شمش (ایزد)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شَمَش
خدای خورشید، رستگاری، عدالت، پیش‌گویی و قانون
Milkau Oberer Teil der Stele mit dem Text von Hammurapis Gesetzescode 369-2.png
شمش (نشسته) نمادهای اقتدار را به حمورابی تحویل می‌دهد؛ سنگ‌برجستهٔ بالای قانون حمورابی
Planet زحل
نماد نماد خورشید/ستاره، نشان خورشید بالدار، شیر
همسر/همسران Aya
والدین سین (ایزدبانو) و نینگال
نقش خدای بین‌النهرینی شَمَش در یک برجسته کاری آشوری در قصر نمرود (۸۶۰–۸۶۵ قبل از میلاد)
مهر استوانه‌ای از سنگ آهک از میان رودان و نقش آن: پرستش شمش، محفوظ در موزه لوور

شَمَش (به اکدی: 𒀭𒌓، dŠamaš) خدای آفتاب بابلیان که در حماسه گیلگمش از آن یاد می‌شود.[۱][۲]

وی به گیلگمش دستور می‌دهد به همکاری یار خود (انکیدو) با خومبه به به پیکار برخیزد و او را به سبب گناهان بسیار در خون کشد. شمش نگهدار دو پهلوان بود و در حین نبرد با خومبه به ایشان را قوت قلب می‌داد.

پانویس[ویرایش]

  1. بورکهارت، گئورگ (۱۳۸۳)، ص .۱۹
  2. «شمش»(فارسی)‎. لغت نامه دهخدا. بازبینی‌شده در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۰. 

منابع[ویرایش]

  • گیل گمش، ترجمه احمد شاملو، نشر چشمه
  • گئورگ بورکهارت. «۱». در گیلگمش (کهن‌ترین حماسهٔ بشری). ترجمهٔ داوود منشی زاده. ویرایش اول. نام شهر محل چاپ: نشر اختران، ۱۳۸۳. ISBN 964-7514-48-4.