علی‌اصغر بدیع‌زادگان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از علی اصغر بدیع زادگان)
پرش به: ناوبری، جستجو

-

علي اصغر بديع زادگان

سیداصغر بدیع‌زادگان (زاده اردیبهشت ۱۳۱۹ در اصفهان - درگذشته ۴ خرداد ۱۳۵۱ در تهران) از اعضای هیأت مرکزی سازمان مجاهدین خلق از سال ۱۳۴۷ به بعد بود. وی یکی از بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران است که در کنار محمد حنیف نژاد و سعید محسن سازمان مجاهدین خلق ایران را در سال ۱۳۴۴بنیان گذاشتند.

بدیع زادگان تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را در اصفهان، کرج و تهران گذراند. از سال ۱۳۳۷ در رشته مهندسی شیمی و دانشکده فنی دانشگاه تهران مشغول به تحصیل شد. در دوران دانشجویی تحت تأثیر سخنرانی‌های آیت‌الله طالقانی و مهندس مهدی بازرگان در فعالیت‌های جبهه ملی شرکت می‌کرد و در همین زمان با محمد حنیف نژاد و سعید محسن آشنا شد.

او در سال ۱۳۴۳ به عنوان استادیار به استخدام دانشگاه تهران درآمد و در ۱۳۴۵ به سازمان مجاهدین پیوست. او از مرداد ۱۳۴۹ تا خرداد ۱۳۵۰ به عنوان «مسئول هماهنگی‌ها و فعالیت‌های سازمان در خارج از کشور» در پاریس، بیروت، امان و سوریه اقامت داشت و در اردوگاه‌های فتح دوره‌های آموزشی تیراندازی و ساختن مواد منفجره را گذراند.

وی پس از خاتمه تحصیلاتش با عنوان استادیار شیمی به استخدام دانشکده فنی دانشگاه تهران در آمد.

بدیع زادگان به وسیله شهربانی دستگیر شده. بدیع زادگان به دنبال اجاره یک اتومبیل پیکان از محلی که که اتومبیل را کرایه می‌دادند، شناسایی و دستگیر شد.

بدیع زادگان پس از دستگیری توسط شهربانی به شدت مورد شکنجه قرار گرفت و بدنش را به وسیله اجاق‌های برقی سوزاند بودند. شدت جراحات به حدی بود که علی رغم درخواست‌های مکرر ساواک و مراجعات پی در پی ازغندی، شهربانی از ترس بدیع زادگان را تحویل نمی‌داد.

در سال ۱۳۵۰ به‌دنبال شکست طرح ربودن شهرام پهلوی‌نیا دستگیر شد و از سوی ساواک شکنجه شد. لطف الله میثمی درباره شکنجه وی می‌گوید:«پس از دستگیری مورد شکنجه‌های وحشتناکی قرار گرفت. او را روی اجاق برقی بشدت سوزاندند ولی او انچنان از خود تحمل نشان داد که نمونه‌ای شد برای همه مبارزان و مجاهدین خلق. متجاوز از چهار ساعت مداوم و پشت سر هم او را سوزاندند و سوختن آنقدر ادامه پیدا کرد تا از پوست و گوشت گذشت و به نخاع رسیدولی اصغر با آنکه در آستانه فلج شدن قرار گرفته بود همچنان هیچ چیز نگفت. او را در آن حالت به سلول انداختند زخمهای بدنش عفونت کرده بودو بوی تعفن سلول کوچکش را پر کرده بود او را در این حالت به بازجویی می‌بردند.»[۱]

وی در روز چهارم خرداد ۱۳۵۱ در حالیکه در اثر شکنجه فلج شده بود در میدان تیر چیتگر اعدام شد. محل دفن وی در قطعه ۳۳ بهشت زهرا در تهران است.

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]