بنو (اساطیر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
بنو
Bennu bird.svg
G31
 
G32
ویژگی‌ها: به شکل لک لک آفریقایی
اطلاعات شخصی
فهرست اساطیر مصر

بنو در اساطیر مصر باستان، تجسم خورشید به هنگام طلوع خورشید و تابیدن پرتو خورشید بر روی ستون خورشید بود. هرودوت روایت می‌کند که بنو روایت کنندهٔ ققنوسی بود که هر پانصد سال یکبار در معبد پدیدار می‌شد و زایش مجدد او از تخم جسد مرده خویش آسان می‌شد.

بر اساس برخی روایات حواصیل که مظهر مشترک این ایزد و ایزد توت بود، چنان در میان مصریان مقدس بود که در حدود قرن ششم قبل از میلاد مسیح بعد از خیانت ژنرال فانس به مصریان؛ پادشاه کمبوجیه؛ امپراتور امپراتوری پارس پس از مشورت با این ژنرال و ژنرال‌های پارسی؛ تصمیم گرفت که عده‌ای حواصیل در روبروی سپاه خود قرار داده و از آنها به عنوان سپر دفاعی استفاده کند. در نتیجه مصریان به علت احترامشان به این جانور و ایزد (های) این جانور سلاح‌های خد را بر زمین گذاشته و شکست خوردند (البته در روایات مطمئن‌تر ایرانیان به جای جانور حواصیل از جانور گربه (مظهر خدای باستت) استفاده کرده و در نبرد پلوزیوم پیروز شدند)

منابع[ویرایش]

  • کلیت تاریخ عمومی (جلد۱)؛ دکتر حسینعلی ممتحن،انتشارات دهخدا، ۱۳۴۹، صفحهٔ ۱۴۷.
  • اساطیر مصر، ورونیکا ایونس، ترجمه باجلان فرخی،انتشارات اساطیر، ۱۳۷۵، صفحهٔ ۱۹۹.