ایران جوان (سرود)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قطعهٔ سرود ایران جوان یا وطنم که نخستین سرود ملی ایران نامیده شده[۱] قطعه‌ای موسیقی بدون کلام با نام سلام شاه بوده است که توسط موسیو لومر فرانسوی (موسیقیدان نظامی اعزامی به ایران در دورهٔ قاجار) ساخته شده است.

ناصرالدین شاه پیش از نخستین سفرش به اروپا در سال ۱۸۷۳ م. (برابر ۱۲۵۲ ه‍. خ؛ و ۱۲۹۰ ه‍. ق) دستور ساخت مارشی را به آلفرد لومر استاد فرانسوی موسیقی دارالفنون می‌دهد که در دیدارهای رسمی شاه در کنار سرودهای ملی دیگر کشورها نواخته شود. این مارش بی‌کلام، «سلام شاه» نامیده شد و در مراسم‌های رسمی به جای سرود ملی ایران به کار رفت و به همین دلیل اروپاییان از آن به عنوان سرود ملی ایران یاد کرده‌اند.[۲][۳] این آهنگ در دورهٔ مظفرالدین شاه بر روی صفحه ضبط شد و وقتی شاه برای سلام رسمی به تخت مرمر می‌آمد و بر تخت می‌نشست دستهٔ موزیک این آهنگ را اجرا می‌کرد و این کار تا دورهٔ محمدعلی شاه معمول بود. بر روی برچسب صفحهٔ گرامافون این سرود عنوان «سلام شاه با سلامتی، ارکس شاهی بفرمان مسیو لمر ژنرال» درج شده است. نت این سرود در آرشیو ملی فرانسه موجود است.[۴][۵]

در ۱۳۸۴ ه‍. خ. بیژن ترقی بر روی اجرای جدید این قطعه که توسط سیاوش بیضایی ساخته شده بود[۶] شعری سرود و این کار برای اولین بار توسط ارکستر ملل به رهبری پیمان سلطانی در تالار وحدت اجرا شد که خوانندهٔ آن سالار عقیلی بود.[۱]

در اسفند ۱۳۹۴ شهرام ناظری در آلبوم خود به اجرای دوباره این اثر به عنوان «خاطره‌ای ماندگار در حافظه جمعی ایرانیان» پرداخت.

متن سرود[ویرایش]

نامِ جاوید وطن صبحِ امید وطن
جلوه کن در آسمان همچو مهرِ جاودان
وطن ای هستیِ من شور و سرمستیِ من
جلوه کن در آسمان همچو مهرِ جاودان
بشنو سوزِ سخنم که هم‌آوازِ تو منم
همهٔ جان و تنم وطنم وطنم وطنم وطنم!
بشنو سوزِ سخنم که نواگر این چمنم
همهٔ جان و تنم وطنم وطنم وطنم وطنم!
همه با یک نام و نشان به تفاوتِ هر رنگ و زبان
همه شاد و خوش و نغمه‌زنان ز صلابتِ ایران جوان
به اصالت ایران کهن ز صلابتِ ایرانِ جوان

حاشیه‌ها[ویرایش]

پس از این که این سرود مورد اقبال عمومی قرار گرفت اختلاف‌نظرهایی دربارهٔ آن میان برخی از اعضای جامعه موسیقی ایران پدید آمد. پیمان سلطانی رهبر ارکستر ملل ایران در آغاز در مصاحبه‌ای کوتاه با روزنامهٔ جام جم این سرود را «نخستین سرود ملی ایران» و «میراثی به‌جامانده از دوران قاجار» خواند،[۷] ولی مدتی بعد مدعی شد که این سرود به هیچ وجه سرود ملی ایران نبوده است و از بازخوانی این اثر در محافل دیگر ابراز نارضایتی کرد و خود را خالق «ایران جوان» معرفی نمود.[۸][۹] او همچنین در مصاحبه‌ای دیگر عنوان کرد که حدود ۱۲ سال است که بر روی تصنیف‌هایی با تم ملی و میهنی تحقیق می‌کند و منظورش از «نخستین سرود ملی ایران» این بود که این قطعه در میان دیگر قطعه‌های پروژه‌ای که روی آن کار می‌کرد نخستین سرود ملی و میهنی‌ای است که ساخته شده است.[۱۰]

از سوی دیگر سیاوش بیضایی که تنظیم مجدد مارش سلام شاه را انجام داده بود، خود را پس از هنرمندان درگذشته یعنی آلفرد لومر و بیژن ترقی، تنها وارث در قید حیات این اثر هنری معرفی نمود و از بی‌توجهی برخی از اعضای جامعه موسیقی به حقوق مادی و معنوی یکدیگر ابراز نارضایتی نمود.[۱۱] منوچهر صهبایی که اواخر سال ۱۳۸۶ به مدت ۶ ماه رهبری ارکستر سمفونیک تهران را بر عهده داشت در نامه‌ای به رئیس دفتر موسیقی وزارت ارشاد با اشاره به تحقیقات فراوانش برای پیدا کردن و جمع‌آوری اولین سرودهای ملی ایرانی و آثار مشابه، ثبت این اثر توسط پیمان سلطانی و اجرای آن را خیانت در امانت دانست. وی مدعی شد که این مجموعه را بطور امانت به سلطانی داده است و او در مورد تنظیم اثر و انتشار اثر با او هیچ مشورتی نکرده است.

پیمان سلطانی، رهبر ارکستر ملل ایران نیز در پاسخ نامه‌ای که به رئیس دفتر موسیقی وزارت ارشاد نوشت ضمن رد اتهام خیانت در امانت، آثار گذشتگان را متعلق به یک فرهنگ و یک ملت دانست و اظهار داشت این آثار چه بصورت نت یا شنیداری در آرشیوهای خصوصی، آرشیو رادیو، آرشیو هنرستان و... یا در صفحات قدیمی موجود هستند.[۱۲]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «ساخت اولین سرود ملی ایران توسط بیگانگان». روزنامه شرق. 
  2. * آدوی‌یِل، ویکتور. «موسیقی نزد ایرانیان (1885 میلادی)». هنر و مردم. ترجمهٔ حسینعلی ملاح، ش. ۱۴۸ (۱۳۵۳): ۴۰–۵۱. بازبینی‌شده در ۲۰۱۴-۰۲-۲۱. 
  3. * پیِمونتِسه، آنجلو م.. «یک مأخذ تاریخی دربارهٔ تاریخ قاجاریه». بررسی‌های تاریخی. ترجمهٔ خسرو فانیان، ش. ۵۰ (۱۳۵۳): ۳۵–۷۰. بازبینی‌شده در ۲۰۱۴-۰۲-۲۱. 
  4. «دارالفنون موسیو لومر و اولین سرود ملی ایران ۲». گفتگوی هارمونیک. 
  5. «دارالفنون موسیو لومر و اولین سرود ملی ایران ۱». گفتگوی هارمونیک. 
  6. «نخستین اجرای ارکستر ۸۰ نفرهٔ ملل در تالار وحدت». مؤسسهٔ همشهری، ۹ مهر ۱۳۸۴. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۵ اردیبهشت ۱۳۸۴. بازبینی‌شده در ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۴. 
  7. «نخستین سرود ملی ایران نواخته می‌شود». جام جم آنلاین. مؤسسهٔ جام جم، ۱۲ آذر ۱۳۸۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۱ مهر ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۱۱ مهر ۱۳۹۳. 
  8. «نامهٔ پیمان سلطانی به دریا دادور». گفتگوی هارمونیک، ۱۳ بهمن ۱۳۸۹. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۱ مهر ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۱۱ مهر ۱۳۹۳. 
  9. کرمانی، حسین. «قطعهٔ ایران جوان، اولین سرود ملی ایران نیست». دویچه‌ولهٔ فارسی. ۲۶ مارس ۲۰۱۱ (۶ فروردین ۱۳۹۰). بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۱ مهر ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۱۱ مهر ۱۳۹۳. 
  10. «شهرام ناظری سرود ایران جوان را می‌خواند». خبرگزاری مهر. ۳۱ شهریور ۱۳۸۹. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۴ مهر ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۱۴ مهر ۱۳۹۳. 
  11. «داستان یک سرود». رادیو کوچه. ۱۸ مهر ۱۳۸۹. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۲ مهر ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۱۲ مهر ۱۳۹۳. 
  12. «اختلاف صهبایی و سلطانی بر سر نخستین سرودملی ایران». همشهری آنلاین. 

پیوند به بیرون[ویرایش]