نژادپرستی در ترکیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
'زنده باد نژادپرست ترکیه' توسط افراد ناشناس بر روی دیوار یک کلیسای ارمنی در استانبول نوشته شده[۱]

در ترکیه نژادپرستی و تبعیض قومی رایج هستند و در آن جامعه در طول تاریخ نژادپرستی و تبعیض قومی علی‌الخصوص در برابر اقلیت های غیر مسلمان و غیر اهل سنت رواج داشته.[۲][۳][۴][۵][۶][۷][۸] این به نظر می رسد به طور عمده در قالب نگرش منفی و اقدامات ترک ها نسبت به افرادی که ترک در نظر گرفته نمی‌شوند، انجام شده. چنین تبعیضی عمدتاً نسبت به اقوام غیر ترکی مانند ارامنه، آشوری ها، یونانیان، یهودیان، کردها و زازاکی ها و همچنین نسبت به عربهای ترکیه بشدت رواج دارد و سایر فرقه های مختلف اسلام مانند علویان، صوفیان و شیعیان بشدت مورد آزار و تحقیر گروه هایی افراطی مانند گرگهای خاکستری هستند

بررسی اجمالی[ویرایش]

جمعیت مسلمان و غیر مسلمان در ترکیه 1914-2005 (در هزار نفر)[۹]
سال 1914 1927 1945 1965 1990 2005
مسلمانان 12,941 13,290 18,511 31,139 56,860 71,997
یونانیان 1,549 110 104 76 8 3
ارامنه 1,204 77 60 64 67 50
یهودیان 128 82 77 38 29 27
دیگران 176 71 38 74 50 45
مجموع 15,997 13,630 18,790 31,391 57,005 72,120
درصد غیر مسلمان 19.1 2.5 1.5 0.8 0.3 0.2

منابع[ویرایش]

  1. "'Khojali: A Pretext to Incite Ethnic Hatred'". Armenian Weekly. 22 February 2015.
  2. Xypolia, Ilia (2016-02-18). "Racist Aspects of Modern Turkish Nationalism". Journal of Balkan and Near Eastern Studies. 0 (0): 1–14. doi:10.1080/19448953.2016.1141580. ISSN 1944-8953.
  3. Björgo, ed. by Tore; Witte, Rob (1993). Racist violence in Europe. Basingstoke [etc.]: Macmillan Press. ISBN 9780312124090.
  4. Falk, ed. by Zehra F. Kabasakal Arat. Foreword by Richard (2007). Human rights in Turkey. Philadelphia, Pa.: Univ. of Pennsylvania Press. ISBN 9780812240009.
  5. Lauren, Fulton (Spring 2008). "A Muted Controversy: Freedom of Speech in Turkey". Harvard International Review. 30 (1): 26–29. ISSN 0739-1854. Free speech is now in a state reminiscent of the days before EU accession talks. Journalists or academics who speak out against state institutions are subject to prosecution under the aegis of loophole laws. Such laws are especially objectionable because they lead to a culture in which other, more physically apparent rights abuses become prevalent. Violations of freedom of expression can escalate into other rights abuses, including torture, racism, and other forms of discrimination. Because free speech is suppressed, the stories of these abuses then go unreported in what becomes a vicious cycle.
  6. Gooding, Emily (2011). Armchair Guide to Discrimination: Religious Discrimination in Turkey. BiblioBazaar. ISBN 9781241797812.
  7. Kenanoğlu, Pinar Dinç (2012). "Discrimination and silence: minority foundations in Turkey during the Cyprus conflict of 1974". Nations and Nationalism. 18 (2): 267–286. doi:10.1111/j.1469-8129.2011.00531.x. Comprehensive reading of the newspaper articles show that the negative attitude towards the non-Muslim minorities in Turkey does not operate in a linear fashion. There are rises and falls, the targets can vary from individuals to institutions, and the agents of discrimination can be politicians, judicial offices, government-operated organisations, press members or simply individuals in society.
  8. Sule; Bulent, Toktas; Bulent. (Winter 2009). "The EU and Minority Rights in Turkey". Political Science Quarterly. New York, NY: Academy of Political Science. 124 (4): 697-0_8. doi:10.1002/j.1538-165x.2009.tb00664.x. ISSN 0032-3195. In the Turkish context, the solution to minority rights is to handle them through improvements in three realms: elimination of discrimination, cultural rights, and religious freedom. However, reforms in these spheres fall short of the spirit generated in the Treaty of Lausanne.
  9. Icduygu, A., Toktas, S., & Soner, B. A. (2008).