حافظه ناآشکار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

حافظهٔ ناآشکار یا حافظهٔ ضمنی[۱] حافظه ای است که در ان انواع اطلاعات را به شکل ناخودآگاه به یاد می آوریم. در واقع خاطرات نااشکار در خارج از آگاهی شخص، حضور دارند، و ما از وجود این خاطرات آگاهی نداریم. ما هنگامی متوجه حافظهٔ نااشکار می‌شویم که در انجام دادن کارهای ادراکی، حرکتی، یا ذهنی بهبود نشان می‌دهیم، بدون آنکه به یاد بیاوریم کدام تجربه‌ها به عملکرد بهتر منجر شده‌است. مانند هنگامی که با تمرین، توانایی یاداوری واژه‌های یک زبان خارجی را به‌طور مستمر افزایش دهیم، اما هنگامی که مشغول یاداوری یک واژهٔ خارجی هستیم، لازم نیست که به یاد بیاوریم ان کلمه را چه زمانی، درکجا، و تحت کدام شرایط محیطی یا هیجانی یادگرفته‌ایم. در چنین مواردی حافظهٔ انسان خود را به صورت نااشکار نشان می‌دهد.[۲]

پانویس[ویرایش]

  1. «حافظهٔ ضمنی» [روان‌شناسی، علوم تشریحی] هم‌ارزِ «implicit memory»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر حسن حبیبی، «فارسی»، در دفتر پنجم، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۷۶-۴ (ذیل سرواژهٔ حافظهٔ ضمنی) 
  2. گنجی، مهدی. دکتر حمزه گنجی. زمینه روان‌شناسی اتکینسون و هیلگارد. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۷۶۰۹-۶۴-۷.