تلقین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

وانمود (تلقین) فرایند روانشناختی است که به وسیله آن یک شخص افکار، احساسات یا رفتار شخص دیگری را هدایت می‌کند. نویسندگان قرن نوزدهم در زمینه روانشناسی همچون ویلیام جیمز از کلمات وانمود کردن (به انگلیسی: Suggest)و وانمود (به انگلیسی: Suggestion)در معنایی نزدیک به اینها در بیان‌های رایجشان استفاده می‌کردند.

  • وانمود (به انگلیسی: Suggestion) به فرایندی گفته می‌شود که از طریق آن پاسخی غیرانتقادی بر اثر محرکی برانگیخته شود. در روان‌شناسی اجتماعی این اصطلاح معمولاً این فرایند را به رابطه‌ای نسبت می‌دهد که در آن فرد یا گروه از نمادها به صورت محرک استفاده می‌کند تا پاسخ‌های غیرانتقادی را در افراد یا گروه‌های دیگر، یا در حالت وانمود به خود، در خود بیدار کند.[۱]
  • وانمود (تلقین) عبارت است از فرایند ارتباط که به پذیرش راسخ قضیهٔ مورد ارتباط در غیاب زمینه‌هایی که منطقا برای پذیرش آن کافی باشند منجر می‌شود.[۱]

تلقینهای پنهانی[ویرایش]

وانمودهای پنهانی، وانمودها یا پیشنهاداتی هستند که در یک مجموعه وسیع تر جاسازی شده، بی آنکه از ظواهر امر مشخص باشد، گوینده نقطه نظری را به صورت غیر علنی به مخاطب خود وانمود می‌کند.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ فرهنگ علوم اجتماعی- نوشتهٔ گولد و کولب - ترجمهٔ محمد جواد زاهدی-نشر مازیار- چاپ دوم 1384- ص 264
  2. جری ریچاردسون، معجزه ارتباط و ان.ال. پی؛ ترجمه مهدی قراچه داغی، شابک 17 - 9743 - 964