جیمز ایول براون استوارت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جیمز ایول براون استوارت
J.E.B. Stuart, C.S.A. LOC cwpb.07544.tif
نام اصلی جیمز ایول براون استوارت
نام مستعار "جب", "زیبا",[۱] "شوالیه مهمیز طلایی",[۲] «جی.ای.بی.»
زاده ۶ فوریهٔ ۱۸۳۳
شهرستان پاتریک، ویرجینیا
درگذشته ۱۲ مهٔ ۱۸۶۴ (۳۱ سال)
ریچموند، ویرجینیا
مدفون در آرامستان هالیوود ، ریچموند
وفادار به/عضوِ  ایالات متحده آمریکا
 ایالات مؤتلفه آمریکا
سازمان/شاخه Seal of the United States Board of War and Ordnance.png ارتش ایالات متحده
 ارتش ایالات مؤتلفه
سال خدمت ۱۸۵۴–۱۸۶۱ ارتش ایالات متحده
۱۸۶۱–۱۸۶۴ ایالات مؤتلفه آمریکا
درجه Union army cpt rank insignia.jpg سروان (USA)
Confederate States of America General-collar.svg سرلشکر (CSA)
فرمان‌دهی در سوارنظام یکم ویرجینیا
تیپ سواره نظام ارتش ویرجینیای شمالی
جنگ‌ها

بلیدینگ کانساس
جنگ داخلی آمریکا

امضا

جیمز ایول براون «جب» استوارت (۱۲ می ۱۸۳۳–۶ فوریه ۱۸۶۴) ملقب به جی.ای. بی استوارت (انگلیسی: J. E. B. Stuart) که از افسران ارتش ایالات متحده و از فرماندهان جنوبی ارتش کنفدراسیون آمریکا یا ایالات مؤتلفه آمریکا بود. لقب «جب» را یکی از دوستانش در ابتدای نام خانوادگی وی قرار داد. استوارت یک فرمانده سواره نظام ارتش کنفدراسیون جنوب بود که به دلیل توانایی‌ها و نبوغ نظامی اش به یکی از فرماندهان الهام بخش جنوب تبدیل شد. مهارت وی پشتیبانی با کمک سواره نظام در یورش‌ها و عملیات آفندی بمشار می‌رفت. وی یکی از مورد اعتمادترین افسران زیر دست ژنرال رابرت ئی لی بوده بطوری که از وی به عنوان چشم‌ها و گوش‌های ژنرال لی یاد می‌کردند.[۳]

استوارت با داشتن رفتار و کرداری منحصر به فرد، سبک پوشش پر زرق و برق و دلاوری و نبوغ نظامی اش به یکی از شخصیت‌های برجسته جنوبی در طی جنگ داخلی آمریکا تبدیل شد. به ویژه پس از اینکه دو حمله موفقیت‌آمیز را علیه ارتش پوتوماک در سال ۱۸۶۲ رهبری کرد. اما در شکست ارتش جنوب در نبرد گتیسبرگ تا اندازه ای مقصر شناخته شد. زیرا وی متهم شد که در ارائه اطلاعات درست به ژنرال لی پیرامون موقعیت نیروهای اتحادیه در طی نبرد ناموفق بود. استوارت در سال ۱۸۶۴ در نبرد یلو تاورن بر اثر زخم مرگباری که برداشته بود در سن ۳۱ سالگی درگذشت.[۴]

دوران کودکی[ویرایش]

زمین وابسته به خانواده استوارت در لائورل هیل فارم و زادگاه جیمز ایول براون استوارت

استوارت در تاریخ ۶ نوامبر ۱۸۶۶ در کشتزاری بنام لائورل هیل فارم در شهرستان پاتریک، ویرجینیا در نزدیکی مرز کارولینای شمالی زاده شد. نیاکان وی از مهاجران اسکاتلندی و ایرلندی بودند.[۵] او هشتمین فرزند از یازده فرزند خانواده و جوانترین برادر در میان پنج پسر خانواده بود.[۶] پدربزرگش سرگرد الکساندر استوارت در طول جنگ انقلابی آمریکا، یکی از سرکردگان نیروهای انقلابی در نبرد گیلفورد کورت هاوس بود.[۷] پدرش آرچیبالد استوارت یک برده دار، وکیل، سیاست مدار وابسته به حزب دموکرات، عضو انجمن ایالتی ویرجینیا، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و یکی از کهنه سربازان جنگ ۱۸۱۲ بوده‌است.[۸] مادرش الیزابت لیچر پنیل استوارت، زنی مذهبی و سختگیر بوده که مدیریت خانواده و کشتزارهای محل درآمدشان را بخوبی اداره می‌کرد.[۷]

استوارت در سن ۱۲ سالگی برای ادامه تحصیل خانه را به مقصد شهر وایتنویل ویرجینیا ترک کرد. پس از پایان تحصیلات مقدماتی ، در ۱۵ سالگی وارد کالج ایموری و هنری شد. در سال ۱۸۵۰ ، استوارت در آکادمی علوم نظامی آمریکا ، وست پوینت نام نویسی کرد.[۹]

در سال ۱۸۵۲ میلادی رابرت ئی. لی بعنوان سرپرست آکادمی وست پوینت برگزیده شد. در همان سال برادر زاده وی فیتزهوگ لی وارد آکادمی شد و به یکی از دوستان نزدیک استوارت تبدیل گشت. این آشنایی و دوستی موجب شد تا استوارت روابط نزدیکی با خانواده لی پیدا کند و بر جایگاه اجتماعی وی افزود. در سال پایانی دانشکده ، استوارت به دلیل توانایی بسیاری که در سوارکاری از خود نشان داد به عنوان یکی از هشت دانشجویی برگزیده شد که مفتخر به دریافت درجه ستوان دومی با عنوان افسر سواره نظام شده بودند.[۱۰] در دوران حضورش در وست پوئنت به یکی از دانشجویان برجسته و محبوب دانشکده تبدیل شد. گرچه وی در نوجوانی از ظاهر چندان زیبایی برخوردار نبود ، با این وجود همکلاسی‌هایش به دلیل خوشرویی اش به او لقب "زیبا" داده بودند.[۱۱]

استوارت در سال ۱۸۵۴ ، از میان ۴۶ دانشجو با رتبه سیزدهم از آکادمی وست پوینت فارغ التحصیل شد. او رتبه دهم دانشجوی برتر را در دوره تاکتیکی سواره نظام بدست آورد. گرچه وی از برنامه‌های آموزشی دوره مهندسی عمران و ریاضیات لذت می‌برد اما استعدادی اندکی که در نقاشی و طراحی داشت موجب شد تا با رتبه پایین بیست و نهم این دوره را به پایان برساند. بنا بر باور خانوادگی استوارت‌ها ، وی واپسین سال دانشکده خود را از سر عمد با رتبه‌های پایین سپری کرد تا بجای خدمت در واحدهای نخبه ارتش ، در رسته نه چندان دشوار مهندسی به خدمت گرفته شود.[۱۲]

خدمت در ارتش آمریکا[ویرایش]

استوارت پس از پایان دوره آموزشی در وست پوینت ، در آغاز برای مدت کوتاهی در هنگ ارتش آمریکا واقع در تگزاس خدمت کرد. پس از آن در سال ۱۸۵۵ ، به هنگ یکم سواره نظام در فورت لیون ورث (انگلیسی: Ft. Leavenworth) در ایالت کانزاس منتقل شد. در آنجا دلباخته دختر یکی از افسران سواره نظام بنام فلورا کوک شد. آن دو پس از یک ماجرای عشقی طولانی باهم ازدواج کردند و صاحب سه فرزند به نام‌های فلورا استوارت (۱۸۵۲-۱۸۵۷)، جیمز ایول براون استوارت جونیور (۱۹۳۰-۱۸۶۰) و ویرجینیا پلام استوارت (۱۸۶۳-۱۸۹۸) شدند. استوارت در طی ماجرای بلوای کانزاس ، جزو افسران اعزامی جهت سرکوب شورش گروه‌های مخالف برده داری در طول مرز کانزاس و میسوری بود. در سال ۱۸۵۷ در طی عملیات جنگی ارتش آمریکا علیه سرخپوستان نیز حضور یافت و در طی نبردی با قبیله شاین زخمی شد. در سال ۱۸۵۹ ، استوارت تحت فرماندهی رابرت لی در جریان عملیات ارتش آمریکا جهت دستگیری مخالف سرسخت و پرآوازه برده داری بنام جان براون پس از حمله خرابکارانه وی به زرادخانه ارتش واقع در هارپرز، ویرجینیای غربی شرکت کرد. که در پایان با حمله نیروهای ارتش ، جان براون دستگیر ، دادگاهی و اعدام شد.[۱۳]

استوارت در ۲۲ آوریل ۱۸۶۱ به درجه سروانی ارتقا یافت ولی اندکی بعد در سوم می از ارتش آمریکا کناره‌گیری کرد. نامه استعفای وی در روز چهاردهم ماه می در وزارت جنگ پذیرفته شد. با آغاز جنگ داخلی و پس از کناره‌گیری از ارتش فدرال ، به ویرجینیا بازگشت و به ارتش کنفدراسیون پیوست.[۱۴]

در ارتش کنفدراسیون[ویرایش]

با آغاز جنگ داخلی و اعلام جدایی ویرجینیا از اتحادیه آمریکا ، استوارت به عنوان یک خانواده برده دار جنوبی وفاداری خود را به زادگاهش و ایالات جنوبی آمریکا نشان داد و پس از کناره‌گیری از ارتش اتحادیه ، خانواده خود را به جنوب بازگرداند. وی تصمیم گرفت تا خدمات نظامی خود را در اختیار ارتش کنفدراسیون قرار دهد.[۱۵]

در ۱۰ می ۱۸۶۱ ، استوارت با درجه سرهنگ دوم به ارتش ویرجینیای شمالی پیوست. وی طی فرمان ژنرال لی فرمانده ارتش ویرجینیای شمالی موظف شد که در واحد سرهنگ استون‌وال جکسن در هارپرزفری خدمت کند. سرهنگ جکسن اعتقادی به بهره‌گیری از استوارت در واحد پیاده نظام خود را نداشت. بلکه در ۴ ژوئیه به وی ماموریت داد تا نخستین گردان‌های سواره نظام ارتش ویرجینیای شمالی را سازماندهی کند.[۱۶]

پس از آن استوارت در ۱۶ ژوئیه به درجه سرهنگی ارتقا پیدا کرد. پس از سپری کردن نخستین دوره خدمت نظامی اش در دره شناندو ، استوارت حضوری موفقیت آمیز در پیروزی چشمگیر جنوبی‌ها علیه ارتش اتحادیه در نخستین نبرد بول ران داشت و پس از نبرد به تعقیب و جستجوی نیروهای درحال گریختن شمالی پرداخت. اندکی بعد وی در ۲۴ سپتامبر ۱۸۶۱ به درجه سرتیپی (انگلیسی: brigadier general) ارتقا یافت.[۱۷]

ژنرال استوارت در ژوئن ۱۸۶۲ سواره نظامش را علیه نیروهای ژنرال مک‌کللن رهبری می کند.

در ژوئن ۱۸۶۲ در طی نبرد هفت روزه جهت دفاع از ریچموند که پایتخت ایالات مؤتلفه بشمار می‌رفت شرکت کرد و از سوی ژنرال لی موظف شد که به جناح راست ارتش اتحادیه که فرماندهی آن برعهده ژنرال جورج بی مک‌کللن بوده یورش برد. وی نه تنها ماموریتش را با موفقیت انجام داد، بلکه پس از آن به تعقیب دشمن پرداخت که در پایان گزارشی ارزشمند از موقعیت و مسیر جابجایی ارتش اتحادیه به ژنرال لی ارائه کرد. ماموریت بعدی ژنرال استورات ایجاد اختلال در شبکه ارتباطی شمالی‌ها و بریدن سیم‌های تلگراف بود که در انجام آن ، گردان‌های سواره نظام وی بسیار فعال و پرکار بودند. در کنار آن سواران چابک و تیز روی ژنرال استوارت وظیفه دیدبانی و گزارش دهی را برعهده داشتند. حتی در موردی موفق شدند سند مهمی از اطلاعات نیروهای فدرال کشف کنند که باعث شناسایی و آشکار شدن شمار و موقعیت آنها شد. پس از آن در آگوست ۱۸۶۲ ، استورات در دومین نبرد بول ران (دومین ماناسس) به درجه سرلشکری (major general) ارتقا یافت و در نبرد فرماندهی کل سواره نظام ارتش کنفدراسیون را برعهده داشت. وی در طول کمپین مریلند ، نبوغ و توانایی‌های جنگی خود را به هنگام دفاع در کرمپتون گپ (انگلیسی: Gap Crampton's Gap) در یکی از گذرگاه‌های ساوت مانتین (انگلیسی: South Mountain) بخوبی نشان داد. پایداری استوارت در برابر حمله ژنرال مک‌کللن باعث تاخیر برنامه و نقشه تهاجم ارتش اتحادیه گردید و ژنرال لی این فرصت را پیدا کرد تا نیروهای خود را به خوبی متمرکز کند. تا پایان سال ۱۸۶۲ ، استوارت توانایی‌های خود را بعنوان یک فرمانده سواره نظام و یک افسر اطلاعاتی بخوبی نشان داد. بطوریکه ژنرال لی وی را بعنوان چشم‌های ارتش خود می‌نامید.[۱۸]

پس از نبرد آنتی تام ،در ۲۶ اکتبر ژنرال مک‌کللن با پافشاری و پیگیری‌های رئیس جمهور لینکلن با گذر از رود پوتوماک جهت تعقیب کردن ژنرال لی بسوی جنوب به کندی پیشروی را آغاز کرد. ژنرال لی برای رویارویی با ارتش اتحادیه ، ژنرال استوارت را به عنوان پیشقراول ارتش ژنرال لانگستریت قرار داد. در نخستین روزهای ماه نوامبر ، چندین زدوخورد میان استوارت با یگان‌های سواره و پیاده نظام ارتش اتحادیه در مانیتن ویل ، الدی و آپرویل پیش آمد. در ششم نوامبر ، استوارت پیغام غم انگیزی از طریق تلگراف دریافت کرد. دخترش فلورا اندکی پیش از جشن تولد پنج سالگی اش بر اثر بیماری حصبه درگذشته بود.[۱۹]

بریدن خط تلگراف از سوی سواره نظام ژنرال استوارت

در دسامبر ۱۸۶۲ طی نبرد فردریکزبرگ ، ژنرال استوارت با کمک سواره نظام خود و همراه آتش توپخانه سرگرد جان پلهام از نیروهای جنوبی در فرمان ژنرال جکسن واقع در گذرگاه همیلتون پشتیبانی می کرد. بعدها ، ژنرال لی از فرماندهی استوارت و نقش مهم سواره نظام در دفاع از موقعیت جنوبی ها در برابر نیروهای دشمن ستایش کرد. ژنرال لی عنوان کرد که استوارت در زمان های سرنوشت ساز جنگ ، بخوبی از جناح راست ارتش جنوب دفاع کرده و موجب آشفتگی و پریشانی نیروهای دشمن به هنگام پیشروی آنان شده بود. بعد از جنگ استوارت به همسرش فلورا نامه نوشت که طی این جنگ به دستمال گردن خزدارش گلوله ای برخورد کرده ، اما آسیبی به وی وارد نشده است.[۲۰]

پس از روزهای کریسمس ، استورات طبق فرمان ژنرال لی ، سواره نظامش را به سوی شمال رودخانه راپاهانوک حرکت داد و می بایست به پشت نیروهای شمالی رخنه کند که در صورت امکان به نیروهای دشمن آسیب جدی وارد کند تا شرایط نفوذ و پیشروی دشمن مختل شود. استوارت با هزاروهشتصد سوارکار و با در اختیار داشتن پشتیبانی آتش توپخانه به سمت شمال پیشروی کرد و خود را به چهار مایلی جنوب فرفکس، ویرجینیا رساند. در آنجا موفق شد. ۲۵۰ تن از نیروهای دشمن را اسیر کند و شماری اسب و قاطر و سایر سازوبرگ جنگی دشمن را غنیمت گرفت. سپس استوارت پیش از آنکه نیروهای پیشتازش خطوط تلگرام دشمن را قطع کنند ، طی تلگرافی به ژنرال میجس فرمانده پشتیبانی و تدارکات ارتش اتحادیه نوشت: " ژنرال میجس خواهشمندم دفعه دیگر قاطرهای بهتری برایمان بفرستید. اینهایی که به تازگی فرستادید بسیار بی ارزش هستند."[۲۱]

در طول نبرد چنسلورزویل استوارت توانایی های خود را در فرماندهی نیروهای پیاده نیز به خوبی نشان داد. پس از زخمی شدن ژنرال استون‌وال جکسن علاوه بر سواره نظام تحت فرمان خود ، فرماندهی نیروهای پیاده ژنرال جکسن نیز به وی سپرده شد.[۲۲] [۲۳]

تا سال ۱۸۶۳ ، با بلند شدن نام و آوازه استوارت ، وی به یک اسطوره و قهرمان ملی برای جنوبی ها تبدیل شده بود. نقشه های جنگی وی ، همواره با جزئیات بسیاری همراه بود. اما در ماه ژوئن در طی بزرگترین جنگ سواره نظام در طول جنگ داخلی آمریکا واقع در برندی استیشن، ویرجینیا ، بازنگری بزرگی از سوی فرماندهان نظامی و رسانه ها پیرامون میزان توانایی های سواره نظام پرآوازه و نیرومند وی بوجود آمد. در ۹ ژوئن ۱۸۶۳ دو لشکر سواره نظام ارتش اتحادیه از دو مسیر متفاوت به سواره نظام ژنرال استوارت بطور غافلگیرانه یورش بردند. در آغاز جنگ استوارت آمادگی رویارویی با دشمن را نداشت اما اندکی بعد با روحیه و شور مثال زدنی به سازماندهی نیروهاش پرداخت. وی در ادامه موفق شد به یورش های آغازین سواره نظام اتحادیه پاسخ بدهد و از نفوذ آنها جلوگیری کند. اما به آوازه شکست ناپذیری وی خدشه وارد آمده بود. زیرا وی از دفع کامل و آسیب رساندن به دشمن ناکام مانده بود. این برای نخستین بار در طول جنگ بود که وی از برتری کامل در برابر دشمن برخوردار نشده بود.[۲۴]

در طول کمپین گتیس‌بورگ (ماه جولای ۱۸۶۳) ، ژنرال استورات و مردانش بعنوان جلودار و پیشقراول ارتش ویرجینیای جنوبی با پایداری سرسختانه نیروهای اتحادیه روبرو شدند. پیشروی ژنرال استوارت در مسیر شمال رود پوتوماک از سر گرفته شد. فرماندهی استورات طی نبرد گتیسبرگ بسیار مورد بحث و نقد قرار گرفته است. طبق فرمان ژنرال لی ، استورات ماموریت یافته بود که با پراکنده کردن دیدبان های خود به هنگام پیشروی ، اطلاعات مهمی از دشمن برای ارتش کنفدراسیون گردآوری کنند. اما ژنرال استوارت تنها بر روی پیشروی متمرکز شده بود. همچنین وی بسیار دیرتر از زمان تعیین شده خود را به گتیس‌برگ رسانید و اطلاعات مهمی که پیرامون موقعیت ، شمار و مسیر پیشروی نیروهای دشمن که ژنرال لی برای آغاز جنگ به آنها نیازمند بود با تاخیر همراه شد. هنگامی که او به ژنرال لی پیوست ، نبرد آغاز شده بود و نیروهای خسته وی نتواستند کمکی چندانی در پیشبرد جنگ انجام دهند.[۲۵]

پانویس[ویرایش]

  1. Eicher, pp. 517–18.
  2. Thomas, p. 151; Davis, p. 237.
  3. Donald R. Jermann, Civil War Battlefield Orders Gone Awry: The Written Word and Its Consequences in 13 Engagements (McFarland, 2012) p. 129
  4. “j-e-b-stuart”. 13 فوریه 2019 میلادی. 
  5. Life of Jeb Stuart by Mary Williamson. Christian Liberty Press, Jan 1, 1997 page 1
  6. Wert, pp. 5–6, lists the children as Nancy Anne Dabney, born in 1818, Bethenia Pannill in 1819, Mary Tucker in 1821, David Pannill in 1823, William Alexander in 1826, John Dabney in 1828, Columbia Lafayette in 1830, James in 1833, an unnamed son who died at the age of three months in 1834, Virginia Josephine in 1836, and Victoria Augusta in 1838. Thomas, p. 7, claims that James was the youngest son of ten [unnamed] childre
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ Thomas, p. 5
  8. Wert, p. 5.
  9. «J.E.B. Stuart: Early Life and Education»(انگلیسی). بازبینی‌شده در ۱۹ فوریه ۲۰۱۹ میلادی. 
  10. Wert, p. 18.
  11. Thomas, p. 18
  12. Thomas, pp. 18–32
  13. «J.E.B. Stuart: U.S. Military Career and Marriage»(انگلیسی). بازبینی‌شده در ۲۰ فوریه ۲۰۱۹ میلادی. 
  14. Wert, pp. 45, 52
  15. «:J.E.B. Stuart and the Civil War»(انگلیسی). بازبینی‌شده در ۲۱ فوریه ۲۰۱۹ میلادی. 
  16. Wert, pp. 49
  17. Eicher, pp. 517–18
  18. «James Ewell Brown Stuart»(انگلیسی). بازبینی‌شده در ۲۳ فوریه ۲۰۱۹ میلادی. 
  19. Wert, pp. 179–83.
  20. Wert, pp. 190–93
  21. Wert, pp. 195–98
  22. [https://www.britannica.com/biography/Jeb-Stuart “Jeb Stuart Confederate officer”]. 6 مارس 2019 میلادی. 
  23. “J.E.B. Stuart’s Rise to Prominence”. 6 مارس 2019 میلادی. 
  24. “Brandy Station and the Battle of Gettysburg”. 6 مارس 2019 میلادی. 
  25. «Jeb Stuart». 6 مارس 2019 میلادی. 

منابع[ویرایش]

  • Eicher, John H. , and David J. Eicher. Civil War High Commands. Stanford, CA: Stanford University Press, 2001. ISBN 978-0-8047-3641-1
  • Thomas, Emory M. Bold Dragoon: The Life of J.E.B. Stuart. Norman: University of Oklahoma Press, 1986. ISBN 978-0-8061-3193-1
  • Wert, Jeffry D. Cavalryman of the Lost Cause: A Biography of J.E.B. Stuart. New York: Simon & Schuster, 2008. ISBN 978-0-7432-7819-5