اسپوتنیک-۱

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اسپوتنیک ۱- Cпутник-۱
Sputnik 1.jpg
یک بدل ِ اسپوتنیک-۱
نوع ماموریت Technology
اپراتور شرکت موشکی اس‌پی کارالیوف و صنایع فضایی انرگیا
شماره ستکات ۲
مدت ماموریت ۹۲   days [۱]
تعداد مدارهای کامل کرده ۱۳۵۰ [۱]
ویژگی‌های فضاپیما
سازنده شرکت موشکی اس‌پی کارالیوف و صنایع فضایی انرگیا
وزارت صنایع رادیویی شوروی
وزن پرتاب ۸۳٫۶۰ کیلوگرم (۱۸۴٫۳ پوند)
آغاز ماموریت
تاریخ راه‌اندازی  UTC
موشک Sputnik 8K71PS
سایت راه‌اندازی پایگاه فضایی بایکونور 1/5
پایان ماموریت
Last contact ۲۶ October ۱۹۵۷&#۱۶۰;(خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «�»-۱۲-۱۳)
تاریخ واپاشی 4 January 1958
مشخصات مداری
سامانه مرجع زمین‌مرکزی
رژیم مأموریت مدار نزدیک زمین
نیم‌قطر بزرگ ۶٬۹۵۵٫۲ کیلومتر (۴٬۳۲۱٫۸ مایل)
خروج از مرکز ۰٫۰۵۲۰۰۹۹۹۹۷۵۲۰۴۴۶۸
حضیضgee ۲۱۵٫۰ کیلومتر (۱۳۳٫۶ مایل)
اوجgee ۹۳۹٫۰ کیلومتر (۵۸۳٫۵ مایل)
انحراف مداری ۶۵٫۱۰ degrees
تناوب ۹۶٫۲۰ minutes
مبدأ ۱۹۵۷[نیازمند شفاف‌سازی]
اسپوتنیک-۱: نخستین ماهواره جهان

اسپوتنیک-۱ (به روسی: Cпутник-۱ — به معنی همسفر-۱) نخستین ماهواره فضایی جهان بود که در تاریخ ۱۲ مهر ۱۳۳۶ (۴ اکتبر ۱۹۵۷) توسط اتحاد جماهیر شوروی از پایگاه فضایی بایکونور به مدار زمین پرتاب شد. پرتاب اسپوتنیک-۱ به مدار زمین آغازگر عصر فضا و مسابقه فضایی بود.

این ماهواره که با نام «پی-اس-۱» یا «ماهواره مقدماتی-۱» (به روسی: Простейший Спутник-۱) نیز شناخته می‌شد، به مدت سه ماه با سرعتی برابر ۲۹٬۰۰۰ کیلومتر در ساعت در مدار زمین حرکت می‌کرد و بطور متوسط هر ۹۲ دقیقه یکبار یک مدار کامل را می‌پیمود. سیگنال‌های رادیویی این ماهواره بصورت «بیپ بیپ»های متوالی با فرکانس ۲۰٫۰۰۵ و ۴۰٫۰۰۱ مگاهرتز به زمین مخابره می‌شدند، و توسط گیرنده‌های رادیویی در اقصی نقاط زمین قابل دریافت بودند.[۲][۳] پرتاب اسپوتنیک-۱ چه به لحاظ علمی و چه از نظر سیاسی یکی از مهمترین رویدادهای قرن بیستم محسوب می‌شود. مطالعه امواج رادیویی دریافتی از اسپوتنیک در زمین، اطلاعات زیادی را در مورد حرکت امواج رادیویی در یونوسفر برای دانشمندان فراهم آورد. همچنین با اندازه‌گیری کاهش سرعت مداری اسپوتنیک-۱ به خاطر اصطکاک با لایه‌های فوقانی اتمسفر زمین، پژوهشگران برای نخستین بار توانستند چگالی لایه‌های فوقانی اتمسفر زمین را با دقت بالایی تخمین بزنند. مجله نیوساینتیست در مقاله‌ای در سپتامبر ۲۰۰۷، پرتاب اسپوتنیک را به دلیل شتاب دادن به سرمایه‌گذاری‌های بین‌المللی در زمینه دانش و فناوری، به عنوان بزرگترین عامل توسعه دانش در تاریخ بشر برشمرده است.[۴]

ارسال پیام‌های رادیویی از ماهواره اسپوتنیک-۱ به مدت ۲۲ روز و تا خالی شدن باتری‌های آن ادامه داشت. سرانجام ماموریت اسپوتنیک-۱ پس از سه ماه و طی مسافتی بیش از ۶۰ میلیون کیلومتر در مدار زمین، در تاریخ ۱۴ دی ۱۳۳۶ (۴ ژانویه ۱۹۵۸) با سقوط آن به جو زمین به پایان رسید و در اثر اصطکاک شدید با اتمسفر سوخت و از بین رفت.[۵]

تاریخچه[ویرایش]

موشک حامل اسپوتنیک-۱ پیش از پرتاب

ایده استفاده از موشک برای ارسال ماهواره به مدار زمین نخستین بار توسط کنستانتین تسیولکوفسکی دانشمند روسی در سال ۱۹۰۳ ارائه شد.[۶] در این مقاله، تسیولکوفسکی علاوه بر تاکید بر اهمیت دانش موشکی برای سفرهای فضایی و پیشنهاد استفاده از ترکیب اکسیژن و هیدروژن به عنوان سوخت موشک، معادلات ریاضی مقدماتی را برای محاسبه سرعت لازم برای پرتاب ماهواره به مدار زمین ارائه داد. در ۱۹۲۱ وی در مقاله دیگری ایده استفاده از موشک‌های چندمرحله‌ای را برای سفرهای فضایی مطرح نمود. اندیشه‌های تسیولکووسکی نقطه آغازینی در فعالیت‌های بشر برای تسخیر فضا محسوب می‌شود، و افکار دانشمندان فضایی قرن بیستم از جمله والنتین گلوشکو —یکی از مهندسان ارشد پروژه اسپوتنیک-۱ را تحت تاثیر قرار داده بوده است.[۷]

با پیشرفت فناوری موشکی در اتحاد جماهیر شوروی، دولت وقت شوروی در تاریخ ۹ بهمن ۱۳۳۴ (۳۰ ژانویه ۱۹۵۶) طرح فرستادن ماهواره به مدار زمین را در دستور کار خود قرار داد. در راستای این طرح، از گروه‌های صنعتی و دانشگاهی گوناگون در سراسر کشور دعوت به همکاری شد. از جمله این گروه‌ها دانشکده ریاضیات کاربردی در فرهنگسرای علوم شوروی بود که علاوه بر توانایی علمی، به یکی از قوی‌ترین کامپیوترهای آن دوران نیز مجهز بود.

سرانجام برنامه پرتاب ماهواره در تاریخ ۱۸ بهمن ۱۳۳۵، به مناسبت «سال جهانی ژئوفیزیک» و با هدف زیر رسماً اعلام شد: [۸]

ارسال یک ماهوارهٔ ساده به مدار زمین، مطالعهٔ حرکت آن در مدار، و دریافت پیام‌های رادیویی ارسالی از آن در زمین

ویژگی‌های ماهواره[ویرایش]

ساختار درونی ماهواره اسپوتنیک-۱

ماهواره اسپوتنیک-۱ یک ماهواره کروی-شکل آلومینیومی با قطر ۵۸ سانتیمتر بود که چهار عدد آنتن مخابراتی به بدنه آن متصل بودند. باتری‌ها، ابزارهای الکتریکی و دستگاه‌های مخابراتی آن در محفظه‌ای بسته در داخل آن قرار داشتند. درون اسپوتنیک-۱ با گاز نیتروژن و فشاری برابر ۱٫۳ بار (۱۳۰ کیلوپاسکال) پر شده بود.[۸]

ساخت ماهواره اسپوتنیک-۱ به عهده دفتر طراحی شماره ۱ با نظارت م.س. خومیاکوف بود. سرگئی کارالیوف بر تمامی مراحل طراحی، ساخت و پرتاب اسپوتنیک نظارت داشت.[۹] بدنه اصلی ماهواره به صورت دو نیم‌کره به ضخامت ۲ میلیمتر ساخته شده بود که توسط ۳۶ پرچ کاملاً به هم متصل شده بودند.[۱۰] این دو نیم‌کره توسط یک پوسته خارجی صیغل داده شده از جنس آلیاژ آلومینیوم-منیزیوم-تیتانیوم و به ضخامت یک میلیمتر محافظت می‌شد.[۸] همچنین دو جفت آنتن مخابراتی با زاویه ۳۵ درجه نسبت به محور افقی ماهواره روی بدنه اسپوتنیک نصب شده بود.

علاوه بر مخابره پیام‌های ساده «بیپ» مانند، اسپوتنیک-۱ دمای سطحی، دمای درونی و فشار نیتروژن درون ماهواره را هم به زمین مخابره می‌کرد.[۵] باتری‌های شیمیایی اسپوتنیک-۱ به مدت ۲۲ روز امکان مخابره این اطلاعات به زمین را فراهم آوردند.

زیر نظر داشتن فشار گاز نیتروژن درون ماهواره به دانشمندان امکان می‌داد که از برخورد احتمالی خرده‌شهاب‌سنگ‌ها به اسپوتنیک-۱ مطلع شوند. در صورتی که چنین برخوردی باعث سوراخ شدن دیواره ماهواره می‌شد، افت فشار گاز را درپی می‌داشت. چنین حادثه‌ای در طول ۲۲ روز اول پرتاب اسپوتنیک رخ نداد، و بدین ترتیب نگرانی از وجود خرده شهاب سنگ‌های مرگبار در مدار زمین از میان رفت.

ماهواره اسپوتنیک-۱ توسط موشک ماهواره‌بر آر-۷ به مدار زمین پرتاب شد.

ویژگی‌های ماموریت[ویرایش]

تمبر ۴۰ کوپکی به مناسبت پرتاب اسپوتنیک-۱ (شوروی)

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس و منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ NASA History Office
  2. ویلیام جردن. «شوروی اولین ماهواره را به فضا فرستاد»(انگلیسی)‎. روزنامه نیویورک تایمز، ۵ اکتبر ۱۹۵۷. بازبینی‌شده در ۵ مهر ۱۳۸۷. 
  3. «۱۹۵۷: ماهواره اسپوتنیک به فضا پرتاب شد»(انگلیسی)‎. بی‌بی‌سی، اکتبر ۱۹۵۷. بازبینی‌شده در ۵ مهر ۱۳۸۷. 
  4. ایوان سمنیوک. «چگونه اسپوتنیک دنیا را تغییر داد»(انگلیسی)‎. میراث اسپوتنیک. مجله نیوساینتیست، ۵ سپتامبر ۲۰۰۷. بازبینی‌شده در ۵ مهر ۱۳۸۷. 
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ اد گریزک و ای بل. «اسپوتنیک-۱»(انگلیسی)‎. وبگاه ناسا، ۵ اوت ۲۰۰۸. بازبینی‌شده در ۵ مهر ۱۳۸۷. 
  6. کنستانتین ادواردوویچ تسیولکوفسکی. «اکتشاف فضای کیهانی با استفاده از دستگاه‌های عکس‌العملی»(روسی)‎. The Science Review، مه ۱۹۰۳. بازبینی‌شده در ۵ مهر ۱۳۸۷. 
  7. آناتولی زک. «تسیولکووسکی در دوران اقامت در کالوگا»(انگلیسی)‎. وبگاه فضایی روسیه. بازبینی‌شده در ۵ مهر ۱۳۸۷. 
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ ۸٫۲ «ماهواره مقدماتی-۱»(روسی)‎. وبگاه اخبار فضانوردی. بازبینی‌شده در ۵ مهر ۱۳۸۷. 
  9. ن. سمینف. «هشتاد سالگی آلگ ایوانوف»(روسی)‎. وبگاه اخبار فضانوردی، ۱۸ ژانویه ۲۰۰۲. بازبینی‌شده در ۵ مهر ۱۳۸۷. 
  10. مارک وید. «اسپوتنیک-۱»(انگلیسی)‎. وبگاه astronautix. بازبینی‌شده در ۵ مهر ۱۳۸۷. 

پیوند به بیرون[ویرایش]