هبل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

هُبَل مهم‌ترین بت از ۳۶۰ بتی بود که اعراب جاهلی در کعبه قرار داده و می‌پرستیدند.[۱]

تعداد ۳۶۰ بت شاید نمادی از ۳۶۰ روز سال بود.[۲]

ایزد هبل را دو قبیلهٔ عربِ بنی کنانه و قریش می‌پرستیدند. تندیس این بُت به چهرهٔ انسان و از عقیق سرخ ساخته شده و آن را درون کعبه جای داده بودند. دست راست‌اش را که شکسته بود با دستی ساخته از زر جای‌گزین کرده بودند. بُت هبل هنگام فتح مکه همراهِ دیگر بت‌ها نابود شد.[۳]

همچنین در زبان کوچه بازاری و عامیانه هبل به شخصی گفته می‌شود که به‌طور افراطی خواهان چیز یا شخصی است. گفتنی است واژه هول این معنا را ندارد.

منابع[ویرایش]

  1. Karen Armstrong (2000,2002). Islam: A Short History. p. 11. ISBN 0-8129-6618-X. Check date values in: |date= (help)
  2. همان.
  3. دهخدا: هبل.