کما

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
کما
طبقه‌بندی بین‌المللی-۱۰R40.2
طبقه‌بندی بین‌المللی-۹780.01

کما (به فرانسوی: Coma) یا اغما به نوعی از کاهش هوشیاری گفته می‌شود شخص به محرک‌های بیرونی و تحریک دردناک واکنش نشان نداده و یا واکنش ضعیف نشان می‌دهد.
علل آن شامل بیماری‌های عفونی مانند مننژیت، سکته مغزی، افت شدید فشار خون، کمای دیابتی، کمای اورمیک، آسیب های تروماتیک (ضربه به سر)، آسیب های هیپوکسیک و… می‌باشد.

سطح هشیاری با مقیاس کمای گلاسکو (GCS) از سه تا پانزده ارزیابی می‌شود، به طوری که GCS مساوی ۳ بیانگر کمای عمیق بیمار می‌باشد.

در کمای عمیق به دلیل عدم تنفس ارادی، بیمار به دستگاه تنفس مصنوعی (ونتیلاتور) با مد تهویه اجباری متصل می‌شود.

ریشه‌شناسی[ویرایش]

واژه کما (به یونانی: κώμα) از زبان یونانی وارد زبان‌های اروپایی و فارسی شده‌است. واژه کما به معنی خواب عمیق است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • دورلند فرهنگ پزشکی. تهران