هسته یکپارچه
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
هستهٔ یکپارچه یا هستهٔ مونولیتیک (به انگلیسی: Monolithic kernel) نوعی معماری سیستم عامل است، که کل سیستم عامل در حالت سوپروایز و در فضای هسته فعالیت میکند. هستهٔ یکپارچه فضای مجازی را بالاتر از سختافزار رایانه به وجود میآورد و در مقابل معماریهایی مثل ریزهسته مطرح میشود.[۱]. این فضا شامل درخواستهای سیستمی اولیه و ابتدایی است که برای همهٔ سرویسهای سیستم عامل مانند مدیریت پروسه، همزمانی و مدیریت حافظه مورد نیاز است همزمان برای راهاندازها ماژولهای مناسب را در اختیار میگذارد. تفاوت اصلی این معماری با مثلا میکروکرنل در همین مورد بالا است.
نمونههایی از معماری یکپارچه [ویرایش]
هستههای یونیکس
- بیاسدی
- فریبیاسدی
- نتبیاسدی
- اپنبیاسدی (به انگلیسی: OpenBSD)
- سولاریس ۱/ساناُاِس 1.x.4-x
- یونیکس سیستم پنج(به انگلیسی: UNIX System V)
- ایآیاکس آیبیام (به انگلیسی: IBM AIX)
- اچپی-یواکس یا یونیکس هیولت پکارد (به انگلیسی: HP-UX (Hewlett-Packard UniX))
- هستههای شبهیونیکس
- داس
- اپن ویاماس
- اکستیاس ۴۰۰
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- ↑ مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Monolithic kernel»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۷ آذر ۱۳۹۰).
ویکیپدیا انگلیسی
| این یک نوشتار خُرد پیرامون نرمافزار است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||