همای و همایون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
همای و همایون
نویسنده(گان)خواجوی کرمانی

همای و همایون منظومه‌ای عاشقانه از خواجوی کرمانی است که به عشقِ همای، شاهزادهٔ شام (پسر منوشنگ)، به همایون، دختر فغفور چین، می‌پردازد.

تصحیح[ویرایش]

این منظومه اولین بار، بیش از پنجاه سال، پیش توسط کمال عینی تصحیح انتقادی شد. این تصحیح بر اساس نسخه‌ای است که در سال ۷۵۰ یعنی سه سال پیش از وفات خواجوی کرمانی کتابت شده‌است.[۱]

اقتباس[ویرایش]

سال‌ها بعد منظومهٔ سام‌نامه از سوی گوینده‌ای ناشناس با تبدیل و تغییر و حذف اسامی و افزودن افسانه‌هایی پدید آمده‌است.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. «نگاهی به تصحیح منظومة همای و همایون به اهتمام کمال عینی».
  2. سایت پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی خواجوی کرمانی در آثارش، محمود عابدی