بنو (اساطیر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
بنو
Bennu bird.svg
G31
 
G32
ویژگی‌ها: به شکل لک لک آفریقایی
اطلاعات شخصی
فهرست اساطیر مصر

بنو در اساطیر مصر باستان، تجسم خورشید به هنگام طلوع خورشید و تابیدن پرتو خورشید بر روی ستون خورشید بود. هرودوت روایت می‌کند که بنو روایت کنندهٔ ققنوسی بود که هر پانصد سال یکبار در معبد پدیدار می‌شد و زایش مجدد او از تخم جسد مرده خویش میسر می‌شد.

بر اساس برخی روایات حواصیل که مظهر مشترک این ایزد و ایزد توت بود چنان در میان مصریان مقدس بود که در حدود قرن ششم قبل از میلاد مسیح بعد از خیانت ژنرال فانس به مصریان ؛ پادشاه کمبوجیه ؛ امپراتور امپراتوری ‌پارس پس از مشورت با این ژنرال و ژنرال های پارسی؛ تصمیم گرفت که عده ای حواصیل در روبروی سپاه خود قرار داده و از آنها به عنوان سپر دفاعی استفاده کند. در نتیجه مصریان به علت احترامشان به این حیوان و ایزد (های) این حیوان سلاح های خد را بر زمین گذاشته و شکست خوردند(البته در روایات مطمئن تر ایرانیان بجای حیوان حواصیل از حیوان گربه (مظهر خدای باستت) استفاده کرده و در نبرد پلوزیوم پیروز شدند)

منابع

  • کلیت تاریخ عمومی (جلد۱)؛ دکتر حسینعلی ممتحن،انتشارات دهخدا، ۱۳۴۹، صفحهٔ ۱۴۷.
  • اساطیر مصر، ورونیکا ایونس، ترجمه باجلان فرخی،انتشارات اساطیر، ۱۳۷۵، صفحهٔ ۱۹۹.