ناظر و منظور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ناظر و منظور منظومهٔ عاشقانه‌ای از وحشی بافقی است که در سال ۹۶۶ ه.ق به پایان رسیده و ۱۵۶۹ بیت دارد.

داستان[ویرایش]

پادشاه و وزیری پس از سال‌ها صاحب فرزند می‌شوند. پادشاه نام پسر خود را منظور و نام پسر وزیر را ناظر می‌گذارد. دو پسر با هم به مکتب می‌روند و «ناظر» عاشقِ «منظور» می‌شود که بسیار زیباست. معلم عشق آن‌ها را فاش می‌کند پس آن دو از هم جدا می‌شوند و به «منظور» زن می‌دهند. بعدها «منظور» شاه می‌شود و «ناظر» را وزیر خود می‌کند.[۱]

نمونه شعر[ویرایش]

در وصف منظور:

فکنده فتنهٔ او در جهان شورمدامش نرگس بیمار مخمور
زنخدانش بر آن رخسار دلکشمعلق کرده آبی را در آتش
فروغ ساعدش از آستین‌هاچو نور شمع از فانوس پیدا

منابع[ویرایش]

  1. شمیسا، سیروس. شاهدبازی در ادبیات فارسی. تهران: فردوس، ۱۳۸۱، شابک ‎۹۶۴-۵۵۰۹-۱۶۶-X، ص ۲۲۲


پیوند به بیرون[ویرایش]