اتو فن هابسبورگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
اتو فن هابسبورگ
اتو فن هابسبورگ
Otto Habsburg 001.jpg
همسرPrincess Regina of Saxe-Meiningen
فرزند(ها)آندرا فن هابسبورگ
مونیکا فن هابسبورگ
میکلا فن هابسبورگ
گابریل فن هابسبورگ
والبورگ فن هابسبورگ
کارل فن هابسبورگ
جورج فن هابسبورگ
نام کامل
Franz Joseph Otto Robert Maria Anton Karl Max Heinrich Sixtus Xavier Felix Renatus Ludwig Gaetan Pius Ignatius von Habsburg
خاندانخاندان هابسبورگ-لورین
پدرکارل یکم
مادرزیتا ماریا
زادروز۲۰ نوامبر ۱۹۱۲
رایشنو آندر راکس، اتریش-مجارستان
مرگ۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۱ (۹۸ سال)
پوکینگ، آلمان
خاک‌سپاری۱۶ ژوئیه ۲۰۱۱ (بدن); ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۱ (قلب)
گورابه سلطنتی وین (بدن); آرامگاه صومعهٔ پانونهالما (قلب)
دین و مذهبکلیسای کاتولیک
امضاء

اتو فن هابسبورگ (آلمانی: Otto von Habsburg; زاده ۲۰ نوامبر ۱۹۱۲ - درگذشته ۴ ژوئیه ۲۰۱۱(2011-07-04)) با عنوان سلطنتی آرشیدوک اتوی اتریش، آخرین ولیعهد اتریش-مجارستان از ۱۹۱۶ تا فروپاشی آن در ۱۹۱۹ بود. او مدعی تاج و تخت، رئیس خاندان‌های سلطنتی لورین و هابسبورگ، و شوالیهٔ نشان پشم زرین پس از مرگ پدرش، کارل یکم در ۱۹۲۲ بود.[۱][۲]

زندگی‌نامه[ویرایش]

اتو برگترین پسر کارل یکم (آخرین امپراتور اتریش و پادشاه مجارستان) و زیتا ماریا و سومین نفر خانواده برای رسیدن به سلطنت با عنوان آرشیدوک اتوی اتریش، شاهزاده مجارستان، بوهم و کرواسی بود. با نشستن پدرش بر تخت سلطنت در ۱۹۱۶، او نیز احتمالاً امپراتور می‌شد. از آنجا که پدرش هرگز عقب ننشست، خود اتو، خانواده‌اش و قانونگراهای اتریشی-مجار او را امپراتور بر حق از ۱۹۲۲ می‌شناختند.[۳]

از سالهای ۱۹۳۰ اتو در سیاست اتریش و اروپا فعال بود. تلاش او هم در بازسازی هابسبورگ و هم در وحدت اروپا بود، و در عین حال کاملاً از ملی‌گرایی منزجر و مخالف سرسخت نازیسم و کمونیسم بود. از او به عنوان یکی از رهبران مقاومت اتریش نام برده می‌شود. پس از آنشلوس در ۱۹۳۸ که سلطنت طلبان در اتریش تحت مجازات شدید قرار می‌گرفتند و بوسیله نازی‌ها به مرگ محکوم می‌شدند اتو اروپا را به مقصد آمریکا ترک کرد.[۴]

اتو فن هابسبورگ در سالهای ‎۱۹۵۷–۱۹۷۳ معاون رئیس، در ‎۱۹۷۳–۲۰۰۴ ٰرئیس اتحادیه بین‌المللی پان اروپایی و در ‎۱۹۷۹–۱۹۹۹ از جانب اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن نماینده پارلمان اروپا بود. به عنوان یک نماینده جدیداً انتخاب شده پارلمان اروپا اتو یک کرسی خالی برای کشورهای آن سوی پرده آهنین شد و علاقه زیادی به آن کشورها پیدا کرد. به عنوان یک آغازگر مشترک پیک نیک پان اروپایی، اتو نقش برجسته ای در انقلاب‌های ۱۹۸۹ ایفا کرد. بعدها او یک حامی قوی برای عضویت کشورهای اروپای شرقی و مرکزی بود. او یک روشنفکر بنام بود و کتابهای متعددی در امور تاریخی و سیاسی نوشت. اتو به همراه روبر شومان، کنراد آدنائر و آلچیده د گاسپری یکی از معماران ایده اروپایی و ادغام اروپا قلمداد میشود.

تبعید و مرگ[ویرایش]

اتو در سال ۱۹۱۸ تبعید شد و عمدتاً در اسپانیا بزرگ شد. مادرش که یک کاتولیک معتقد بود او را بر طبق برنامه آموزشی قدیم اتریش-مجارستان تربیت کرد و او را برای اینکه یک پادشاه کاتولیک بشود آماده ساخت. در تبعید او در سویس، مادیرا، اسپانیا، بلژیک، فرانسه، ایالات متحده و بالاخره از ۱۹۵۴ تا پایان عمر در بایرن آلمان در ویلا استریا زندگی کرد. در زمان مرگش او شهروند آلمان، اتریش، مجارستان و کرواسی بود. ضمن اینکه قبلاً بدون تابعیت دوژور و دفاکتو بود و گذرنامهٔ موناکو، شوالیه‌های مالت و اسپانیا را داشت. در سال ۱۹۶۱ فرانسیسکو فرانکوی اسپانیا تاج را به او پیشنهاد کرد، او امتناع کرد و در نتیجه خوان کارلوس از دودمان بوربون‌ها به جای او جایگزین فرانکو شد.

مراسم تشییع جنازه او در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۱ در کلیسای جامع سنت اشتفان در وین انجام شد. او در گورابهٔ سلطنتی در وین بخاک سپرده شد و قلبش در آرامگاه صومعه پانونهالما دفن شد.

منابع[ویرایش]