کلیسای جامع فلورانس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Florence Cathedral (Duomo).jpg

مختصات: ۴۳°۴۶′۲۴″ شمالی ۱۱°۱۵′۲۲″ شرقی / ۴۳.۷۷۳۲۳۲° شمالی ۱۱.۲۵۵۹۹۲° شرقی / 43.773232; 11.255992 کلیسای جامع فلورانس (به انگلیسی: Basilica of Saint Mary of the Flower) کلیسای اصلی شهر فلورانس ایتالیا می باشد. همانطور که به صورت متداول،اندومودی فیرنزه مورد خطاب می‌باشد،درسال 1296 میلادی براساس طراحی آرنولفو دی کامبیو به سبک معماری گوتیک شروع به ساخت کرد.و از لحاظ ساختمانی در سال 1436 با گنبدی به اتمام رسید که توسط فیلیپو برونلسکی مهندسی شده بود.خارج باسیلیکا با پنل های مرمرین پلیکروم در سایه روشن های متنوعی از سبز و صورتی مورد مواجهه بوده و بارنگ سفید دورکاری شده و دارای یک ظاهر گوتیک رودوال قرن نوزدهمی استادانه توسط امیلیو دی فابریس می باشد. مجتمع کلیسای جامع، که در پیزا دل دومو واقع شده، شامل تعمید گاه و برج کلیسای گیوتو می باشد. سه ساختمان جز مکان میراث جهانی یونسکو می باشد که مرکز تاریخی فلورانس را پوشانیده و جاذبه اصلی برای توریست هایی است که منطقه توسکانی را بازدید می نمایند. باسیلیکا (کلیساهایی که سالن طولانی دارند) یکی از بزرگترین کلیساهای ایتالیا محسوب می شود، و تا پیشرفت مواد ساختمانی جدید در دوره مدرن، گنبد آن بزرگترین مورد درجهان بوده است. هنوز هم بزرگترین گنبد آجری ساخته شده در جهان می باشد. کلیسای اصلی، کلیسای مادر مربوط به اقامت گاه پاپ اعظم کاتولیک رومی مربوط به فلورانس می باشد، که هم اکنون پاپ اعظم آن گیوسپه بتور است. [۱]

تاریخچه[ویرایش]

کلیسای جامع فلورانس در مکان کلیسای اصلی قبلی ساخته شده که به سینت ریپاراتا اختصاص یافته بود. ساختار قدیمی، که در اوایل قرن پنجم یافت می شد و داشتن خرابی های بسیار، با گذر زمان در حال فروریزی بود، همانطور که در قرن 14 نووا کرونیکا از جیوانی ویلانی گواهی داده، و دیگر برای خدمت به جمعیت در حال رشد شهر به اندازه کافی بزرگ نبود. دیگر شهرهای اصلی توسکان عهده دار ساخت های مجدد بلندپروازانه از کلیساهای اصلی خود در طول اواخر دوره میانی بودند. همانطور که از پیزا و بخصوص سیینا در مکانهایی که گسترش های ارائه شده بسیاری هیچ گاه کامل نشدند قابل مشاهده می باشد.

برج ناقوس گیوتو (campanile)

کلیسای جدید توسط آرنولفو دی کامبیو طراحی شده و توسط شورای شهر در 1294 مورد قبول قرار گرفت. آرنولفو دی کامبیو همچنان معمار کلیسای سانتا کروس و پالازو ویکیو بوده است . او سه شبستان وسیع را طراحی کرد که تحت یک گنبد هشت وجهی پایان می یافتند، با شبستان میانی که منطقه سانتا ریپاراتا را پوشش می داد. اولین سنگ در 9 سپتامبر ، 1296، توسط کاردینال والرینا قرار یافت، اولین نماینده تام الاختیار پاپ که به فلورانس فرستاده شده است. ساخت این پروژه عظیم 140 سال به طول انجامید، تلاش های مشترک چندین نسل؛ طرح آرنفولد برای انتهای شرقی، اگرچه در مفهوم مورد محافظت قرار گرفت، به مقدار زیادی در اندازه گسترش یافت.

این طرح متناسب با تکمیل، در یک نقاشی دیواری توسط آندرا دی بنیوتو که در دهه 1360 نقاشی شده است، قبل از تکمیل قبه.

پس از اینکه آرنولفو در 1310 وفات یافت، کار روی کلیسای اصلی برای سی سال پیاپی کند شد. زمانیکه بقایای سانتا زینوبیوس در 1330 در سانتا ریپاراتا یافت شد ، پروژه محرک های جدیدی حاصل کرد. در 1331، آرته دلا لانا ، صنف تجار پشم، کنترل حمایت انحصاری را برای ساخت کلیسای اصلی به دست گرفته و در 1334 گیوتو را برای نظارت به کار گماشتند. درحالیکه گیوتو توسط آندرا پیسانو کمک می شد، به طراحی دی کامبیو ادامه داد. دستاورد اصلی او ساخت برج کلیسا بود. زمانیکه گیوتو در 1337 مرد، آندرا پیسانو ساخت را تا زمانی که کار دوباره به سبب طاعون در سال 1348 متوقف شود ادامه داد. در 1349، کار روی کلیسای اصلی تحت نظارت مجموعه ای از معماران ادامه یافت، درحالیکه با فرانسیسکو تالنتی پایان می یافت، کسی که برج کلیسا را کامل کرده و پروژه کلی را برای کامل سازی محراب کلیسا و کلیساهای کوچک مجاور گسترش داد. در 1359 تالنتی توسط [[[جیوانی دی لپو گینی]] (1360–1369) به موفقیت رسید ، کسی که شبستان مرکزی را به چهار بخش مربعی تقسیم کرد. دیگر معماران آلبرتو آرنودی،جیوانی د آمبروجیو،نری دی فیوراوانته و آندرا اورکاگنا بودند. تا 1375، کلیسای قدیمی سانتا ریپاراتا تخریب شده بود. شبستان تا 1380 تکمیل شد، و تا 1418 قبه ناتمام باقی ماند.

گردهم آیی خارج از کلیسای اصلی در طول قرن 18

در 18 آگوست 1418 ، آرته دلا لانا تکمیل طراحی ساختاری را برای ساخت گنبد نری اعلام کرد. دو رقیب اصلی ، دو طلا کار ماهر، لورنزو گیبرتی و فیلیپو برونلسکی بودند، دومی توسط کسیمو دی مدیچی مورد حمایت بود. گیبرتی برنده رقابت یک جفت در برونزی برای تعمیدگاه در 1401 بود و رقابت عمری میان این دو شدید باقی ماند. برونلسکی برد و کمیسیون را دریافت کرد. گیبرتی ، که توسط معاون گماشته شده بود، یک در آمد برابر با برونلسکی را دریافت میکرد، و اگر چه هیچ یک جایزه اعلام شده 200 فلورین را دریافت نکردند، احتمالاً اعتبار یکسانی را کسب کردند، درحالیکه اکثر زمان خود را روی دیگر پروژه ها سپری می کردند. زمانیکه برونلسکی مریض شد، یا وانمود به مریضی کرد، پروژه تقریباً در دستان گیبرتی بود. اما گیبرتی زود مجبور شد تایید کند کل کار فرای توانایی او است. درسال 1423 برونلسکی به مسئولیت بازگشت وتمام مسئولیت را به عهده گرفت. کار روی گنبد در 1420 آغاز شد و در 1436 پایان یافت. کلیسای جامع توسط پوپه ایوگینه چهارم در 25 مارش ، 1436 تقدیس شد، (اولین روز از سال بر اساس تقویم فلورنتینه ) . این اولین گنبد هشت وجهی در تاریخ بود که بدون قالب های حمایتی چوبی موقتی ساخته شد: رومان پانسیون ، یک گنبد مدور، در 117-128 بعد از میلاد با ساختار های حمایتی ساخته شد. این یکی از تحسین برانگیز ترین پروژه های رنسانس بوده است. در طول خدمت تقدیس در 1436، سرود به حالت مشابهی منحصر گویلومه دوفی یعنی نوپر رساروم فلوریس انجام شد. ساختار این سرود به شدت تحت تاثیر از ساختار گنبد بود.

دکوراسیون خارجی کلیسای اصلی، که در قرن 14 شروع شد، تا 1887 کامل نشد، درزمانیکه ظاهر مرمری پلیکرومی از طراحی امیلیو دی فابریس تکمیل شد. کف کلیسا با مرمر در قرن 16 کاشی کاری شد. دیوار های خارجی با نوار های افقی و عمودی متناوب از مرمر پلیکرومی از کارارا (سفید) ، پراتو (سبز)، سیینا (قرمز) ، لاونزا و چندین مکان دیگر مورد استفاده قرارگرفت. این نوار های مرمری باید نوار های موجود روی دیگر دیوار ها تعمید گاه مجاور باتیسترو دی سان جیوانی و برج ناقوس گیوتو را تکرار میکردند. دو در جانبی وجود داشت: دورز آف ده کلنو نیکی (جنب جنوبی) و دورز آف ده ماندورلا (جنب شمالی) با مجسمه هایی از داناتلو ، نانی دی بانکو و جاکوپو دلا کویرکیا . شش پنجره جانبی ، که برای تزئیات و نقش نگار های ظریفشان مشهور بودند.، توسط ستون های مستطیلی از یکدیگر جدا شده بودند. تنها چهار پنجره که نزدیک به جناح کلیسا بود به نور اجازه ورود می داد؛ دوتای دیگر کاملاً تزئینی بودند. پنجره های صومعه خانه گرد بودند، یک خصوصیت متداول در گوتیک ایتالیایی. در طول تاریخ طولانی آن ، این کلیسای اصلی جایگاه شواری فلورانس (1439) بوده، موعظه گیرولا مو ساو نارولا را شنیده و شاهد قتل گیولیانودی پیرو د مدیچی در یکشنبه 36 آوریل 1478 ( با لورنزو دوم ما گنیفیکو که به سختی از مرگ می گریخت) در توطئه پیزا بوده است.

[۲]

سبک معماری[ویرایش]

برخلاف تصور ، کلیسای فلورانس کوچکترین تشابهی به کلیسای گوتیک ندارد و بسیاری از مختصات سبک گوتیک در این کلیسا دیده نمی شوند : اثری از پشت بندهای معلق و پنجره های پر شکوه زیر گنبدی نیست و روی دیوار ها فقط در نقاط پراکنده ای ، پنجره های روزنه مانند کوچکی تعبیه شده اند . سطوح این ساختمان نیز به شیوه ی قدیمی توسکان با طرح های هندسی مرمر نشان تزئین شده اند. کلیسای فلورانس به زمین چسبیده است و تمایلی به برجهیدن به ارتفاعات زیاد ندارد . تمام تاکیدها در اینجا بر عناصر افقی طرح گذاشته شده اند و کلیسا ، محکم و با عظمت بر کره ی خاکی تکیه زده است . حدود حجم های ساده ی هندسی ، آشکارا مشخص شده است و تمایلی به در هم آمیختن با آسمان در آنها دیده نمی شود . گنبد ، با آنکه ممکن است به نظر برسد که به علت برش قوس جناغی اش رو به بالا سیر می کند ، سایه ی نیمرخِ تند و مسدودی دارد که آن را با تاکید هرچه بیشتری بر زمینه ی آسمان آبی پشت سرش نقش می زند .

نمای کلیسای فلورانس تا سده ی نوزدهم تکمیل نشده بود و در این زمان که تکمیل شد ، تفاوت بسیاری با آنچه در آغاز بود ، پیدا کرد . واقعیت این است که معماران ایتالیایی چندان توجهی به نماهای کلیساهای خویش نداشتند و ده ها کلیسا تا به امروز ناتمام رها شده اند . یکی از دلایل این بی علاقگی ممکن است این باشد که نمای کلیسا در نزد معماران یاد شده بخش لاینفکی از ساختمان کلیسا به شمار نمی رفت بلکه آن را در حکم تیغه ای می دانستند که هر زمانی می توانند بر بافت اصلی ساختمان بیفزایند . [۳] [۴]

طرح و ساختار[ویرایش]

طرح و کلیسا با فاز های گسترش متنوع

کلیسای اعظم فلورانس به عنوان باسیلیکا ساخته شد، درحالیکه دارای شبستان مرکزی وسیعی با چهار قسمت مربعی بود، با یک راهرو در هر طرف. صدر کلیسا و ترنسپت ها با طرح های وجهی مشابه، با دو سرسرای چند وجهی کوچکتر جدا می شدند. کل طرح یک گذر لاتین را تشکیل میدهد. شبستان و راهروها توسط قوس های گوتیک قرار گرفته ای که روی ستون های ترکیبی قرار گرفته بودند، مجزا می شدند. ابعاد ساختمان بسیار وسیع بود: طول 153 متر (502 فوت) ، پهنا 38 متر (124 فوت) ، پهنا در گذر 90 متر (295 فوت) . ارتفاع قوس ها در راهرو ها 23 متر (75 فوت) می باشد. ارتفاع گنبد به 114.5 متر می رسید.

گنبد[ویرایش]

با آغاز قرن 15 ، پس از صدسال از ساخت، ساختار هنوز گنبد نداشت. خصوصیات اصلی گنبد توسط آرنولفو دی کامبیو در 1296 طراحی شد. مدل آجری او، 4.6 متر ارتفاع، 9.2 متر طول، در کنار راهرو ساختمان تمام نشده قرار داشت، و خیلی قبل تر مقدس شده بود. نیاز به گنبدی هشت وجهی بلند تر و پهنتراز هر نمونه دیگری بود که تابه حال ساخته شده بود، با هیچ شمع و پایه خارجی برای نگهداری آن از پخش و سقوط تحت وزن خود. تعهد برای استفاده نکردن از شمع ها گوتیک سنتی در زمانی ایجاد شد که مدلفیلیپو برونلسکی درطول مسابقه از طرح جیوانی دی لاپه گینی می برد. این انتخاب معماری، در 1367، از اولین رخداد های رنسانس ایتالیایی بود، که هویتی خارق العاده را با روش گوتیک میانی و بازگشتی به گنبد مدیترانه ای کلاسیک ایجاد میکرد. معماران ایتالیایی شمع های در پرواز گوتیک را به عنوان چیزهای موقتی بسیار زشتی می پنداشتند. علاوه براین، استفاده از شمع در فلورانس ممنوع بود، چرا که روش توسط دشمنان سنتی ایتالیای مرکزی تا شمال مورد ترجیح بود. مدل نری یک گنبد داخلی بسیار بزرگ را توصیف کرده ، که در راس خود باز بوده و به نور اجازه عبور می دهد، مانند پانتون رومی ، اما در پوسته نازک تر خارجی بسته می باشد، که نسبتاً با گنبد داخلی حمایت می شود، تا از آب و هوا جلوگیری نماید. قرار بود روی یک محفظه هشت وجهی غیر شمع خورده قرار گیرد. گنبد نری نیاز به یک مانع داخلی در برابر پخش شدگی (فشار های دوار) داشت، ولی موردی تا اینجا طراحی نشده بود.

گنبد که از برج مناره گیوتو دیده می شود. ساختمان با چنین گنبد سنگ تراشی مشکلات تکنیکی زیادی را ایجاد میکرد.

فیلیپو برونلسکی نگاهی به گنبد عظیم پانتون در رم برای راه حل ها انداخت. گنبد پانتون یک تک پوسته از بتون بود، فرمولی که مدت ها به فراموشی سپرده شده بود. یک قالب چوبی از افتادن گنبد پانتون جلوگیری میکرد درحالیکه بتون آن ثابت می شد، اما برای ارتفاع و پهنای گنبد طراحی شده توسط نری ، که با 52 متر بالای کف و گستردگی 44 متر شروع می شد، الوار کافی در توسکانی وجود نداشت تا قالب و داربست سازی را ایجاد نماید. فیلیپو برونلسکی انتخاب کرد که چنین طرحی را انتخاب و یک هسته دوگانه را به کاربندد، که از سنگ های شنی و مرمر ساخته شده است. فیلیپو برونلسکی گنبد را باید با آجر می ساخت، به سبب وزن کم در مقایسه با سنگ و شکل گیری آسان تر، و با هیچ چیز زیر آن در طول ساخت. برای توصیف طرح ساختاری ارائه شده خود، او یک مدل آجری و چوبی را با کمک داناتلو ونانی دی بانکو ساخت، یک مدل که هنوز در موسیو دل اپرا دل دومو نمایش داده می شود. مدل به عنوان راهنمایی برای هنرمندان خدمت می کرد، اما از قصد کامل نبود، تا از کنترل فیلیپو برونلسکی در طول ساخت تضمین حاصل کند. راه حل فیلیپو برونلسکی بسیار ذیرکانه بود. مشکل پخش شدن بوسیله یک مجموعه از چهار زنجیر آهنی و سنگ افقی داخلی حل شد، که به عنوان حلقه های بشگه عمل می کردند، که درون گنبد داخلی کارگذاشته بودند: یکی در راس، یکی در انتها، با دو مورد باقی مانده که در نهایت بین آنها قرارگرفتند. یک زنجیرپنجم، که از چوب ساخته شده بود، نسبتاً به جای گرد هشت وجهی بود، یک زنجیر ساده، درحالی که گنبد را مانند یک حلقه بشگه می فشرد، تمام فشار آن را روی هشت گوشه از گنبد می انداخت. زنجیر ها نیاز بودند که هشت وجهی های مستحکمی و سختی باشند تا شکل خود را حفظ کرده تا جاییکه گنبد را از شکل خود در طول نگهداری خارج نمی ساختند.

دومو که از ارتفاعات Piazzale Michelangelo نظاره می شود

هر یک از رنجیرهای سنگی فیلیپو برونلسکی مانند یک مسیر راه آهن هشت وجهی با ریل های موازی و ارتباطات میانی ساخته شده بودند، همگی از تیر های ستونی 43 سانتی متری در قطر و هیچ یک از بیش از 2.3 متر طول نبود. ریل ها با تکه های آهن گداخته در انتهای هم متصل می شدند. ارتباطات میانی از یکدیگر باز شده و سپس با آجر ها و ملات ساج گنبد داخلی پوشانیده می شدند. ارتباطات میانی زنجیره انتهایی میتوانست از محفظه در مبنای گنبد بیرون زده دیده شود. دیگر موارد مخفی بودند. هر یک از زنجیر ها به نحوی حمایت می شدند که با یک زنجیر آهنی استاندارد ساخته شده از اتصالات میان متصل تقویت شده باشند، اما یک ارزیابی مغناطیسی که در دهه 1970 انجام شد از شناسایی هر گونه زنجیر آهنی بازماند، که اگر آنها وجود داشتند کاملاً در عمق دیوار های سنگی ضخیم قرارداده شده بودند. فیلیپو برونلسکی همچنین مجموعه ضلع های عمودی را در گوشه های هشت وجهی قرار داد، و آنها را درجهت نقطه مرکز منحنی ساخت. ضلع ها، 4 مترعمق، با 16 ضلع مخفی که از مرکز شروع می شدند حمایت می شدند. ضلع ها دارای شکاف هایی بودند تا ستون هایی را داشته باشند که پلت فورم را حمایت میکردند، بنابراین به کار اجازه میداد به سمت بالا پیشرفت کند بدون اینکه نیازی به داربست سازی باشد. در یک گنبد سنگی مدور، مانند مورد ایاصوفیه در استانبول، میتواند بدون حمایت ساخته شود، که مرکز گرایی نامیده می شود، چرا که هر یک از مسیر های آجر یک قوس افقی می باشد که در برابر فشار مقاومت می کند.

در فلورانس ، گنبد داخلی هشت وجهی به اندازه کافی ضخیم بود تا یک گردش تصوری در هر یک از سطوح آن قرارگیرد.، یک خصوصیت، که در نهایت گنبد را نگاه میداشت، اما نمی توانست آجر هارا در جای خود در حالی نگاه دارد که ملات هنوز خیس بود. فیلیپو برونلسکی از یک الگوی آجری طرح چپ و راست بری انتقال وزن آجر های به تازگی گذاشته شده به نزدیک ترین ضلع عمودی از گنبد غیر مدور استفاده کرد.

دومو

گنبد بیرونی به اندازه کافی ضخیم نبود تا حاوی دوایر افقی نهادینه شده باشد، که تنها 60 سانتی متر در مبنا و 30 سانتی متر در راس ضخامت داشتند. برای ایجاد چنین گردش هایی، فیلیپو برونلسکی گنبد خارجی را در داخل گوشه هایش در نه ارتفا مختلف ضخیم تر ساخت، که نه حلقه های سنگی را ایجاد میکنند، که میتوانند امروزه از فضای میان دو گنبد دیده شوند. برای مقابله با فشار حلقه، گنبد بیرونی کاملاً بر اتصالات خود با حلقه داخلی در مبنای آن اتکا داشت؛ هیچ زنجیر قرار گرفته شده را در بر نداشت. یک فهم مدرن از قوانین فیزیکی و ابزار های ریاضیاتی برای محاسبه فشار ها قرن ها در آینده بود. فیلیپو برونلسکی مانند همه سازندگان کلیساهای اصلی، باید به غریزه و اینکه آیا او میتوانست از مدل های مقیاس بزرگی که می سازد فرا گیرد ، اعتماد میکرد. برای بلند کردن 37000 تن از مواد، شامل 4 میلیون آجر، او ماشین های بالابر و لیویسونز (وسیله ای برای حمل سنگ) را برای بلند کردن سنگ های بزرگ اختراع کرد. این ماشین ها با طراحی مخصوص و ابتداعات ساختاری او سهم اصلی او در معماری می باشند. اگر چه او یک طرح هنری را اجرا میکرد که نیم قرن زود تر ایجاد شده بود، نام او می باشد، به نسبت نام نری که به صورت متداول با گنبد در ارتباط است. توانایی فیلیپو برونلسکی برای تاج گذاری گنبد با یک فانوس مورد سوال قرار گرفت و او باید رقابت دیگری را متحمل می شد، حتی اگر چه مشهود بود که او روی طراحی برای یک فانوس برای قسمت زیری گنبد مدت هاست کار میکند. شواهد در انحنا ها مورد مشاهده هستند، که شیب دار تر از مدل اصلی ساخته شده اند. او در میان رقبای خود لورنزو گیبرتی و آنتونیو کیا چرد برنده اعلام شد. طراحی او (هم اکنون در موزه اپرا دل دومو نمایش داده می شود ) برای یک فانوس هشت وجهی با هشت شمع تابشی و هشت پنجره کاملاً قوسی بود. ساخت فانوس چند ماه قبل از مرگ او در 1446 شروع شد. سپس برای 15 سال، پیشرفت کمی ممکن بود، به سبب جایگزین ها توسط چندین معمار. فانوس در نهایت توسط دوست فیلیپو برونلسکی ، میچلوزو در 1461 کامل شد. سقف مخروطی با یک صلیب و توپ مسی درخشان ، تاج گذاری شده بود که شامل نماد های مقدس از وروچیو در 1469 می شد. این مطلب ارتفاع کلی گنبد و فانوس را تا 114.5 متر بالا می برد. این توپ مسی با صاعقه در 17 جولای 1600 مورد ضربه قرار گرفت و افتاد. این توپ یا یک نمونه حتی بزرگتر دو سال بعد جایگزین شد.

گنبد

کمیسیون برای این توپ برنزی (بالای فانوس) به مجسمه تراش آندرا دل ورو چیو رسید، کسی که در مغازه اش در این زمان یک شاگرد با نام لئوناردو داوینجی کار میکرد. درحالی با ماشین های فیلیپو مشهور شده بود، که وروچیو سابقاً توپ را با آن بالا برده بود، لئوناردو داوینجی یک سری از طرح هایی را از آنان ایجاد کرد و به عنوان نتیجه، معمولاً برای ابداعاتشان اعتبار دریافت میکردند. لئوناردو ممکن است همچنین در طراحی توپ برنزی نیز شرکت کرده باشد، همانطور که دست نوشته پاریس بیان کرده ، به یادبیاور راهی را که توپ سانتا ماریا دل فیوره را لحیم کردیم. یک مجسمه بزرگ از فیلیپو برونلسکی هم اکنون درپالازو دل کانونیکی در پیزا دل دومو] واقع شده که کاملاً به سمت بزرگترین دست آورد خود نگاه میکند، گنبد که برای همیشه بر منظره فلورانس غلبه خواهد داشت. هنوز بزرگترین گنبد سنگی در جهان می باشد. ایجاد کلیسای اصلی در 1296 با طراحی آرنولفو دی کامبیو آغاز و در 1469 با قرار دادن توپ مسی وروچیو بر فراز فانونس پایان یافت. اما ظاهر هنوز ناتمام بود و تا قرن 19 نیز به همین منوال گذشت.

نما[ویرایش]

نما
نمای کلیسای اصلی

نمای اصلی ، که توسط آرنولفو دی کامبیو طراحی شد و معمولاً به گیوتو منتسب می شود، در واقع بیست سال بعد از مرگ گیوتو آغاز شد. یک طراحی قلم و جوهر مربوط به اواسط قرن پانزدهم از این نمای گیوتو مشهور در کودکس روستیکی ، و در طراحی برناردینو پوسیتی در 1587 مشهود است ، هر دو در موزه اپرا دل دومو نمایش داده می شوند. این ظاهر کار اشتراکی چندین هنرمند بوده که درمیان آنها آندرااورکاگنا و تادئو گادی قرار دارند. این نمای اصلی در تنها قسمت های پایینی خود کامل شد و سپس ناتمام رها شد. در 1587 تا 1588 توسط معمار دادگاه مدیچی ، برناردو بونتا لنتی پیاده شد، که توسط گرند دوک فرانسیسکو یکم د مدیچی مورد دستور بود، درحالیکه کاملاً خارج از مد زمان رنسانس به نظر می رسید. برخی از مجسمه های اصلی در موزه اپرا دل دومو در حال نمایش می باشند، در پشت کلیسای اصلی. دیگر موارد هم اکنون در موزه برلین و در لوور هستند. رقابت برای نمای جدید به یک تهمت فساد بزرگ بدل شد. مدل چوبی برای نما برناردو بونتا لنتی در موزه اپرا دل دومو در نمایش می باشد. چند طراحی جدید در سال های بعد ارائه شد، اما مدل ها قابل قبول نبودند. نما سپس تا قرن 19 خالی باقی ماند.

راه اصلی توسط Augusto Passaglia. مجسمه سینت ریپاراتا ، کسی که کلیسای قبلی به او اختصاص یافت، در وروی اصلی

در 1864، یک مسابقه که برای طراحی نمای جدید انجام شد امیلیو دی فابریس در 1871 برنده شد. کار در 1876 شروع شد و در 1887 پایان یافت. این نمای نئو-گوتیک در مرمرهای سفید، سبز و قرمز یک هویت هارمونیک را با کلیسا می ساخت، برج ناقوس گیوتو و تعمید گاه، اما برخی فکر میکردن خیلی زیاد دارای دکور می باشد. کل نما به مادر مسیح وقف شد.

[۵]

گنبد کلیسای فلورانس[ویرایش]

Cupola santamariadelfiore.jpg
Firenze-duomoinside.jpg

گنبد کلیسای فلورانس گنبدی است که در سال ۱۴۳۶ میلادی بدستان معمار بزرگ ایتالیایی فیلیپو برونلسکی (Filippo Brunelleschi) بر روی کلیسای جامع فلورانس ساخته گردید. فیلیپو برونلسکی یکی از رقیبان ناکام در مسابقه برای ساختن درهای تعمیدگاه کلیسای فلورانس در سال 1401 بود . وی زرگر بود ولی توانایی اش در پیکره تراشی بر همگان مشخص بود . طبق گفته ی " مانتی " - زندگی نامه نویس او - ، برونلسکی به علت شکست در مسابقه برای ساختن درهای تعمید گاه به معماری روی آورد و علاقه اش به معماری در اثر سفرهای پیاپی به رُم تشدید شد و او را شیفته ی ویرانه های بازمانده از روم باستان ساخت . آشنایی برونلسکی با اصول ساختمان سازی رومی ، به اضافه ی ذهن تحلیلی و مبتکرش ، حل مسئله ای مهندسی را که هیچ انسان دیگری در سده ی پانزدهم نمی توانست از عهده اش برآید ، برای وی ممکن ساخت ؛ و آن طراحی و ساخت گنبدی برای مربع تقاطع عظیم کلیسای ناتمام فلورانس بود .


مسئله ساخت گنبد تا حدودی گمراه کننده بود زیرا فضایی که می بایست زیر گنبد قرار می گرفت ، 42 متر پهنا داشت و این به قدری زیاد بود که ساختن گنبد را به شیوه ی سنتی چوب بست زنی از داخل و پیدا کردن نقطه ی مرکزی ، غیر ممکن می کرد .

برونلسکی با نبوغی استثنایی ، نه فقط روش های سنتی ساختمان سازی را کنار گذارد و روش های نوینی ابداع کرد ، بلکه بسیاری از دستگاه های مکانیکی لازم برای کار را نیز اختراع کرد.

با آن که او خود ممکن است شکل نیمکره وار گنبد های رومی را ترجیح داده باشد، مرکز گنبد را بالا برد و آن را به گِرد یک مقطع تیزه دار طراحی کرد . این مقطع ذاتا محکم است زیرا از شدت پیشرانه ی بیرونی گرداگرد قاعده ی گنبد می کاهد . برونلسکی برای به حداقل رساندن وزن ساختمان ، یک پوسته ی دو لایه ی نسبتا نازک ( نخستین بار در تاریخ ) به گِرد استخوان بندی بیست و چهار رگه ای آن که هشت رگه ی بزرگش از بیرون دیده می شوند، طراحی کرد . در پایان ، به شیوه ی تقریبا خارق العاده ، رأس گنبد را با فانوسی سنگین ( که مطابق طرح او ولی پس از مرگش ساخته شد ) مهار کرد . این فانوس ، با آن که بر سنگینی گنبد می افزاید ، به طرز شگفت انگیزی باعث تحکیم کل ساختمان می شود ، زیرا بدون فشار حاصل از سنگینی آن ، رگه ها به از هم گسیختن و دور شدن از نقطه ی مرکزی متمایل بودند .

اگرچه گنبد کلیسای فلورانس برجسته ترین دستاورد برونلسکی است و اگرچه او با اسلوبهای معماری رومیان آشنا بود و آنها را می ستود ، حل این مسئله بسیار حاد ساختمانمی توسط نخستین معمار و استاد مسلم عصر رنسانس اساسا به کمک اصول معماری گوتیک میسر شد . بدین ترتیب ، گنبد مذبور ، حقیقتا بیانگر سبک معماری خود برونلسکی نیست . این سبک نخستین بار در ساختمانی به چشم خورد که کمی بیش از برنده شدن برونلسکی در مسابقه ی ساختمان گنبد ، توسط وی ساخته شد : بیمارستان کودکان سر راهی در فلورانس [۶] [۷]

خود فیلیپو برونلسکی در همین کلیسا دفن است.


برج ناقوس کلیسای فلورانس
برج ناقوس کلیسای فلورانس

برج ناقوس کلیسای فلورانس[ویرایش]

برج ناقوس کلیسای فلورانس در سال 1234 توسط جوتوی نقاش (Giotto) طراحی شد ( با مختصر تغییراتی پس از مرگش تکمیل شد ) ، به شیوه ی ایتالیایی ، جدا از کلیسا قرار گرفته است . به بیان درست تر برج مذبور می توانست در هر جای فلورانس قرار گیرد بی آنکه پرت به نظر برسد ؛ این برج از پایه مستقل است .

برجی که جوتو طراحی کرده ، با تقسیم بندی ظریفی به چندین طبقه مکعب وار تقسیم شده است و مجموعه ای از بخش های کاملا مجزا به شمار می رود . این برج را نه فقط می توان بی آنکه نتایج ناگواری به بار آورد از پیکر اصلی کلیسا جدا ساخت ، بلکه به نظر می رسد هر یک از بخش های سازنده ی آن که با برجسته کاری های پیوسته و ناگسسته ای از یکدیگر جدا شده اند و می توانند به عنوان شیئی با جذابیت فوق العاده ی هنری به حیات مستمرّ و مستقل خویش ادامه دهند .

این گونه بلوک بندی ، یادآور معماری رومانسک و در همان حال پیش درآمدی بر کمال مطلوب معماری رنسانس است ، که می کوشید خود را در تناسبهای روشن و منطقی اجزای سازنده ی ساختمان بیان کند و هدفش آفریدن آثاری بود که مستقل باشند و بتوانند بدون وابستگی به آثار دیگر به حیات خویش ادامه دهند .

برج ناقوس جوتو در مقایسه با برج کلیساهای شمال اروپا ، حالتی سرد و منطقی دارد که عقل آدمی را بیش از عواطفش به خود جلب می کند . [۸] [۹]

شایان ذکر است که این معمار در ایجاد این گنبد تحت تأثیر معماری گنبد سلطانیه (دوره ایلخانی) قرار گرفته است .[۱۰]

جستارهای وابسته[ویرایش]

گنبد کلیسای فلورانس

منابع[ویرایش]

  1. ویکی پدیا انگلیسی http://en.wikipedia.org/wiki/Florence_Cathedral
  2. ویکی پدیا انگلیسیhttp://en.wikipedia.org/wiki/Florence_Cathedral
  3. فلچر ، سر بنیستر، معماری رنسانس و بعد از رنسانس، تهران: انتشارات مقدس، 1389، ص 44
  4. گاردنر، هلن، هنر در گذر زمان، تهران: انتشارات نگاه، 1391، صفحات 342-345 و صفحات 383-384
  5. ویکی پدیا انگلیسیhttp://en.wikipedia.org/wiki/Florence_Cathedral
  6. فلچر ، سر بنیستر، معماری رنسانس و بعد از رنسانس، تهران: انتشارات مقدس، 1389، ص 44
  7. گاردنر، هلن، هنر در گذر زمان، تهران: انتشارات نگاه، 1391، صفحات 342-345 و صفحات 383-384
  8. فلچر ، سر بنیستر، معماری رنسانس و بعد از رنسانس، تهران: انتشارات مقدس، 1389، ص 44
  9. گاردنر، هلن، هنر در گذر زمان، تهران: انتشارات نگاه، 1391، صفحات 342-345 و صفحات 383-384
  10. تأثیر معماری گنبد سلطانیه بر معمای سانتاماریا دلفیوره، پیرو سان پائولوزی