رابط برنامهنویسی نرمافزار
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
رابط برنامهنویسی نرمافزار (به انگلیسی: Application Programming Interface یا API) یا به صورت خلاصه رابط برنامه نویسی، رابط بین یک کتابخانه یا سیستم عامل و برنا مههایی است که از آن تقاضای سرویس میکنند.
رابط کارکردهایی را تعریف میکند که کتابخانه یا سیستم عامل میتواند ارائه دهد و مفهومی مجرد است. این کار کردها سپس در قالب یک نرم افزار یا کتابخانه پیاده سازی میشوند. به عبارت ساده تر، رابط برنامه نویسی مجموعه توابعی است که یک برنامه می تواند از یک برنامه دیگر فرا بخواند.
برای مثال مایکروسافت برای APIهای ویندوز مرجعهایی استاندارد دارد که با استفاده از آنها برنامهنویسان میتوانند از قابلیتها و سرویسهای سیستم عامل در توسعه و نوشتن برنامههای کاربردی خود استفاده کنند.
