میشل بارنیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
میشل بارنیر
Barnier, Michel-9568.jpg
مذاکره کننده ارشد اروپا برای برکسیت
شروع به کار
۶ دسامبر ۲۰۱۶
قائم مقامسابینه ویاند
رئیس شورای اروپاییدونالد توسک
رئیس کمیسیون اروپاژان کلود یونکر
پس ازشروع کار
کمیسیون اروپا برای بازار و خدمات داخلی
مشغول به کار
۹ فوریه ۲۰۱۰ – ۱ نوامبر ۲۰۱۴
رئیس جمهورژوزه مانوئل باروزو
پس ازچارلی مک‌کریوی
پیش ازالیزابت بین‌کوسکا
وزارت کشاورزی فرانسه
مشغول به کار
۱۹ ژوئن ۲۰۰۷ – ۲۲ ژوئن ۲۰۰۹
نخست‌وزیرفرانسوا فیون
پس ازکریستین لاگارد
پیش ازبرونو لومر
وزارت امور خارجه و توسعه بین‌المللی
مشغول به کار
۳۱ مارس ۲۰۰۴ – ۳۱ مارس ۲۰۰۵
نخست‌وزیرژان پیر رافارن
پس ازدومینیک دو ویلپن
پیش ازفیلیپ دوست-بلازی
کمیسیون اروپا برای سیاست منطقه‌ای
مشغول به کار
۱۳ سپتامبر ۱۹۹۹ – ۳۱ مارس ۲۰۰۴
رئیس جمهوررومانو پرودی
پس ازمونیکا وولف ماتیف
پیش ازژاکوس باروت
دولت فرانسه
مشغول به کار
۱۸ مه ۱۹۹۵ – ۳ ژوئن ۱۹۹۷
نخست‌وزیرآلن ژوپه
پس ازآلین لاماسور
پیش ازپیر مسکوویسی
وزارت محیط زیست، توسعه پایدار، ترابری و مسکن
مشغول به کار
۲۹ مارس ۱۹۹۳ – ۱۸ مارس ۱۹۹۵
نخست‌وزیرادوار بالادور
پس ازسگولن رویال
پیش ازکورینه لپاگا
عضو مجمع ملی
برای دومین حوزه رای‌گیری ساووی
مشغول به کار
۱۲ ژوئن ۱۹۷۸[۱] – ۱ مه ۱۹۹۳[۲]
پس ازماوریس بلانک
پیش ازهروه گی‌مارد
اطلاعات شخصی
زاده
میشل برنارد بارنیر

۹ ژانویهٔ ۱۹۵۱ ‏(۶۸ سال)
ملیتفرانسه
حزب سیاسی
دیگر عضویت‌های سیاسیتجمع برای جمهوری (قبل از ۲۰۰۲)
اتحاد برای جنبش مردمی (۲۰۰۲–۲۰۱۵)
همسر(ان)ایزابل آلتمایر (ا. ۱۹۸۲)
فرزندان۳
محل
تحصیل
مدرسه کسب و کار اروپایی با دانشگاه‌هایی در پاریس، برلین، لندن، مادرید، تورین و ورشو.

میشل بارنیر (انگلیسی: Michel Barnier؛ زادهٔ ۹ ژانویهٔ ۱۹۵۱) سیاست‌مدار اهل فرانسه است. از مقامات اتحادیه اروپا و از دسامبر ۲۰۱۶ رئیس هیئت مذاکره‌کننده اروپا برای برکسیت است.

او در چندین کابینه دولت فرانسه مشغول به کار بوده‌است. وی از جمله وزیر امور خارجه فرانسه از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵، وزیر امور خارجه در امور اروپا از ۱۹۹۵تا ۱۹۹۷و وزیر محیط زیست، توسعه پایدار، ترابری و مسکن از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵. او همچنین عضو کمیسیون اروپا برای سیاست‌های منطقه ای (۱۹۹۹–۲۰۰۴)، کمیسیون اروپا برای بازار داخلی و خدمات (۲۰۱۰–۲۰۱۴) در سطح اروپا خدمت کرد. او همچنین معاون رئیس حزب مردم اروپا را از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ بر عهده داشته‌است.

بارنیر در ۱۸ ژوئن ۲۰۰۷ به سمت وزیر کشاورزی فرانسه منصوب شد و در ۷ ژوئن ۲۰۰۹ پس از اینکه به عنوان عضو پارلمان اروپا (MEP) انتخاب شد از پست خود کناره‌گیری کرد. او به عنوان عضو کمیسیون اروپا برای بازار داخلی و خدمات تحت ریاست ژوزه مانوئل باروزو خدمت کرده‌است. کمیسیون اروپا او را به عنوان مذاکره‌کننده اصلی خود برای خروج انگلیس از اتحادیه اروپا منصوب کرد. وی مسئول تهیه و اجرای این مذاکرات براساس متمم ۵۰ قانون اتحادیه اروپا (TEU) است.

وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده‌است.[۳][۴]

سنین جوانی و تحصیلات[ویرایش]

بارنیر در سال ۱۹۷۱ در لا ترونش در آلپ فرانسه در یک خانواده (دوگلیست) دوگل گرایی متولد شد و در سال ۱۹۷۲ از مدرسه کسب و کار (ESCP) اروپا فارغ‌التحصیل شد.[۵]

زندگی سیاسی[ویرایش]

سیاست ملی[ویرایش]

بارنیر در هیئت وزیران مختلف وفاداران به گولیست در دهه ۱۹۷۰ خدمت کرد، وی قبل از اینکه در سال ۱۹۷۸ در سن ۲۷ سالگی به عنوان نماینده مجلس ملی فرانسه و معاون وزارت ساووآ به نمایندگی از نئو دوگلیست انتخاب شود، تا سال ۱۹۹۳ در تجمع برای جمهوری (RPR) خدمت کرد.[۶]

او با ژان کلود کیلی در سال ۱۹۹۲ در بازی‌های المپیک زمستانی که در آلبرت‌ویل برگزار شد در سمت رئیس کمیته بین‌المللی سازمان‌های بین‌المللی (COJO) به سازماندهی این رقابت‌ها پرداخت.

بارنیر اولین بار بدنبال پیروزی بزرگ ژاک شیراک در سال ۱۹۹۳ به عنوان وزیر محیط زیست به دولت فرانسه پیوست. ژاک شیراک در سال ۱۹۹۵ او را به عنوان وزیر امور خارجه در امور اروپایی منصوب کرد، وی تا زمان شکست ریاست‌جمهوری در انتخابات ۱۹۹۷ در این سمت بود. بارنیر از سال ۱۹۹۹ تا ۳۱ مارس ۲۰۰۴ به عنوان عضو کمیسیون اروپا برای سیاست منطقه‌ای در سمت کمسیون پرودی خدمت کرد. سپس به عنوان وزیر امور خارجه فرانسه در دولت ژان پیر رافارن به فعالیت پرداخت، تا۵ ژوئن ۲۰۰۵ که دومینیک دو ویلپن جای او را با فیلیپ دوست-بلازی عوض کرد. او معتقد بود به دلیل پیروزی او در رفراندوم فرانسه که به قانون اساسی اروپا رأی «منفی» داده شد، به شدت مجازات شده‌است.[۷][۸][۹]

در مارس ۲۰۰۶، بارنیر به عنوان معاون رئیس حزب مردم اروپا (EPP) به مدت سه سال انتخاب گردید. در دوران ریاست جمهوری نیکولا سارکوزی، پس از تغییر مجدد کابینه فرانسه که ناشی از استعفای آلن ژوپه پس از انتخابات مجلس فرانسه در سال ۲۰۰۷ بود، بارنیر به عنوان وزیر کشاورزی به کابینه نیکولا سارکوزی ملحق شد.[۱۰]

در سال ۲۰۱۶ قاضی فرانسوی، سابین خربس، به موجب ادعانامه‌ای درخواست کرد تا پرونده میشل بارنیر، دومینیک دو ویلپن و میشل آلیو ماری به دادگاه عدالت جمهوری، فرستاده شود. این وزرای سابق مظنون به داشتن اجازه از مهلکه خارج کردن مزدوران مسئول حمله به اردوگاه بوآکی در سال ۲۰۰۴ بودند، که در این حادثه نه سرباز فرانسوی کشته شدند. ادعا شده بود که این عملیات به منظور توجیه عملیات واکنش سریع علیه دولت لوران باگبو در زمینه بحران ۲۰۰۴ در ساحل عاج صورت گرفته بود.[۱۱][۱۲]

سیاست اروپا[ویرایش]

بارنیر در سال ۲۰۰۶ به عنوان مشاور ویژهٔ ژوزه مانوئل باروزو، ریاست وقت کمیسیون اروپا مشغول به کار شد و گزارش شورای وزیران برای ایجاد یک نیروی حفاظت مدنی در اروپا را ارائه داد. در سال‌های ۲۰۰۶–۲۰۰۷، او به عنوان عضو گروه آماتو خدمت کرد.[۱۳][۱۴][۱۵]

بارنیر و جوزف داول در ۲۰۰۸

مذاکره کننده برکسیت[ویرایش]

در تاریخ ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۶، بارنیر به عنوان مذاکره‌کننده کمیسیون اروپا با انگلیس برای خروج از اتحادیه اروپا شد، تحت ماده ۵۰ پیمان اتحادیه اروپا.[۱۶]

بارنیر مداخله در پارلمان اروپا در برابر آخرین تحولات برکسبت در ژانویه ۲۰۱۹

طرح حمایت از ایرلندی‌ها[ویرایش]

میشل بارنیر در ژانویه ۲۰۱۹ پس از اصلاحیه برادی (سر گراهام استوارت برادی) در مجلس عوام بریتانیا گفت که طرح حمایت از ایرلندی‌ها بخشی از قرارداد خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا جزو مذاکره نخواهد بود.[۱۷][۱۸]

بازه زمانی[ویرایش]

میشل بارنیر پارلمان اروپا در ۲۰۱۴

کمیسیون اروپا

European Commissioner for Internal Market and Services 2010–2014

European Commissioner for Regional Policy 1999–2004

دولت فرانسه[ویرایش]

Minister of Agriculture and Fisheries 2007–2009

Minister of Foreign Affairs 2004–2005

Minister of European Affairs 1995–1997

Minister of the Environment 1993–1995

کارزار انتخاباتی[ویرایش]

پارلمان اروپا[ویرایش]

Member of European Parliament 2009–2010 (resignation)

مجلس ملی فرانسه[ویرایش]

Member of the National Assembly of France for Savoie 1978–1993 (became minister in 1993). Elected in 1978, reelected in 1981, 1986, 1988, 1993.

نمانیده سنای فرانسه[ویرایش]

Senator of Savoie. Elected in 1995, but remains minister 1997–1999 (resignation; became European commissioner in 1999).

شورای عمومی[ویرایش]

President of the General Council of Savoie 1982–1999 (resignation; became European commissioner in 1999). Reelected in 1985, 1988, 1992, 1994, 1998.

General councillor of Savoie 1973–1999 (resignation, became European commissioner in 1999). Reelected in 1979, 1985, 1992, 1998.

سایر فعالیت‌ها[ویرایش]

افتخارات[ویرایش]

افتخارات ملی[ویرایش]

افتخارات خارجی[ویرایش]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "VIe législature Michel Barnier". assemblee-nationale.fr.
  2. "Xe législature Michel Barnier". assemblee-nationale.fr.
  3. "European Commission – PRESS RELEASES – Press release – President Juncker appoints Michel Barnier as Chief Negotiator in charge of the Preparation and Conduct of the Negotiations with the United Kingdom under Article 50 of the TEU". europa.eu.
  4. "Commission sets up Brexit 'taskforce'". euobserver.com.
  5. https://www.monde-diplomatique.fr/2016/04/BENVENUTO/55185
  6. Barnier as special adviser European Voice, February 19, 2015.
  7. "Michel Barnier to take over internal market portfolio". Euobserver. 2009-11-27.
  8. Philip Aldrick (30 Nov 2009). "Michel Barnier looks to calm City nerves about reform". The Telegraph. London.
  9. "Summary of Hearing of Michel Barnier". European Parliament. 13 January 2010. Archived from the original on 24 September 2015.
  10. Castle, Stephen (12 July 2013). "European Union Offers Berlin Compromise on Bank Proposal". The New York Times.
  11. "Six commissioners head for EU election campaign trail".
  12. "KUNA – Barroso announces caretaker replacements following resignation of 4 EU Commissioners". kuna.net.kw. Retrieved 3 March 2019.
  13. Five years of laying the foundations of new growth in Europe (PDF). European Commission. 2014.
  14. Special Advisers to the President, Vice-Presidents and Commissioners of the European Commission European Commission.
  15. Simon Taylor (March 9, 2015), European Commission special advisers European Voice.
  16. Khan, Mehreen (27 July 2016). "Michel Barnier appointed as Juncker's Brexit chief". Financial Times. Retrieved 27 July 2016.
  17. "EU rejects calls to reopen Brexit deal". 30 January 2019. Retrieved 3 March 2019 – via www.bbc.co.uk.
  18. "EU's Barnier says time too short for alternatives to Irish backstop". 31 January 2019. Retrieved 3 March 2019 – via uk.Reuters.com.
  19. Sustainability and Legacy Commission International Olympic Committee (IOC).
  20. Board of Trustees Friends of Europe.

پیوند به بیرون[ویرایش]