موج حامل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در مخابرات، موج حامل یا حامل، شکلی از موج است (معمولا سینوسی) که با هدف حمل اطلاعات، با یک سیگنال ورودی مدوله می‌شود.[۱] موج حامل معمولا دارای بسامد بسیار بیشتری نسبت به سیگنال ورودی است. هدف حامل معمولا انتقال اطلاعات از درون فضا و به صورت یک موج الکترومغناطیسی است (مانند ارتباطات رادیویی)، و یا به این منظور به کار می‌رود که به چندین حامل در فرکانس‌های متفاوت، اجازه‌ی استفاده از یک مدیوم فیریکی مشترک را بدهد؛ این کار از طریق هم‌تافتگری تقسیم بسامد (به انگلیسی: frequency division multiplexing) انجام می‌شود (مانند کاری که در سامانه‌ی تلویزیون کابلی صورت می‌گیرد).

مدولاسیون فرکانس (اف‌ام) و مدولاسیون دامنه (ای‌ام) روش‌هایی معمول برای مدوله‌کردن حامل هستند. در روش مدولاسیون اس‌اس‌بی حامل سرکوب می‌شود (و حتی در بعضی روش‌های اس‌اس‌بی به کلی از بین می‌رود). موج حامل را باید دوباره در گیرنده به وسیله‌ی یک بی‌اف‌او (نوسان‌ساز فرکانس ضربه‌ای) ایجاد کرد. فرکانس یک ایستگاه تلویزیونی یا رادیویی در واقع فرکانس مرکزی موج حامل است.

تعریف[ویرایش]

در مخابرات، عبارت حامل با مخفف cxr یا موج حامل، می‌تواند معانی زیر را بدهد:[۲]

  • شکلی از موج که برای مدولاسیون با یک سیگنال حاوی پیام مناسب است.
  • یک گسیل مدوله‌نشده.

سامانه‌های مدولاسیون حامل[ویرایش]

روش‌های نوین ارتباطات (مانند طیف گسترده و فراپهن‌باند (به انگلیسی: ultra-wideband)) موج حامل متعارف ندارند، حتی اواف‌دی‌ام (که در دی‌اس‌ال به کار می‌رود و در اروپا برای اچ‌دی‌تی‌وی استفاده می‌شود) هم چنین است.

  • اواف‌دی‌ام را می‌توان به صورت آرایه‌ای از موج‌های حامل متقارن تصور کرد. قوانینی حاکم بر انتشار موج حامل تاثیر متفاوتی روی اواف‌دی‌ام نسبت به 8VSB دارند.
  • برخی شکل‌های انتقال طیف گسترده (و بیشتر شکل‌های فراپهن‌باند) از نظر ریاضی تهی از موج حامل هستند. روش عملکرد فرستنده معمولا به گونه‌ای است که موج حامل پس‌مانده‌ای ایجاد می‌کند که ممکن است فرستاده‌شود یا نشود، و قابل تشخیص باشد یا نباشد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Carrier wave»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۲).