طاغوت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

طاغوت در اسلام، به معنی هر آن چیز یا کسی است که به جای خداوند در جایگاه اطاعت و پذیرش یا پرستش قرار گیرد.

طبق این تعریف، هر خدایی جز خدا، شیطان، بتها، حاکمان غیرالاهی، یا هر مصداق دیگری طاغوت محسوب می‌شود، اما کسانی که به سوی خدا دعوت می‌کنند و مشروعیت الهی دارند طاغوت نیستند، مانند پیغمبران و عالمان دینی.

واژه‌شناسی[ویرایش]

دربارهٔ ریشهٔ واژهٔ طاغوت و عربی یا معرب بودنش اختلاف نظر هست.

لغتنامه‌های عربی و مفسران، طاغوت را صیغهٔ مبالغه دانسته‌اند به معنی کسی که بسیار «طُغیان» کند. طغیان نیز به معنی سرکشی از حد و تجاوز و شرانگیزی معرفی شده‌است.

برخی زبان‌شناسان طاغوت را دخیل از زبان‌های دیگر دانسته‌اند، مانند عربی‌شدهٔ «تحوت» خدایگان مصری، یا «طعوت» به معنی بت که در تلمود بابلی آمده‌است.[۱]

حکومت طاغوت[ویرایش]

حکومت جور یا ولایت طاغوت[۲] نظریه‌ای در فقه شیعه است که مطابق آن هر حکومتی که امام معصوم در رأس آن نباشد، نمی‌توان مشروعه به شمار آورد[۳] و اطاعت از آن را جایز نمی‌شمارد.[۴]

پی‌نوشت و منبع[ویرایش]

  1. عمار الجلاصي. «حول اشتقاق بعض كلمات القرآن من اليونانية حسب يوسف الصديق»(عربی)‎. 
  2. رسائل مشروطیت : هجده رساله و لایحه دربارهٔ مشروطیت. غلامحسین زرگری‌نژاد. 
  3. جواد طباطبایی. «میرزای نائینی و نظریهٔ مشروطیت ایران». در تأملی دربارهٔ ایران، نظریهٔ حکومت قانون در ایران، مبانی نظریهٔ مشروطه‌خواهی. چاپ نخست. تبریز: ستوده، ۱۳۸۶. ۴۹۳. 
  4. جواد طباطبایی. «میرزای نائینی و نظریهٔ مشروطیت ایران». در تأملی دربارهٔ ایران، نظریهٔ حکومت قانون در ایران، مبانی نظریهٔ مشروطه‌خواهی. چاپ نخست. تبریز: ستوده، ۱۳۸۶. ۴۷۰.