حزب رستاخیز
| حزب رستاخیز ملت ایران | |
|---|---|
 |
|
| بنیانگذار | محمدرضا پهلوی |
| بنیانگذاری | ۱۱ اسفند ۱۳۵۳ |
| انحلال و برچینش | ۱۰ آبان ۱۳۵۷ |
| ایدئولوژی | سکولاریسم, مونارشیسم, ناسیونالیسم |
| موقعیت سیاسی | غیر فعال |
| کشور |  ? |
حزب رستاخیز ملت ایران سرشناس به « حزب رستاخیز »، به دستور محمدرضاشاه پهلوی در ۱۱ اسفند ۱۳۵۳ خورشیدی تشکیل شد.
همه حزبها و سندیکاهای مجاز ایران مانند حزب ایران نوین، حزب مردم، حزب پان ایرانیست و حزب ایرانیان در آن ادغام شدند. اندکی بعد پوستن و عضویت در این حزب اجباری اعلام شد و شاه در سخنان خود گفت : « هر کسی باید جزو این حزب بشود و تکلیف خود را روشن بکند. اگر نشد از ایران بیرون رود. اگر نخواستند بیرون بروند؛ جایشان در زندان است. » دولت اعلام نمود برای هر ایرانی که خواستار شرکت در حزب نیست گذرنامه صادر میشود و به خارج فرستاده خواهد شد.[نیازمند منبع]
شاه در کتاب خود پاسخ به تاریخ در این باره میگوید:
«ما معتقد هستیم همه مردم ایران باید برای رسیدن به هدفهای ملی که سعادت و آسایش فرد فرد ما را تامین خواهد کرد متحد باشند و در یک جهت حرکت کنند، همه کوششها باید در راه پیشرفت کشور باشد. نه خنثی کردن تلاشهای یکدیگر. در نظام چند حزبی امکان تفرقه و تشتت بسیار است. هر گروه که در حزبی هستند با دیگران بر سر کسب قدرت و به دست گرفتن حکومت ستیز و دعوا دارند. هر گروه میخواهد حرفهای خودش را به کرسی بنشاند و در نتیجه اختلافات به وجود میآید. در حالی که در حزب رستاخیز از جنگ گروهی خبری نیست.»
دبیرکلی حزب جدید در ابتدا به عهده امیرعباس هویدا نخست وزیر وقت و رئیس حزب ایران نوین نهاده شد. بعدها رهبری این حزب به عهده جمشید آموزگار گذارده شد که اندکی بعد به نخست وزیری برگزیده شد. اما عملکرد جمشید آموزگار در حزب که به ایجاد جناح پیشرو انجامید خود از موانع ضعف حزب گشت و به جای آنکه حزب باعث یکرنگی و ثبات در جامعه گردد، خود از عوامل اصلی تشتت آرا و ایجاد اختلاف بین دولتمندان سیاسی گشت. در این بین درگیری جناحهای پیشرو، سازنده و لیبرال بر شدت این جریان افزود.
[ویرایش] نخستین کنگره
نخستین کنگره حزب رستاخیز، سهشنبه، دوم خرداد ۱۳۵۴ با پیام شاه ایران و با سخنان جمشید آموزگار، نخستوزیر و دبیر کل حزب رستاخیز آغاز شد. در این شورا در نخستین مرحله ۵۵ نفر اعضای دائم هیئت اجرایی از میان ۱۹۰۰ نفر شرکتکنندگان در شورای مرکزی برگزیده میشوند.[۱]
وظیفهٔ اصلی شورای مرکزی تصمیمگیری در مورد مسایلی بود که از سوی دبیرکل، که نخست وزیر ریاست آن را برعهده دارد، به شورا ارجاع میشود. این شورا به تأیید صلاحیت داوطلبان شرکت در انتخابات دو مجلس و انجمنهای محلی نیز میپرداخت.[۱]
حزب رستاخیز ملت ایران سه سال بعد از تشکیل به عنوان یکی از پایههای رژیم مورد حملات مخالفین رژیم قرار گرفت و عملکرد آن باعث تشدید نارضایتیها گشت. سرانجام در پائیز ۱۳۵۷ به دستور خود رژیم برچیده شد.
[ویرایش] دبیرکلهای حزب
- امیرعباس هویدا از زمان تاسیس در اسفند ۱۳۵۳
- جمشید آموزگار آبان ۱۳۵۵
- محمد باهری مرداد ۱۳۵۶
- جمشید آموزگار دی ۱۳۵۶
- جواد سعید مهر ۱۳۵۷ (پس از پنج روز در نهم مهر ۱۳۵۷ وی مجبور به استعفا گردید و حزب رستاخیز منحل شد)[۲]
[ویرایش] منبعها
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ نبوی، سید ابراهیم، از ۲۶ اردیبهشت تا سوم خرداد ۱۳۵۷چه گذشت؟ در: رادیو زمانه، ۴ خرداد ۱۳۸۷.
- ↑ مطالعات تاریخ معاصر
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون سیاست است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
