سازمان انقلابی کارگران ایران (راه کارگر)

سازمان راه کارگر (سازمان انقلابی کارگران ایران) سازمانی مارکسیستی و چپ گرا می‌باشد که در جریان انقلاب ۱۳۵۷ شکل گرفت و با نام راه کارگر در چهارم تیر ۱۳۵۸ رسما اعلام موجودیت کرد و درسال ۱۳۶۱ نام سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) را برای خود گزید.

این سازمان عمدتا از اعضا و هواداران سابق فداییان و مجاهدین مارکسیست تشکیل شد که در زندان دیدگاه خود را نسبت به مبارزه مسلحانه تغییر داده بودند و مواضع ضد مائوئیستی اختیار کرده بودند. پس از انقلاب ۱۳۵۷، این افراد دور هم جمع شدند و دیدگاه‌های خود را در نشریه رسمی خود به نام «راه کارگر» منتشر کردند.

آن‌ها در تحلیل خود، جمهوری اسلامی را حکومتی مذهبی – بناپارتیستی می‌دانستند.

راه کارگر، پیش از تبعید و بین سال‌های ۱۳۵۸ و۱۳۶۰، در مخالفت هم با لبیرال‌های اسلامی و هم مکتبی‌ها نقش کوچکی ایفا کرد. در این مقطع سازمان دچار انشعاب شد و برخی اعضای آن به حزب توده پیوستند. در نیمه دهه ۶۰، سازمان کوشید خلا ناشی از فروپاشی برخی سازمان‌ها را با ادغام گروه‌های کوچک تر و ارائه یک برنامه و سیاست منسجم پر کند، اما از آن جا که کل جنبش به نقطه از کار افتادگی و اضمحلال رسیده بود، این تلاش‌ها ثمری نداشت.

در سال 1986 بخشی دو تن از مشاوران کمیته مرکزی از جمله محمد آزادگر و تعدادی از اعضای حزب توده که از شوروی به غرب مهاجرت کرده بودند به راه کارگر پیوستند.

در سال 1987 بخش دیگری از اعضای حزب توده که در شوروی تحت عنوان "بیانیه ما" بگرد یکدیگر گرد آمده بودند پس از آمدن به غرب به سازمان راه کارگر پیوستند.

در سال 1996 بهنگام اختلاف نظر پیرامون موضعگیری در قبال اصلاح طلبان سازمان راه کارگر رسما از 4 عضو خود خواست که این سازمان را ترک گویند چرا که مواضع آنها در چارچوب مواضع سازمان نمی گنجد. کنگره سال 2003 سازمان راه کارگر با رایی بسیار بالا از تصمیم خود انتقاد کرد و اخراج این بخشی از اعضا را ناعادلانه نامید و تصمیم گرفته شد رسما از این افراد معذرت خواهی شود و از آنها دعوت به همکاری شود.

راه کارگر در سال 2009 دچار انشعابی بزرگ شد. در پی انتشار نامه ای درونی با امضا سی تن از اعضای راه کارگر بخشی از اعضای این سازمان از جمله محمد رضا شالگونی و روبن مارکاریان نظر کمیته مرکزی سازمان برای باقی ماندن در راه کارگر و بحث روی اختلافات در کنگره راه کارگر را نپذیرفتند و به همراه بخشی از اعضای راه کارگر خود را راه کارگر نامیدند و رهبری جدیدی را برای بخش منشعب راه کارگر بنام "هیئت اجرائیه سازمان کارکران انقلابی ایران (راه کارگر) تشکیل دادند.

پس از این انشعاب سازمان راه کارگر در کنگره 2009 خود اعلام کرد هیچ دلیل منطقی برای جدایی اعضای جدا شده نمی بیند و از بخش منشعب دعوت کرد به سازمان برگردند. در همین کنگره راه کارگر اعلام کرد تشکیلاتی است که تحمل جریانات و فراکسیون های گوناگون نظری را دارد و وجود گرایشات نظری گوناگون و چند گرایشی نظری در تشکیلات را که مرزبندی با جمهوری اسلامی دارند و برای سوسیالیسم از امروز تلاش می کنند از نقاط مثبت راه کارگر می داند و نه نقطه ضعف آن. علیرغم جدایی تشکیلاتی دو بخش راه کارگر تغییر خاصی در مواضع سیاسی و نطری هیچیک از این دو بخش بوجود نیامده و هر دو بخش گاها در همکاری های مشترک از جمله "اتحاد چپ" و ... با هم همکاری می کنند.

هر دو جناح راه کارگر خود را سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) می نامند و سایت اینترنتی و رادیویی مخصوص خود را دارد.

منابع

• وب‌گاه سازمان راه کارگر - کمیته مرکزی
• وب‌گاه سازمان راه کارگر - هیئت اجرانی
• شورشیان آرمانخواه - مازیار بهروز