مروانیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مروانیان (۹۹۰-۱۰۸۵م) نام دودمانی کردتبار بود که در شمال میان‌رودان در حدود یک سده فرمانروایی داشتند.

باذِکُرد [۱]، مؤسس این سلسله یکی از رؤسای طوایف کرد بود که در مرزهای ارمنستان و کردستان دژهایی بدست آورده بود. او از کاهش قدرت آل بویه در این منطقه، که پس از مرگ عضدالدوله پیش آمد، سود جست و دیاربکر را متصرف شد و موصل را برای زمانی به چنگ آورد و حتی بغداد را در سال ۳۷۲ق(۹۸۳م) مورد تهدید قرار داد.نقل است که حکام اردلان ازنسل مروانیان میباشند .[۲]

فرمانرواها[ویرایش]

فرمانروا سال فرمانروایی
باذِکُرد (۹۸۳-۹۹۰)
حسن بن مروان ۳۸۰ق/۹۹۰م
ممهدالدوله أبو منصور سعید ۳۸۷ق/۹۹۷م
نصرالدوله أبونصر احمد (محمدبن مروان) ۴۰۱ق/۱۰۱۱م
نظام‌الدوله نصر ۴۵۳ق/۱۰۶۱م
منصور بن نصر ۴۷۲ق/۱۰۷۹م
چیرگی سلاجقه ۴۷۸ق/۱۰۸۵م

منابع[ویرایش]

  1. باذِکُرد از دانشنامه جهان اسلام
  2. کلیفورد ادموند بوسورث. سلسله‌های اسلامی. ترجمهٔ فریدون بدره‌ای. مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی(پژوهشگاه)، ۱۳۷۱. ص۹۱. 

ویکی انگلیسی

مقاله باذِکُرد از دانشنامه جهان اسلام