پیر روردی

پیر روردی
نام اصلی	Pierre Reverdy
زاده	۱۸۸۹ میلادی نربون
درگذشته	۱۹۶۰ میلادی
پیشه	شاعر
ملیت	فرانسوی

پیر روردی (به فرانسوی: Pierre Reverdy) شاعر قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.

زندگی

پیر روردی در سال ۱۸۸۹ در ناربون فرانسه زاده شد. در سال ۱۹۱۰ به پاریس رفت و حرفه شاعری را آغاز کرد. یک سال بعد پدرش که حامی مالی‌اش بود درگذشت و او ناچار شد از راه نویسندگی امرار معاش کند. نخستین مجموعه شعر خود را با عنوان اشعار در نثر در سال ۱۹۱۵ منتشر کرد و پس از آن به‌طور پیوسته به سرودن ادامه داد.

به‌تدریج در محافل ادبی پاریس شناخته شد و با هنرمندان و نویسندگان آوانگاردی چون گیوم آپولینر، ماکس ژاکوب، پابلو پیکاسو، خوان گریس و ژرژ براک معاشرت یافت. روردی در شکل‌گیری کوبیسم و سوررئالیسم نقشی مؤثر داشت. در سال ۱۹۱۷ مجله ادبی ماهانه نورد-سود را بنیان نهاد که آثار نخستین کوبیست‌ها و سوررئالیست‌ها، از جمله آپولینر، ماکس ژاکوب، لویی آراگون، آندره برتون و فیلیپ سوپو را منتشر می‌کرد.

از مجموعه‌ شعرهای او می‌توان به:

کراوات‌های کنفی (۱۹۲۲)،

قلب بلوط (۱۹۲۱)،

گیتار خفته (۱۹۱۹)،

سوارکاران استتارشده (۱۹۱۸)

و پنجره بیضی (۱۹۱۶) اشاره کرد.

با انتشار مجموعه اشعار اولیه‌اش با عنوان بقایای آسمان (Les Épaves du ciel) در سال ۱۹۲۴، شهرت بیشتری یافت. تنهایی و دلهره معنوی نهفته در آثارش، سوررئالیست‌ها را شیفته کرد و آنان او را بزرگ‌ترین شاعر زنده زمان خود دانستند. کوبیست‌ها نیز تیزبینی بصری اشعار او را ستودند. با این‌همه، روردی مستقل ماند و صدای ویژه خود را حفظ کرد. او در پی یافتن «سادگی والای واقعیت» بود و نوشته‌هایش رنگ‌وبوی عرفانی‌تری به خود گرفت. فیلیپ سوپو درباره او گفته است: «روردی، به همراه پل الوار، خالص‌ترین نویسنده دوران خود است.»

روردی به آیین کاتولیک گروید و در سال ۱۹۲۶ زندگی زاهدانه‌ای را در نزدیکی صومعه بندیکتین سولسم در فرانسه برگزید. او با حفظ دلبستگی به شعر و معنویت، تا زمان مرگش در ۱۷ ژوئن ۱۹۶۰ در همان‌جا زیست.

نمونه شعر

زیر ستارگان

انگار کلید را گم کرده‌ام و همه به من می خندند؛ هر یک کلیدی بزرگ بر گردن‌شان هست و نشانم می‌دهند.

تنها من چیزی با خود ندارم که داخل شوم. همگی ناپدید شده‌اند و درهای بسته، خیابان را غمگین‌تر می‌کند. کسی نیست. باید همهء درها را بزنم. از پنجره‌ها مرا به ناسزا گرفته‌اند و من ادامه می‌دهم. و بعـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد،

از شهر که گذشتم، در راه کنار رودخانه و جنگل، دَری یافتم. دری کوچک و بی قفل، پشت آن ایستادم و زیر شبی بی پنجره امـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا با پرده‌های عریـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــض ،

در میان جنگل و رودخانه‌ای که مراقبم بودند، توانستم به

خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــواب رَوَم.

کتاب به زبان فارسی

• یکی می‌گوید یکی می‌گرید - گزیده شعرهای پیر روردی - مترجم: زهرا قلعه‌نوئی - نشر مشکی

منابع

• Lagarde, André; Michard, Laurent (1962). la garde et Michard Moyen Age: Les Grands Auteurs français du programme - Anthologie et Histoire littéraire (in English). Bordas. {{cite book}}: یادکرد پارامتر ناشناختهٔ خالی دارد: |1= (کمک)