کراسنویارسک

کراسنویارسک Красноярск پرچم نشان ناحیه فدرالی سیبری مساحت ۳۴۸ کیلومتر مربع جمعیت ۹۴۷۸۰۱ نفر (سال: ۲۰۰۹) تراکم جمعیت ۲٬۷۲۴ نفر در کیلومتر مربع منطقه زمانی یوتی‌سی+۷ (تابستان: یوتی‌سی+۸) کد تلفن ‎(+۷)۳۹۱ کد پستی ۶۶۰۰۰۰–۶۶۰۱۳۶ کد پلاک وسایل نقلیه ۲۴٬ ۸۴٬ ۸۸ موقعیت جغرافیایی مختصات: °۹۲٫۹۳۳۳شرقی °۵۶شمالی / ۹۲٫۹۳۳۳;۵۶

چشم‌انداز کراسنویارسک از رود ینی‌سئی.

محل شهر کراسنویارسک در سرزمین کراسنویارسک در روسیه.

کراسنویارسک (به روسی: Красноя́рск)‏ شهری است در منطقه سیبری روسیه. این شهر مرکز اداری سرزمین کراسنویارسک است.

شهر کراسنویارسک در کنار رود ینی‌سئی واقع شده و با جمعیت ۹۴۸٬۵۰۰ (برآورد ۲۰۰۹) سومین شهر بزرگ سیبری به‌شمار می‌آید. این شهر از ایستگاه‌های مهم در مسیر راه‌آهن سراسری سیبری و بزرگ‌ترین تولیدکننده آلومینیوم در روسیه است.

تاریخچه

این شهر در ژوئیه ۱۶۲۸ به عنوان یک دژ بنیاد شد. لشکری که از سوی قزاق روس آندری دوبنسکوی رهبری می‌شد برای جلوگیری از حمله تاتارها در این محل که پیوندگاه دو رود کاچا و ینی‌سئی است دژی دفاعی ساختند. روس‌ها این دژ را کراسنی‌یار نامیدند که ترجمه‌ای از نام محلی آن به زبان یارین (از گویش‌های خاکاس) یعنی قیزیل چار (پرتگاه سرخ) است. زمانی که روستای کراسنی‌یار تبدیل به شهر شد نام آن نیز به کراسنویارسک دگرگون شد.

پیشرفت پرسرعت شهر نخست در میان سال‌های ۱۷۳۵ تا ۱۷۴۱ و با برپایی مسیر پستی مسکو حاصل شد. این مسیر پستی، کراسنویارسک را با شهرهای همسایه یعنی آچینک و کانسک و با بقیه روسیه پیوند داد. در دوره‌های بعد یافته شدن طلا در منطقه و ساخت راه‌آهن سراسری سیبری باعث رونق بیشتر کراسنویارسک شد.

کراسنویارسک در سال ۱۸۲۲ تبدیل به شهر شد و در سدهٔ نوزده میلادی مرکز قزاق‌های سیبری گشت. در پایان سدهٔ نوزده این شهر دارای چند کارخانه و کارگاه راه‌آهن بود. این شهر هم‌چنین به عنوان تبعیدگاه مخالفان حکومت تزار استفاده می‌شد و برای نمونه پس از شورش ناکام هشت دسامبر، این شورشیان دستگیر شده و به کراسنویارسک تبعید شدند.

بیشتر بخش صنعتی شهر پس از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه و در چارچوب یک برنامه پنج‌ساله گسترش یافت. در سال ۱۹۳۴ در تقسیمات اداری، سرزمین کراسنویارسک تأسیس و شهر کراسنویارسک مرکز آن اعلام شد. در روزگار استالین شهر کراسنویارسک یک مرکز مهم گولاگ (تبعید) شد و کراسلاگ بزرگ‌ترین اردوگاه تنبیهی آن به‌شمار می‌آمد. در زمان جنگ جهانی دوم شمار زیادی از کارخانه‌ها از غرب روسیه به کراسنویارسک منتقل شدند تا از دست آلمان‌های مهاجم به‌دور بمانند. این امر باعث پیشرفت اقتصادی شهر شد و پس از جنگ تأسیس کارخانه بزرگ آلومینیوم مایه پیشرفت بیشتر شهر شد.

مردم

اکثریت جمعیت کراسنویارسک روس هستند. اقلیت‌های دیگر ساکن شهر عبارت است از اوکراینی‌ها، تاتارها، آلمانی‌تبارها و بلاروسی‌ها. در دورهٔ اخیر شمار مهاجران جویای کار تاجیک، ازبک و دیگر مردان آسیای میانه و قفقاز به این شهر رشد چشمگیری داشته‌است.

گروه دیگر از مهاجران پرشمار به شهر، چینی‌ها هستند که بیشتر در بخش‌های تجاری پردرآمد مشغول به‌کارند. در این شهر یک بازار چینی بزرگ به نام سودروژستوو (همیاری) و یک شهرک تجاری چینی به نام کیتای گورود (شهر چینی‌ها) وجود دارد.

شهرهای خواهر

شهرهای خواهر کراسنویارسک عبارتند از:

• کرمونا، ایتالیا.
• هاربین، چین.
• هایهه، چین.

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Krasnojarsk»، ویکی‌پدیای آلمانی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۳ ژوئن ۲۰۱۱).
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Krasnoyarsk»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۱).

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ کراسنویارسک موجود است.