سوسیالیستی کرواسی، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی زاده شد.[۲]

وی دانش‌آموختهٔ دانشکدهٔ فلسفه دانشگاه زاگرب است.[۳] اوگرشیچ در آستانه‌ی جنگ ۱۹۹۱، موضع ضدجنگ و ضدملی‌گراییِ سرسختانه‌ای گرفت و با قلمی تندوتیز بلاهتِ جنگ‌افروزان را پیشِ چشم‌شان آورد و از پوچ بودن نزاع‌های قومیتی نوشت. همین شد که خیلی‌زود هدفِ حمله‌ی بخشی از رسانه‌ها، نویسنده‌ها و چهره‌های شناخته‌شده‌ی کروات قرار گرفت. به او اتهام ضدوطن‌پرستی زدند و القابی چون «خائن»، «دشمن مردم» و «جادوگر» بهش دادند.[۴] به همین دلیل او مجبور شد جلای وطن کند و به قول خودش شهروند ادبیات شود.

اوگرشیچ هم‌اکنون در هلند زندگی می‌کند. او ۲۰ سال در انستیتو تئوری ادبیات این شهر فعالیت داشته‌است.[۵]

فعالیت‌ها[ویرایش]

دوبراوکا اوگرشیچ در مقاله‌های خود به وسیلهٔ تجزیه و تحلیل‌های عقلانی آن دسته از مسایل روز را که به انسان‌ها مربوط می‌شود برمی‌رسد. او در کتاب «فرهنگ کارائوکه» دنیای مدرن دیجیتال را با تمام آشفتگی‌ها و خطاهایش توصیف می‌کند و با بیان مثال‌های کوچک نشان می‌دهد که این رسانه‌های افسارگسیختهٔ نوین به چه سمت و سویی حرکت می‌کنند. متن‌های نوشته شده توسط این نویسنده ساده و قابل‌فهم با طنزی دقیق است.[۶]

آثار[ویرایش]

  • ۱۹۹۱ — زدن به گدار آگاهی (به انگلیسی: Fording the Stream of Consciousness)
  • ۱۹۹۲ — در آرواره‌های زندگی (به انگلیسی: In the Jaws of Life)
  • ۱۹۹۴ — روزتان خوش: از جنگ بالکان تا رؤیای آمریکایی (به انگلیسی: Have A Nice Day: From the Balkan War to the American Dream)
  • ۱۹۹۸ — فرهنگ دروغ‌ها (به انگلیسی: The Culture of Lies)
  • ۱۹۹۸ — موزهٔ تسلیم بی‌قید و شرط (به انگلیسی: The Museum of Unconditional Surrender)
  • ۲۰۰۳ — ممنونم که نمی‌خوانید (به انگلیسی: Thank You For Not Reading)
  • ۲۰۰۴ — شخصیتت را به من قرض بده (به انگلیسی: Lend Me Your Character)
  • ۲۰۰۵ — وزارت درد (به انگلیسی: The Ministry of Pain)
  • ۲۰۰۷ — خانهٔ هیچ‌کس (به انگلیسی: Nobody’s Home)
  • ۲۰۰۷ — بابا یاگا یک تخم گذاشته (به انگلیسی: Baba Yaga Laid an Egg)
  • ۲۰۱۰ — حمله به منبر (به کرواتی: Napad na minibar)
  • ۲۰۱۲ — فرهنگ کارائوکه (به انگلیسی: Karaoke Culture) [۷] این کتاب با عنوان البته که عصبانی هستم به زبان فارسی ترجمه شده است.[۸]

جوایز[ویرایش]

اوگرشیچ در جایزهٔ حلقهٔ ملی منتقدان کتاب در مارس ۲۰۱۲، جایی که او برای کتابش فرهنگ کارائوکه منتقد مرحلهٔ نهایی بود

پی‌نوشت[ویرایش]

  1. «جایزه ژان امری برای», ایبنا.
  2. «جایزه ژان امری برای», ایبنا.
  3. «جایزه ژان امری برای», ایبنا.
  4. دوبراوکا اوگرشیچ. البته که عصبانی هستم. ترجمهٔ خاطره کردکریمی. نشر اطراف.
  5. «جایزه ژان امری برای», ایبنا.
  6. «جایزه ژان امری برای», ایبنا.
  7. «جایزه ژان امری برای», ایبنا.
  8. خاطره کردکریمی (۲۰۱۹-۰۳-۰۷). «یادداشت خاطره کردکریمی درباره‌ی دوبراوکا اوگرشیچ». سایت انتشارات اطراف. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۷-۳۱.
  9. Keller, Writing Europe, 326.
  10. Strock, 2010 Tiptree Award Winner.
  11. «جایزه ژان امری برای», ایبنا.

منابع[ویرایش]

  • Keller, Ursula (2004). Writing Europe: What Is European About the Literatures of Europe? Essays from 33 European Countries. Central European University Press.
  • Strock, Ian Randall (2011). "2010 Tiptree Award Winner". SFScope.com. Archived from the original on 26 March 2011. Retrieved 26 March 2011. Unknown parameter |ماه= ignored (help)

پیوند به بیرون[ویرایش]