ترک‌های الجزایر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ترک‌های الجزایر
Abdulla Shaig
زنان ترک در الجزایر
جمعیت کل
۶۰۰٬۰۰۰ تا ۲٬۰۰۰٬۰۰۰
(برآورد سفارت ترکیه در الجزایر ۲۰۰۸)[۱]

سایر برآوردها: ۱٬۷۴۰٬۰۰۰[۲] ۳٬۳۰۰٬۰۰۰[۳]

۵٪[۲] همچنین تا ۲۵٪[۴]جمعیت الجزایر دارای ریشه ترکان آناتولی هستند.
مناطق دارای جمعیت قابل توجه
الجزیره • قسنطینة‎ • مدیه • وهان • تلمسان
زبان‌ها

ترکی استانبولی • عربی • فرانسوی

دین

مسلمان اهل سنت

ترک‌های الجزایر[۵] یا الجزایری‌های ترک[۶](عربی: الأتراک فی الجزائرفرانسوی: Turcs en Algérie; ترکی استانبولی: Cezayir Türkleri) گروه قومی از ترک‌های آناتولی هستند. که یک گروه اقلیت را الجزایر تشکیل می‌دهند.[۲][۷] در طول حکمرانی امپراطوری عثمانی، الجزایر مستعمره و زیر سلطه سیاسی-منطقه‌ای این حکومت بود.[۸] به عنوان نتیجه، یک ترکیب قومی از الجزایری‌ها با مهاجرت ترک‌ها از آناتولی و سیر تکاملی از "کولوگلیس" که مردمی مخلوط از ترکی و مغرب مرکزی بودند، تشکیل یافتند.[۹][۱۰]

فرهنگ[ویرایش]

ترک الجزایر به طور کلی خود را افتخار میراث امپراطوری عثمانی، ترکیه و در موفقیت با جامعه الجزایر یکپارچه می دانند. هویت خود را بر روی ریشه‌های قومی ترک و سرزمین خود ترکیه، بلکه به آداب و رسوم، زبان و فرهنگ‌های محلی الجزایر نیز پایبند هستند.[۱۱] با توجه به سه قرن حکومت ترک‌ها در الجزایر، امروزه بسیاری از عناصر فرهنگی، معماری و همچنین موسیقی الجزایر از مبدا و نفوذ ترکیه و میراث ترک است که در حال حاضر مهمترین آنها مواد غذایی نظیر قهوه ترک، لاهماجان، بورک می‌باشد.[۱۱][۱۲] علاوه بر این نام‌های خانوادگی نظیر باربادوس، استامبولی، عثمانی، حیدرالدین، اولوچالی، باش ترزی، دمیرچی و ... در میان ترک‌ها شایع است.[۱۱][۱۳]

جمعیت شناسی[ویرایش]

جمعیت[ویرایش]

با توجه به گزارش سفارت ترکیه در الجزایر بین ۶۰۰،۰۰۰-۷۰۰،۰۰۰ مردم ترک در الجزایر زندگی می‌کنند، با این حال، سفارت فرانسه جمعیت ترک ها را تا حدود ۲ میلیون برآورد می‌کند.[۱]در سال ۱۹۵۳، صبری هیزمتلی مطرح کرد که که مردم با منشاء ترک ۲۵٪ از کل جمعیت الجزایر را تشکیل می‌دهند.[۴] با این حال، یا توجه به گزارش کسب و کار گروه آکسفورد در سال ۲۰۰۸ اظهار داشتند که بر اساس یک برآورد محتاطانه تر، نشان می‌دهد که مردم از تبار ترک، ۵٪ از کل جمعیت الجزایر را تشکیل می‌دهند[۲] براساس این گزارش، در سال ۲۰۰۶، جمعیت الجزایر ۳۴٫۸ میلیون نفر بود که جمعیت اقلیت ترک در حدود ۱،۷۴۰،۰۰۰ تخمین زده می شد.[۲] طی یک مقاله از روزنامه زمان در سال ۲۰۰۷ اظهار داشت که ترک‌ها تشکیل دهنده ۱۰٪ از جمعیت ۳۳٫۳ میلیون ساکنان الجزایر، یعنی ۳،۳۰۰،۰۰۰ نفر از منشاء ترک می‌باشند.[۳] در سال ۲۰۱۲، دفتر ملی الجزایر آمار کل جمعیت کشور را ۳۷٫۱ میلیون نفر اعلام کرد.[۱۴]

شهرها[ویرایش]

اقلیت ترک به طور عمده در شهرهای بزرگ این کشور زندگی می کنند.[۲] آنها به طور عمده دارای یک حضور سنتی و قوی در کنار موروها می دارند. بخش قابل توجهی از تلمسان نیز محل زندگی جامعه ترک در الجزایر می باشد.[۱۵][۱۶] با توجه به حضور طولانی حاکمان ترک در قصبه الجزیره زندگی می کنند..[۱۷] جوامع قابل توجهی در بسکره، قبائل، وادالزیتون[۱۸] و استان مدیه حضور دارند.[۱۹]

مهاجر[ویرایش]

بسیاری از الجزایری‌های ترک به کشورهای دیگر مهاجرت کرده‌اند، به عنوان مثال، جمعیت قابل توجهی از اینان در انگلستان سکونت دارند.[۲۰] بسیاری از آنها در اطراف مسجد سلیمانیه لندن که متعلق به ترک‌های بریتانیا می‌باشد، حضور دارند.[۲۱] تعدادی دیگر نیز به اسپانیا، فرانسه، آلمان، سوئیس، هلند، بلژیک و کانادا مهاجرت کرده‌اند.[۲۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

یادداشت[ویرایش]

^ a: "کولوگلیس" اشاره به (فرزند/ان) از پدر ترک و مادر الجزایری می‌باشد.[۲۳]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Turkish Embassy in Algeria 2008, 4.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ ۲٫۵ Oxford Business Group 2008, 10.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ Zaman. "Türk’ün Cezayir’deki lakabı: Hıyarunnas!". Retrieved 2012-03-18. 
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Hizmetli 1953, 10.
  5. Toussaint-Samat 2009, 10.
  6. Todays Zaman. "Turks in northern Africa yearn for Ottoman ancestors". Retrieved 2012-03-18. 
  7. UNESCO 2009, 9.
  8. Ruedy 2005, 22.
  9. Stone 1997, 29.
  10. Milli Gazete. "Levanten Türkler". Retrieved 2012-03-19. 
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ ۱۱٫۲ Slate Afrique. "Que reste-t-il des Turcs et des Français en Algérie?". Retrieved 08-09-2013. 
  12. Oakes 2008, 23.
  13. Al Turkiyya. "Cezayir deki Türkiye". Retrieved 17-09-2013. 
  14. National Office of Statistics Algeria. "Démographie". Retrieved 2012-03-18. 
  15. Appiah & Gates 2010, 475.
  16. Britannica (2012), Tlemcen, Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online 
  17. Oakes 2008, 5.
  18. Rozet 1850, 107.
  19. Les Enfants de Médéa et du Titteri. "Médéa". Retrieved 2012-04-13. 
  20. Communities and Local Government 2009, 34.
  21. Communities and Local Government 2009, 53.
  22. Communities and Local Government 2009, 22.
  23. Ruedy 2005, 35.

کتاب‌شناسی[ویرایش]