اتوبوس برقی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
اتوبوس برقی نوعی وسیله حمل و نقل عمومی است که انرژی مورد نیاز خود را از سیمهای حامل جریان الکتریکی که در بالای سطح خیابان کشیدهشدهاست، تهیه میکند. دو سیم و در نتیجه دو قطب لازم است تا مدار الکتریکی کامل شود. تفاوت اساسی این نوع اتوبوسها، با سایر وسایل نقلیه در این است که مسیر حرکت اتوبوسها از قبل تعیین میشوند و این وسیله نقلیه نمیتواند از مسیر مشخصشده خارج شود. اتوبوسهای برقی از کمهزینهترین و کارآمدترین ابزار حمل و نقل شهری هستند که آلودگی زیادی ایجاد نمیکنند و به محیط زیست آسیب نمیرسانند. [۱]
[ویرایش] کاربری
در حال حاضر در ۴۵ کشور مختلف، ۳۱۵ سامانه اتوبوس برقی در حال فعالیت هستند. [۲]
[ویرایش] ایران
هماکنون، در تهران در مسیر میدان امام حسین تا خیابان خراسان از اتوبوسهای برقی استفاده میشود. مجموع اتوبوسهای برقی فعال در تهران ۶۳ دستگاه است.[۱]
[ویرایش] پانویس
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ «خط اتوبوس برقی مسیر شوش – راهآهن». مرکز اطلاعرسانی و نظارت همگانی شهرداری تهران، ۲۱ اسفند ۱۳۸۸. بازبینیشده در ۲۸ مه ۲۰۱۱.
- ↑ وب، ماری (۲۰۱۰). سامانه حمل و نقل عمومی جین ۲۰۱۰-۲۰۱۱. کالسدان (پادشاهی متحد): گروه اطلاعات جین. ISBN 978-0-7106-2915-9.
