هیپوگلیسمی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
هیپوگلیسمی

بیماری در حال اندازه‌گیری میزان قند خون توسط گلوکومتر
آی‌سی‌دی-۱۰ E16.0-E16.2
آی‌سی‌دی-۹ 250.8, 251.0, 251.1, 251.2, 270.3, 775.6, 962.3
دادگان بیماری‌ها 6431
مدلاین پلاس 000386
ای‌مدیسین emerg/272 med/1123 med/1939 ped/1117
سمپ D007003

هیپوگلیسمی به پایین افتادن قند خون به زیر شصت (میلی‌گرم بر دسی‌لیتر) گفته می‌شود.

علائم هیپوگلیسمی[ویرایش]

علائم هیپوگلیسمی عبارت است از:احساس ضعف یا گرسنگی – رنگ پریدگی – عرق سرد – تپش قلب – سرگیجه – گیجی – خواب آلودگی در صورتی که به این علائم توجه نشود و عوارض ادامه پیدا کند نهایتاً باعث بیهوشی و مرگ می‌شود.

درمان حملات پایین افتادن قند خون (هیپوگلیسمی)[ویرایش]

درمان مناسب حملات هیپوگلیسمی در موارد اورژانس و اگر بیمار هنوز هوشیار است در دهان گذاشتن دو قاشق شکر و یا محلول آن در آب است. در صورتی که بیمار هوشیاری خود را از دست داده باید مقدار ده میلی‌لیتر گلوکز درون ورید تزریق گردد. در موارد غیر اورژانس مصرف کربوهیدرات‌های ساده و با جذب سریع است که به سرعت تبدیل به قند (گلوکز) شده و جذب خون می‌گردند. از جمله این انتخاب‌های مناسب می‌توان به حبه قند، آب میوه و نوشابه گازدار اشاره کرد. مصرف شکلات یا بیسکویت مناسب نیست چون این غذاها حاوی چربی فراوان هستند که باعث دیر جذب شدن قند خون موجود در آن‌ها می‌شود. نکته قابل ذکر دیگر رعایت تعادل در مصرف غذاهای شیرین هنگام هیپوگلیسمی است زیرا مصرف بیش از حد و پشت سرهم این غذاها باعث بالا رفتن قند خون می‌شود. بهترین کار این است که مقدار مناسبی از این غذاها (۵-۴ حبه قند و یا یک لیوان آب میوه یا نوشابه) خورده شود و اگر پس از گذشت ۱۵ دقیقه هنوز علائم هیپوگلیسمی باقی‌مانده بود همین تعداد دوباره مصرف شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • اصول طب داخلی هاریسون