تلقین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تلقین فرآیند روانشناختى است که به وسیله آن یک شخص افکار،احساسات یا رفتار شخص دیگری هدایت می کند.نویسندگان قرن نوزدهم در زمینه روانشناسی همچون ویلیام جیمز از کلمات تلقین کردن( به انگلیسی: Suggest)و تلقین( به انگلیسی: Suggestion)در معنایی نزدیک به ابن ها در بیان های رایجشان استفاده می کردند.

  • تلقین ( به انگلیسی: Suggestion) به فرایندی گفته می شود که از طریق آن پاسخی غیرانتقادی بر اثر محرکی برانگیخته شود. در روان‌شناسی اجتماعی این اصطلاح معمولا ً این فرایند را به رابطه ای نسبت می دهد که در آن فرد یا گروه از نمادها به صورت محرک استفاده می کند تا پاسخ های غیرانتقادی را در افراد یا گروه های دیگر، یا در حالت تلقین به خود، در خود بیدار کند.[۱]
  • تلقین عبارت است از فرایند ارتباط که به پذیرش راسخ قضیه ی مورد ارتباط در غیاب زمینه هایی که منطقا برای پذیرش آن کافی باشند منجر می شود. [۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ فرهنگ علوم اجتماعی- نوشته‌ی گولد و کولب - ترجمه‌ی محمد جواد زاهدی-نشر مازیار- چاپ دوم 1384- ص 264