بابک احمدی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
بابک احمدی
Babak ahmadi.jpg
زادروز ۱۳۲۷
تهران
ملیت ایرانی
پیشه نویسنده

بابک احمدی (زادهٔ ۱۳۲۷ در تهران) مؤلّف، مترجم، منتقد هنری و پژوهشگر ایرانی است.[۱] آثار وی از متون پرفروش در بازار کتاب‌های فلسفی ایران است و بیشتر آن‌ها را نشر مرکز چاپ می‌کند.[۲]

زندگی[ویرایش]

وی در سال ۱۳۲۷ در تهران به دنیا آمده و مقیم همین شهر است. احمدی در سال ۱۳۴۹ مدرک کارشناسی علوم سیاسی را از دانشگاه تهران دریافت کرد و سپس برای ادامه تحصیل به پنسیلوانیای آمریکا رفت و در مقطع کارشناسی ارشد فلسفه از دانشگاه پنسیلوانیا فارغ‌التحصیل شد.[۳] احمدی سالهای ۱۳۵۳ و ۱۳۵۴ را در لندن و سال‌های بعد تا بهمن ۱۳۵۷ را در پاریس گذرانده است.[۴]

فعالیت سیاسی[ویرایش]

او فعالیت سیاسی علیه حکومت محمدرضا پهلوی داشته است.[۴] وی هم‌چنین در سال‌های اخیر از منتقدان سیاست‌های جمهوری اسلامی بوده است. او در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ به همراه خشایار دیهیمی با انتشار بیانیه‌ای به دفاع از اصلاح‌طلبی در انتخابات پرداختند و تأکید کردند که کارنامه چهارساله آقای احمدی‌نژاد اسباب سرشکستگی حکومت و تحقیر ملی بوده است.[۵]

جایزه‌ها و افتخارات[ویرایش]

در سال ۱۳۸۷ گروه تئاتر لیو پس از اجرای نمایش با اهدای لوحی از بابک احمدی تقدیر کرد.[۶] هم‌چنین کتاب حقیقت و زیبایی برنده جایزه کتاب فصل شده است.[نیازمند منبع]

نقدها[ویرایش]

بیشتر آثار نخستین و نوشته‌های احمدی مربوط به نقد سینمایی و سینماگرانی چون برسون و آندری تارکوفسکی بود که در اواخر دههٔ ۶۰ و در مجلاتی چون فیلم منتشر می‌شدند.[۷] کار فلسفی او با ترجمهٔ اثری از والتر بنیامین آغاز شد که بنا به گفتهٔ خود او ترجمهٔ خوبی نبود و او خود از بازچاپ آن جلوگیری کرد. او در سال ۱۳۷۰ کتاب مهمی نوشت با عنوان ساختار و تأویل متن در دو مجلد و در آن به شرح و معرفی آرای بسیاری از اندیشمندانی مانند رولان بارت، ژاک دریدا، ژولیا کریستوا، پل دومان، اومبرتو اکو، تزوتان تودوروف، یاکوبسن، گریماس، پیرس، شلایرماخر، دیلتای، گادامر، پل ریکور، لوی استروس، میشل فوکو، ژان فرانسوا لیوتار، ژیل دولوز، ژرژ باتای، و ... پرداخت که تا آن زمان برای خوانندهٔ فارسی زبان ناآشنا بودند. کتابی با این حجم و مضمون پیش از این به چنین صورت منسجم و جامعی در زبان فارسی ارائه نشده بود.[۸]

نقد اجتماعی[ویرایش]

احمدی یکی از پیشگامان نقد مدرنیته در ایران است.[۹] او در معرفی بسیاری از اندیشمندان و فیلسوفان غربی بسیار تلاش کرده و توانسته نسلی از جوانان علاقه‌مند به فلسفه را با اندیشه‌های مدرن و پسامدرن آشنا کند. او در سخنرانی‌های گوناگون‌اش در دانشگاه‌های ایران همواره به مسائل اجتماعی و سیاسی ایران معاصر توجه داشته است.

کتاب‌شناسی[ویرایش]

بازنشر آثار[ویرایش]

آثار فلسفی بابک احمدی توسط برخی از سازمانها و مراکز در ایران بازنشر شده است:

دیدگاه‌ها[ویرایش]

  • هر کس که در جریان یک فعالیت فکری بکوشد و موفق شود که سه وظیفه زیر را انجام دهد کاری روشنفکرانه کرده است: ۱) فعالیت فکری اش را در جهت گسترش افق گفتمانی خاص قرار دهد، و قلمرو کارکردی آن گفتمان را دقیق تر کند. یعنی با روشن کردن امکانات بیانی آن گفتمان، و نشان دادن اینکه در گستره اش چه می توان گفت و چه نمی توان گفت، بر دامنه امکانات بیان بیفزاید؛ ۲) ارتباط گفتمان را با زندگی اجتماعی و با "صورت بندی دانایی" و سامان حقیقت، و نیز با ساز و کار قدرت ( شبکه پیچیده قدرت اجتماعی ) تا حدودی روشن تر کند و این نکته را به بحث بگذارد؛ ۳) حلقه های ارتباط گفتمان خاصی را با برخی از دیگر گفتمان های رایج مستحکم کند، و در حالتی بهتر موجب پیدایش حلقه هایی تازه شود. یعنی به استدلال در گفتمان های گوناگون، و استنتاج نکته ها از مدارهای گفتمانی نوظهور توانا باشد.[۱۲]
  • هنرمند هر چند که بگوید مخاطب برایش مهم نیست همراه این حرف دارد اعتراف می کند که مخاطب برایش مهم است. هنر تنها در ارائه به دیگران معنا پیدا می کند.[۱۳]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]