کما

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
کما
تخصصعصب‌شناسی، مراقبت‌های ویژه پزشکی ویرایش این در ویکی‌داده
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
آی‌سی‌دی-۱۰R40.2
آی‌سی‌دی-۹-سی‌ام780.01
پیشنت پلاسکما

کما (به فرانسوی: Coma) یا اغما به نوعی از کاهش هوشیاری گفته می‌شود که شخص به محرک‌های بیرونی و تحریک دردناک واکنش نشان نداده یا واکنش ضعیف نشان می‌دهد.
علل آن شامل بیماری‌های عفونی مانند مننژیت، سکته مغزی، افت شدید فشار خون، کمای دیابتی، کمای اورمیک، آسیب های تروماتیک (ضربه به سر)، آسیب های هیپوکسیک و… می‌باشد.

سطح هشیاری با مقیاس کمای گلاسکو (GCS) از سه تا پانزده ارزیابی می‌شود، به طوری که GCS مساوی ۱۵ یعنی انسان کاملاً هشیار و آگاه و از ۸ به پایین کما محسوب می‌شود و GCS مساوی ۳ به معنای عمیق‌ترین سطح کما می‌باشد.

در کمای عمیق به دلیل عدم تنفس ارادی، بیمار به دستگاه تنفس مصنوعی (ونتیلاتور) با مد تهویه اجباری متصل می‌شود.

ریشه‌شناسی[ویرایش]

واژه کما (به یونانی: κώμα) از زبان یونانی وارد زبان‌های اروپایی و فارسی شده‌است. واژه کما به معنی خواب عمیق است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • دورلند فرهنگ پزشکی. تهران