قطار مگلو
قطارهای مَگلِو یا ماگلو گونهای از قطارها هستند که بطور شناور در هوا در فاصله کمی از ریل قرار دارند و بدون دریافت مقاومت زیادی از محیط میتوانند با سرعتهای بسیار زیاد به پیش بروند. این قطارها برای حرکت خود از نیروی الکترومغناطیسی بهره میگیرند.
در مگلو تماس با ریل وجود ندارد و قطارها به جای غلتیدن چرخها برای ریل با نیروی مغناطیسی در هوا شناور شده بود و به جلو رانده میشوند. در فناوری مگلو نیروی مغناطیسی قطار را از زمین بلند کرده و با استفاده از موتور خطی و نه دوار رانده و در یک مسیر مشخص هدایت میکند.[۱]
این قطارها نصف انرژی هواپیما را مصرف کرده و با همان سرعت نیز حرکت میکنند.[۲]
نام مگلو از همامیزی دو واژه انگلیسی Magnetic (مغناطیسی) و levitation (شناوری) درست شدهاست. بطور نظری مگلوها میتوانند به سرعتهایی قابل مقایسه با سرعت توربوپروپ و هواپیمای جت (۵۰۰ تا ۵۸۰ کیلومتر در ساعت) دست بیابند.
نخستین خط بازرگانی مگلو در شانگهای چین به راستای ۳۰ کیلومتر بوسیله شرکت آلمانی ساخته شدهاست. این راه اهن فرودگاه شانگهای را به مرکز این شهر پیوند دادهاست.
در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۶ یک مگلو در مسیر آزمایشی امسلاند در آلمان با یک واگن خدماتی برخورد کرد. بیش از بیست نفر در این حادثه کشته شدند. به گفته مقامات علت حادثه خطای انسانی بوده و ناشی از فناوری مگلو نیست.
محتویات |
[ویرایش] قطار مگلو شانگهای
این قطار مگلو در سال ۲۰۰۴ در مسافت ۳۰٫۵ کیلومتر از فرودگاه پودونگ تا شهر شانگهای افتتاح گردید Maglev Train.سرعت حداکثر ۴۳۱ و زمان سیر ۷ دقیقه و قیمت بلیط آن ۷ دلار است و برای مسافرین پرواز حدود ۶ دلار ورفت و برگشت ۱۱ دلار. عملیات ساخت این پروژه در سال ۲۰۰۱ آغاز و هزینه ساخت این سیستم ۱٫۳۳ میلیارد دلار گردید.
تشعشع ناشی از میدان قوی مغناطیسی مسیر قطار باعث شدهاست تا مسئولان خط مگلو شانگهای ناچار به خرید و تملک اراضی اطراف خط به منظور ایجاد یک ناحیه خالی از سکنه بین مسیر مگلو و نواحی مسکونی شوند.[۳]
[ویرایش] هامبورگ، آلمان 1979
TRANSRAPID 05 اولین قطار مگلو با محرک طولی مغناطیسی بود که توانست مجوز، جهت حمل و نقل مسافر را بدست آورد.در سال 1979 در اولین نمایشگاه بین المللی حمل و نقل در هامبورگ، خطی از این نوع به طول 908 متر به نمایش در آمد.استقبال بازدید کنندگان از این خط به قدری زیاد بود که نمایش آنرا به مدت 3 ماه پس از اتمام نمایشگاه تمدید کردند و دراین مدت بیش از 50000 مسافر توسط آن جا به جا شد . این خط مجددا در سال 1980 در شهر Kassel(شهری در آلمان) مورد استفاده قرار گرفت.[۱]
[ویرایش] مزایا و معایب مگلو
این سیستم نیز مانند هر سیستم دیگر دارای مزایا و معایبی است که برخی از مزایای آن نسبت به سیستمهای ریلی عبارتند از : شتاب حرکت بیشتر، امکان افزایش فراز تا ۱۰ درصد و پایین بودن اصطکاک و برخی معایب این سیستم نیز عبارتند از : سابقه پایین عملیاتی و لذا نابالغ بودن تکنولوژی، وابستگی به یک کشور، حساسیت به زلزله بویژه در نوع آلمانی، نداشتن سابقه مسافت طولانی، هزینه ۴۰ تا ۶۰ میلیون دلار بر کیلومتر و ایمنی پایین [۲] همچنین فناوری مگلو مشترکات بسیار کمی با ترابری ریلی سنتی دارد و با خطوط ریلی معمولی سازگاری و تطابق ندارد.
قطار مگلو در سرعتهای بالا سروصدای آزاردهندهای دارد و میدان قوی مغناطیسی پیرامون مسیر قطار نیر تششعاتی دارد.[۴]
[ویرایش] در ایران
قراردادی میان ایران و آلمان برای اجرای پروژه خط مگلو تهران-مشهد با نام «قطار سریعالسیر تهران - مشهد» منعقد شدهاست. طول اجرای طرح ۸۶۰ کیلومتر خواهد بود که در زمان دو ساعت ۱۱۷۲ نفر مسافر را با ۱۰ واگن کشنده از تهران به مشهد منتقل میکند.[۵]
[ویرایش] منبع
ویکیپدیای انگلیسی.
http://www.irinn.ir/Default.aspx?TabId=56&nid=138905
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] پیوند به بیرون
 |
در ویکیانبار منابعی در رابطه با قطار مگلو موجود است. |
- IMB International Maglev Board
- قطار مگلو شانگهای Maglev Train
- وبگاه رسمی مگلو ایران
