محمدصالح برغانی قزوینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

محمدصالح برغانی قزوینی (زاده ۱۱۷۴ قمری در برغان درگذشته ۱۲۷۱ کربلا) از روحانیون سرشناس امامیه در قرن سیزدهم بود. او فرزند ملامحمد ملائکه، برادر محمدتقی برغانی معروف به شهید ثالث، همسر آمنه خانم قزوینی و پدر طاهره قره‌العین بود. او موسس مسجد و مدرسه صالحیه قزوین دانسته می‌شود.[۱]

تحصیلات[ویرایش]

دوران تحصیل را در قزوین، اصفهان و عراق سپری کرد و در حدود سال ۱۲۲۰ قمری به تهران رفت. در کاخ گلستان همراه با برادرش جلسه‌ای با محمدشاه قاجار داشت که به درگیری لفظی و تبعید او از ایران انجامید. ناچار به عراق و سپس مکه و مدینه رفت و چند سال در آن‌جا سپری کرد. سرانجام با وساطت جعفر کاشف‌الغطا به ایران بازگشت و ساکن قزوین شد و مدرسه صالحیه را بنا کرد. جمال‌الدین اسدآبادی و میرزا کوچک جنگلی از شاگردان معروف این مدرسه بوده‌اند.[۲]

آثار[ویرایش]

او بیش از سیصد کتاب و رساله و حاشیه در علوم مختلف قرآنی نوشته است. پسران او پیرو پدر شدند[۳] و دختران او به شیخیه و بعدها علی‌محمد باب پیوستند.

وفات[ویرایش]

وی در سال 1271ق درگذشت.

منابع[ویرایش]

  1. «برغانی». دانشنامه اسلامی. بازبینی‌شده در ۲۴ آذر ۱۳۹۰. 
  2. «برغانی». دانشنامه اسلامی. بازبینی‌شده در ۲۴ آذر ۱۳۹۰. 
  3. «برغانی». دانشنامه اسلامی. بازبینی‌شده در ۲۴ آذر ۱۳۹۰.