آلفونس دوده

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آلفونس دوده
Alphonse Daudet.jpg
زمینهٔ کاری داستان کوتاه، رمان
زادروز ۱۳ مهٔ ۱۸۴۰(۱۸۴۰-خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «�»-۱۳)
Nîmes، لانگدوک روسیون
مرگ ۱۶ دسامبر ۱۸۹۷ میلادی (۵۷ سال)
پاریس
ملیت فرانسه فرانسوی
پیشه نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس، شاعر
سبک نوشتاری ناتورالیسم
صفحه در دادگان فیلم‌ها

آلفونس دوده (به فرانسوی: Alphonse Daudet) (زاده ۱۳ مه ۱۸۴۰ - درگذشته ۱۶ دسامبر ۱۸۹۷) نویسنده فرانسوی بود. او پدر نویسندگان، لئون دوده و لوسین دوده بود.

زندگی‌نامه[ویرایش]

آلفونس دوده در سال ۱۸۴۰ در Nîmes زاده شد. او در ۱۵ سالگی به پاریس رفت و به نوشتن داستان، نمایشنامه و شعر سرایی پرداخت. دوده با داستان نامه‌های آسیای من مشهور شد.
دوده از حیث سبک جزء طبیعت گرایی شمرده می شود، اما از راهی احساسی تر به موضوع ها نزدیک می شود و معتقد است که داستان نویسانی که دقت خود را بر زشتی ها متمرکز ساخته اند، جهان را بد شناخته و بد تعبیر کرده اند، پدرش در شهر "نیم" کارخانه ابریشم بافی داشت، اما مجبور شد کارخانه را بفروشد و به لیون نقل مکان کند، آلفونس، در ابتدا از آب و هوای مرطوب آن شهر ناراحت شد اما خیلی زود با آن اقلیم خو گرفت، وی در ۱۴ سالگی اولین سفرها را آغاز کرد و نخستین شعرها را سرود، آلفونس در پی یافتن کار برای تامین معاش خانواده راهی پاریس شد و به برادرش "ارنست" که او هم نویسنده بود پیوست، در همین زمان مایه کافی برای نوشتن داستانی به نام "La Pettit chose" گرد آورد، در پاریس او به یک باره دل به نوشتن داد، به محافل ادبیِ گوناگون سر کشید و با نویسندگانی چون امیل زولا، گوستاو فلوبر و برادران گنکور آشنا شد، با دختری زیبا به نام "ماری ریو" سر و سری پیدا کرد که ماجراهایش بعدها در کتاب "سافو" انعکاس یافت و تنها اثر منظوم خود به نام "Les amoureuses" را به او تقدیم کرد

روزنامه ها، کتاب ها و نمایشنامه ها[ویرایش]

آلفونس برای روزنامه ها، بخصوص فیگارو چیز می نوشت، در یک فاصله ۵ ساله منشی خصوصی "دوک موری" بود، اولین کتاب ها و داستان هایش او را سرشناس کرد، اولین نمایشنامه اش به نام "آخرین بُت" در تماشاخانه اودئون بر روی صحنه آمد و بسیار جلب توجه کرد، با فردریک میسترال آشنا شد و معاشرت با وی شور و شوق او را برای زندگی پُر هیجان مردم جنوب فرانسه بیدار کرد، زندگی نامساعد دوره جوانی و بیماری ای که در تمام عمر گریبان دوده را رها نکرد وی را رنجور ساخت، مدتی را در الجزیره و قسمت آخر را در جزیره کرس گذرانید، مهمترین میوه توقف کوتاه او در مستعمره الجزایر، داستان "chapatin tueur des lions" بود که قهرمانش طرح مقدماتی "تارتارن" یکی از مشهورترین آثارش شد

زندگی زناشویی[ویرایش]

دوده در ۱۲۴۶ با "ژولی آلارد" ازدواج کرد و همسرش همکار صمیمی او تا پایان عمر بود، ژولی خود نویسنده ای چیره دست بود و از او کتاب شعری به نام "poesie" و کتابی به نام (خاطراتی از یک گروه ادبی) و کتاب دیگری موسوم به (خاطرات خانواده و جنگ) منتشر گردیده است، ثمرهٌ این زناشویی دو پسر به نام های لئون و لوسین، و دختری به نام ادمه بود، پسرانش هر دو نویسنده و دارای آثار متعدد بودند

فَرجام[ویرایش]

آلفونس دوده در جنگ فرانسه و پروس به نظامیان پیوست اما پس از سر کار آمدن حکومت کمون از پاریس گریخت، تاثیر بزرگی که جنگ بر او داشت در کتابی به نام "Les contes de lundi" (قصه های دوشنبه) بازتاب یافته است، وی در ده سال آخر عمر سخت رنجور بود، اما با شهامتی در خور تحسین، هم به کار ادامه می داد و هم به مُراوده با محافل ادبی، روزی ضمن صحبت درباره مسافرت های بین سیارات، زمین خورد و جان سپرد
تجربه های عَملی زندگی و مسافرت ها وی را پخته کرده بود، در سراسر عمر هر چه را در دیگران می دید در دفترچهٌ کوچکی یادداشت می کرد و این یادداشت ها را به عنوان سرچشمه های الهام مورد استفاده قرار می داد، در عین حال که برون آدمیان را با چشم خُرده بین می دید، درون آنان را می شکافت و شخصیت آنان را در می یافت، درباره اش گفته اند؛ از جایی شعر بیرون می کشید که هیچ کس را گمان آن نبود، معتقد بود که؛ هر داستان باید تاریخ زندگی مردی باشد که هرگز تاریخی نخواهد داشت[۱]

آثار[ویرایش]

نام اثر سال یادداشت
پتی شز ۱۸۶۸
نامه‌های آسیای من ۱۸۶۹
ماجراهای عجیب و غریب تارتارن دو تاراسکون ۱۸۷۲
قصه‌های دوشنبه ۱۸۷۳
همسران هنرمند ۱۸۷۴
فرومون کوچکتر و ریسله بزرگتر ۱۸۷۴
ژاک ۱۸۷۶
ناباب ۱۸۷۷
شاهان در تبعید ۱۸۷۹
نوما رومستان ۱۸۸۱
کشیش ۱۸۸۳
سافو ۱۸۸۴
تارتارن بر جبال آلپ ۱۸۸
نیورونز زیبا ۱۸۸۶
بندرگاه تاراسکون ۱۸۹۰
آرنوین

منابع[ویرایش]

  1. مقدمه کتاب ماجراهای تارتارن تاراسکنی، ترجمه احمد بیرشک، انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ اول ۱۳۷۲
  • کاغذچی، تقی. «تاریخ ادبیات جهان← دوده». در دائرةالمعارف تلاش. چاپ دوم. تبریز: تلاش، ۱۳۸۲. صفحه ۱۴۶. ISBN 964-5750-78-4. 

پیوند به بیرون[ویرایش]