طاغوت

برای حکومت دژسالار و جبار، جباریت را ببینید.

طاغوت در اسلام، به معنی هر آن چیز یا کسی است که به جای خدا در جایگاه پرستش قرار گیرد. طبق این تعریف، جز خدا هر معبودی همچون شیطان، بت یا هر مصداق دیگری طاغوت محسوب می‌شود.

واژه‌شناسی

دربارهٔ ریشهٔ واژهٔ طاغوت و عربی یا معرب بودنش اختلاف‌نظر است.

لغت‌نامه‌های عربی و مفسران، طاغوت را صیغهٔ مبالغه دانسته‌اند؛ به معنی کسی که بسیار «طُغیان» کند. طغیان نیز به معنی سرکشی از حد و تجاوز و شرانگیزی معرفی شده است.

برخی زبان‌شناسان طاغوت را دخیل از زبان‌های دیگر دانسته‌اند، مانند عربی‌شدهٔ «تحوت» خدایگان مصری، یا «طعوت» به معنی بت که در تلمود بابلی آمده است.

حکومت طاغوت

حکومت جور یا ولایت طاغوت نظریه‌ای در فقه شیعه است که مطابق آن هر حکومتی که امام معصوم در رأس آن نباشد، مشروعه به حساب نمی‌آید و اطاعت از آن نیز جایز نیست.

جستارهای وابسته

• منافق
• ریا

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «الطاغوت». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی، بازبینی‌شده در ۷ نوامبر ۲۰۱۷ برابر ۱۶ آبان ۱۳۹۶.