پرش به محتوا

زنای غیرمحصنه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

زنای غیرمحصنه یا «آمیزش جنسی خارج از ازدواج» به رابطهٔ جنسی رضایتمندانه میان دو نفر که با یکدیگر ازدواج نکرده‌اند اشاره دارد. اگر یکی از طرفین متأهل باشد، در بسیاری از سنت‌های حقوقی و دینی آن عمل را «زنای محصنه» یا «خیانت زناشویی» می‌نامند..

اهمیت این اصطلاح بیشتر به دلیل بار دینی و اخلاقی آن است. در مسیحیت، یهودیت و اسلام، روابط جنسی خارج از چارچوب ازدواج غالباً ناپسند یا گناه دانسته شده است، اما میزان سخت‌گیری و تفسیر آن در جوامع مختلف تفاوت دارد. در دوران جدید، به‌ویژه در بسیاری از کشورهای غربی، این‌گونه واژه‌ها کمتر به کار می‌رود و اصطلاح‌های خنثی‌تری مانند «رابطهٔ جنسی پیش از ازدواج» جای آن را گرفته‌اند.

از نظر تاریخی نیز مفهوم آن دگرگون شده است. در برخی دوره‌ها و کشورها حتی قوانینی برای مجازات چنین روابطی وجود داشت، اما در بسیاری از جوامع امروزی این موضوع دیگر جرم محسوب نمی‌شود و بیشتر جنبهٔ اخلاقی، فرهنگی یا دینی دارد.

در فقه اسلامی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در قوانین اسلامی، آمیزش جنسی غیرقانونی زنا نامیده می‌شود.[۱] دسته‌بندی آمیزش جنسی همجنس‌گرایانه به عنوان زنا بر اساس مکاتب فقهی تفاوت دارد.[۲] قرآن با بی‌بندوباری جنسی رایج در شبه‌جزیره عربستان در آن زمان مخالفت کرد و چندین آیه به آمیزش جنسی غیرقانونی اشاره دارند، از جمله آیه‌ای که مجازات ۱۰۰ تازیانه را برای کسانی که مرتکب زنا شده‌اند تعیین می‌کند.[۲] برای اثبات این جرم به چهار شاهد نیاز است.[۲] بنابراین زنا به دسته جرایم حدود تعلق دارد که مجازات‌های آن‌ها در قرآن مشخص شده است.[۲]

اگرچه سنگسار برای زنا در قرآن ذکر نشده است، اما همه مکاتب فقهی سنتی بر اساس حدیث توافق دارند که اگر فرد خطاکار مرتکب زنای محصنه شود و «محصن» (بالغ، آزاد، مسلمان و متأهل) باشد، باید با سنگسار مجازات شود، و برخی این مجازات را به موارد خاص دیگر نیز تعمیم داده‌اند و در سناریوهای دیگر مجازات ملایم‌تری تعیین کرده‌اند.[۲][۱] خطاکاران باید با اراده آزاد خود عمل کرده باشند.[۲] بر اساس فقه سنتی، زنا باید با شهادت چهار شاهد عینی از عمل واقعی دخول، یا چهار بار اعتراف که بعداً پس گرفته نشود، اثبات گردد.[۲][۱] مکتب فقهی مالکی همچنین اجازه می‌دهد که بارداری یک زن غیرمتأهل به عنوان مدرک استفاده شود، اما مجازات می‌تواند با تعدادی از «شبهات» قانونی مانند وجود یک عقد ازدواج باطل، منتفی شود.[۲] تجاوز جنسی به طور سنتی تحت دسته‌بندی‌های قانونی متفاوتی مورد پیگرد قرار می‌گرفت که از قوانین عادی اثبات مدرک استفاده می‌کردند.[۳] متهم کردن کسی به زنا بدون ارائه شاهدان عینی لازم، قذف نامیده می‌شود که خود یک جرم مستوجب حد است.[۴][۵][۶][۷]

پژوهشی که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد نشان داد که مسلمانان در مقایسه با پیروان تمام گروه‌های مذهبی اصلی، کمتر داشتن رابطه جنسی پیش از ازدواج را گزارش می‌کنند و بیش از ۶۰ درصد از مسلمانان پیش از ازدواج رابطه جنسی داشته‌اند. افراد در جوامعی با اکثریت مسلمان، کمترین میزان گزارش درگیر شدن در رابطه جنسی پیش از ازدواج را دارند. همان پژوهش نشان داد که زنان مسلمان ساکن در کشورهایی با اقلیت مسلمان در کل، «بیش از سه برابر بیشتر از زنان مسلمان در کشورهایی که ۹۰ درصد جمعیت آن پیرو اسلام هستند، احتمال دارد که رابطه جنسی پیش از ازدواج داشته باشند».[۸][۹][۱۰]

در طول تاریخ، فرهنگ‌ها و قوانین

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

بررسی انجام‌شده توسط نشریه جامعه‌شناسی آمریکا بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ که ۳۱ کشور در حال توسعه را پوشش می‌داد، نشان داد که «۹۴ درصد از یهودیان... داشتن رابطه جنسی پیش از ازدواج را گزارش کرده‌اند، در مقایسه با ۷۹ درصد از مسیحیان، ۶۵ درصد از بوداییان، ۴۳ درصد از مسلمانان و ۱۹ درصد از هندوها».[۱۱]

امپراتوری روم

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در طول سده ششم، امپراتور ژوستینین قوانینی را تدوین کرد که به پایه و اساس قانون ازدواج غربی برای هزاره بعدی تبدیل شد. بر اساس قوانین او، زوج‌هایی که با هم زندگی می‌کردند دیگر به عنوان متأهل شناخته نمی‌شدند و فرزندان آن‌ها نامشروع تلقی می‌شدند و وضعیتی مشابه فرزندان روسپی‌ها داشتند. با این حال، اگر والدین بعداً با یکدیگر ازدواج می‌کردند، وضعیت فرزندان نامشروع می‌توانست بهبود یابد.[۱۲]

بریتانیای کبیر

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در دهه ۱۱۷۰، «برای زوج‌های عادی امری رایج بود که پیش از ازدواج با هم زندگی کنند و پسرعموها و دخترعموها با یکدیگر ازدواج کنند»[۱۳] و در انگلستان قرون وسطی، بدنامی بسیار کمی پیرامون فرزندان نامشروع در هر سطح اجتماعی وجود داشت.[۱۴] برای نمونه، حق ویلیام فاتح برای جانشینی در تخت پادشاهی نورماندی هرگز به دلیل نامشروع بودن او زیر سؤال نرفت و در درگیری او با هارولد گادوینسن بر سر این که چه کسی باید بر انگلستان حکومت کند، این موضوع به عنوان استدلالی علیه او مطرح نشد. با این حال، نگرش‌ها چند نسل بعد تغییر کرد و فرزندان نامشروع دیگر نتوانستند مدعی تخت پادشاهی انگلستان شوند.[۱۵] والدینسی‌ها یک فرقه قرون وسطایی بودند که به زنای محصنه و غیرمحصنه متهم شدند و این کار را گناه نمی‌دانستند.[۱۶][۱۷]

انگلیسی‌ها جریمه‌ای را برای رابطه جنسی خارج از ازدواج وضع کردند که «لِروایت» نامیده می‌شد و در سده سیزدهم و سده‌های بعد بسیار رایج بود.[۱۸]

در دوران قدرت گرفتن پیوریتن‌ها، مصوبه‌ای برای سرکوب گناهان نفرت‌انگیز زنای با محارم، زنای محصنه و رابطه جنسی خارج از ازدواج در سال ۱۶۵۰ توسط شورای ایالتی انگلستان تصویب شد.[۱۹] در زمان بازگشت پادشاهی در سال ۱۶۶۰، این قانون تمدید نشد و پیگرد قانونی برای صرف عمل رابطه جنسی خارج از ازدواج رها شد. با این حال، هرزگی آشکار و رسواکننده، زمانی که به حد ایجاد جنجال عمومی می‌رسید، همچنان یک جرم قابل پیگرد در کامن لا باقی ماند، اما رابطه جنسی خارج از ازدواج در حریم خصوصی غیرقانونی نبود.[۲۰]

پیش از تصویب قانون ازدواج ۱۷۵۳، قوانین علیه کودکان نامشروع در دهه‌های ۱۷۳۰ و ۱۷۴۰ سخت‌گیرانه‌تر شد.[۲۱]

با این حال، در عصر ویکتوریا، طبقه کارگر انگلستان همچنان ارزش‌های اخلاقی جنسی متفاوتی با طبقات متوسط رو به بالا و مرفه داشت. رابطه جنسی پیش از ازدواج برای طبقه کارگر قابل قبول تلقی می‌شد، اما تنها پس از یک دوره طولانی آشنایی و حتی در آن زمان هم به ندرت رخ می‌داد. با این حال، انتظار می‌رفت که زوجین با هم ازدواج کنند. بدنامی تنها زمانی ایجاد می‌شد که زن باردار می‌شد و زوجین با هم ازدواج نمی‌کردند.[۲۲][۲۳]

ایالات متحده آمریکا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

مسائل اخلاقی ناشی از روابط جنسی میان بزرگسالان با رضایت طرفین که به سن قانونی رابطه جنسی رسیده‌اند، عموماً به عنوان امور مربوط به اخلاق خصوصی ناشی شده و بنابراین معمولاً به عنوان جرم در کامن لا مورد پیگرد قرار نگرفته‌اند.[۲۴] این موضع قانونی توسط ایالات متحده از بریتانیا به ارث رسیده است. بعدها، برخی از حوزه‌های قضایی، در مجموع ۱۶ ایالت در جنوب و شرق ایالات متحده، و همچنین ایالت‌های ویسکانسین[۲۴]: 353  و یوتا،[۲۵] قوانینی را تصویب کردند که جرم رابطه جنسی خارج از ازدواج را ایجاد کرد و آمیزش جنسی (مهبلی) میان دو فرد غیرمتأهل از جنس مخالف را ممنوع کرد. بیشتر این قوانین در چندین ایالت لغو شدند یا توسط دادگاه‌ها به دلیل مغایرت با قانون اساسی ایالتی باطل اعلام شدند. در پرونده پولارد علیه لیون (۱۸۷۵)، دیوان عالی ایالات متحده آمریکا حکم یک دادگاه منطقه‌ای ایالات متحده در واشینگتن، دی.سی. را تأیید کرد که بر اساس آن، سخنان متهم که شاکی را به رابطه جنسی خارج از ازدواج متهم کرده بود، به عنوان افترا قابل پیگرد نبود؛ زیرا رابطه جنسی خارج از ازدواج، اگرچه شامل فساد اخلاقی بود، در آن زمان در واشینگتن، دی.سی. جرمی قابل اتهام به شمار نمی‌رفت، چرا که از سال ۱۷۸۵ در مریلند جرمی قابل اتهام نبود (زمانی که قانون استانی مصوب ۱۷۱۵ که هم رابطه جنسی خارج از ازدواج و هم زنای محصنه را ممنوع کرده بود، تنها ممنوعیت رابطه خارج از ازدواج آن توسط مجمع عمومی مریلند لغو شد).[۲۶] همچنین بنگرید به پرونده‌های ایالت علیه ساندرز، 381 A.2d 333 (نیوجرسی ۱۹۷۷) و مارتین علیه زیهرل، 607 S.E.2d 367 (ویرجینیا ۲۰۰۵). تا دسامبر ۲۰۲۳، تنها ایالت‌هایی در آمریکا که قوانینی برای ممنوعیت رابطه جنسی خارج از ازدواج دارند عبارتند از:

  • جورجیا (قانون رسمی مدون جورجیا، بخش ۱۶-۶-۱۸)
  • ایلینوی (قوانین مدون ایلینوی، بخش ۷۲۰-۵/۱۱-۴۰)
  • میسیسیپی (قانون بدون حاشیه‌نویسی میسیسیپی، بخش ۹۷-۲۹-۱)
  • کارولینای شمالی (قوانین عمومی کارولینای شمالی، بخش ۱۴-۲۶-۱۸۴)
  • داکوتای شمالی (قانون قرن داکوتای شمالی، بخش ۱۲.۱-۲۰-۰۸) (توضیح: اگرچه این جرم «رابطه جنسی خارج از ازدواج» نامیده می‌شود، اما تنها به داشتن رابطه جنسی با افراد زیر سن قانونی یا داشتن رابطه جنسی در ملاء عام اشاره دارد. این قانون رابطه جنسی توافقی خصوصی میان بزرگسالان را هدف قرار نمی‌دهد، بنابراین در عمل این قانون بی‌ارتباط است؛ این مورد تنها برای کامل بودن در اینجا ذکر شده زیرا این جرم در قانون داکوتای شمالی «رابطه جنسی خارج از ازدواج» نامیده می‌شود)

زنی در سال ۲۰۱۰ در میسیسیپی به دلیل رابطه جنسی خارج از ازدواج دستگیر شد،[۲۷] اما اتهامات رد شد.[۲۸] کارولینای شمالی قانونی کمی پیچیده‌تر اما همچنان مرتبط دارد که بیان می‌کند: «اگر هر مرد و زنی که با یکدیگر ازدواج نکرده‌اند، به طور شهوت‌انگیز و هوس‌بازانه با هم معاشرت کنند، هم‌بستر شوند و با هم زندگی کنند، مرتکب جنحه درجه ۲ شده‌اند».[۲۹]

برخی از اعمال جنسی خارج از ازدواج بر اساس قوانین کیفری که جرم لواط را تعریف می‌کردند ممنوع شده بودند، نه قوانینی که جرم رابطه خارج از ازدواج را تعریف می‌کردند. با این حال، تصمیم دیوان عالی ایالات متحده در پرونده لاورنس علیه تگزاس (۲۰۰۳) قوانین باقی‌مانده ایالت‌ها در رابطه با لواط را غیرقابل اجرا کرد. همچنین بسیاری بر این باورند که پرونده لاورنس علیه تگزاس قوانین منع رابطه جنسی خارج از ازدواج را باطل می‌کند: این تصمیم قوانین لواط را مغایر با قانون اساسی اعلام کرد و بیان داشت که این قوانین در روابط صمیمانه خصوصی، توافقی و غیرتجاری میان بزرگسالان غیرمرتبط مداخله می‌کنند و بنابراین با حقوق آزادی و حریم خصوصی که در اختیار مردم ایالات متحده است، مغایرت دارند.[۳۰]

استرالیا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۳ گزارش داد که بیشتر استرالیایی‌های غیرمذهبی فکر می‌کنند رابطه جنسی پیش از ازدواج قابل قبول است. این بررسی نشان داد که بین لیبرالیسم، سطوح تحصیلات، عدم وجود باورهای مذهبی محافظه‌کارانه و نگرش تساهل‌آمیز نسبت به رابطه جنسی پیش از ازدواج همبستگی وجود دارد.[۳۱]

کشورهای اسلامی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در برخی از کشورهای مسلمان مانند عربستان سعودی، پاکستان،[۳۲] افغانستان،[۳۳][۳۴][۳۵] ایران،[۳۵] کویت،[۳۶] برونئی، مالدیو،[۳۷] مالزی، مراکش،[۳۸] عمان،[۳۹] موریتانی،[۴۰] قطر،[۴۱] سودان،[۴۲] و یمن، هرگونه فعالیت جنسی خارج از چارچوب ازدواج غیرقانونی است.

زنا (رابطه جنسی پیش از ازدواج) و رابطه جنسی خارج از ازدواج در اسلام به شدت ممنوع است،[۴۳] چرا که تصور می‌شود منجر به پدید آمدن فرزندانی می‌شود که والدین خود را نمی‌شناسند و سبب از بین رفتن مفاهیم سنتی خانواده می‌گردد. اسلام تأکید فراوانی بر مفهوم خانواده و نیکی فرزندان به پدر و مادر خود دارد. مجازات زنا در اسلام بر اساس قرآن برای افراد غیرمتأهل تنها تازیانه است؛ در حالی که علما بر اساس حدیث، سنگسار را تنها برای افراد متأهل مجاز دانسته‌اند.[۴۴] برای اجرای این مجازات، باید چهار نفر شاهد این ماجرا بوده باشند تا آن را گزارش کنند.[۴۵] اگر متهم‌کننده نتواند چهار شاهد به دادگاه معرفی کند، خود او به دلیل افترا مجازات حد خواهد شد، همان‌طور که در قرآن آمده است: «و کسانی که زنان پاکدامن را متهم می‌کنند، سپس چهار شاهد نمی‌آورند، ایشان را هشتاد تازیانه بزنید و شهادتشان را هرگز نپذیرید و آنان همان فاسقانند».

اگر ارتکاب زنا برای فردی در دادگاه و نزد قاضی اثبات شود، و اگر آن فرد متأهل باشد، تنها در این صورت می‌تواند مشمول رجم یا سنگسار تا سرحد مرگ شود، مشروط بر اینکه سنگسار تنها توسط مقامات قانونی اجرا گردد.

نمونه‌های بسیاری از دوران پیشامدرن و چندین مورد اخیر از اجرای قانونی سنگسار برای زنا وجود دارد.[۱][۴۶] زنا در دوران مدرن به موضوعی جدی‌تر تبدیل شد، چرا که جنبش‌ها و حکومت‌های اسلام‌گرا به ستیز علیه بی‌اخلاقی عمومی برخاستند.[۱] در طول جنگ داخلی الجزایر، شبه‌نظامیان اسلام‌گرا زنانی را که مظنون به رفتارهای بی‌بندوبار بودند ترور کردند، طالبان زنان متهم به زنا را با تیربار اعدام کرده‌اند و از زنا به عنوان توجیهی برای قتل ناموسی استفاده شده است.[۱] پس از آنکه قوانین کیفری مبتنی بر شریعت در دوران مدرن به طور گسترده با قوانین الهام‌گرفته از اروپا جایگزین شد، چندین کشور اصلاحات قانونی انجام دادند که عناصری از قوانین حدود را در قوانین کیفری خود گنجاندند.[۴۷] ایران در پی انقلاب ۱۳۵۷ شاهد چندین مورد سنگسار بازتاب‌یافته در رسانه‌ها به دلیل زنا بود.[۱] در نیجریه، دادگاه‌های محلی چندین حکم سنگسار صادر کرده‌اند که همگی در مرحله تجدیدنظر نقض شده یا اجرا نشده باقی مانده‌اند.[۴۸] در پاکستان، مصوبات حدود در سال ۱۹۷۹ پیگرد قانونی تجاوز جنسی را زیر مجموعه زنا قرار داد که با رویه قضایی سنتی تفاوت داشت و اثبات تجاوز جنسی را به شدت دشوار کرد، در حالی که قربانیان را به دلیل اعتراف به رابطه نامشروع در معرض مجازات زندان قرار می‌داد.[۱][۳] اگرچه این قوانین در سال ۲۰۰۶ اصلاح شدند، اما همچنان مرز قانونی میان تجاوز جنسی و رابطه جنسی توافقی را مبهم نگه می‌دارند.[۴۶] به گفته سازمان‌های حقوق بشری، سنگسار برای زنا در عربستان سعودی نیز اجرا شده است.[۲]

دیدگاه‌های مذهبی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

بهائیت

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

بهائیان موظفند پیش از ازدواج «کاملاً پاکدامن» باشند.[۴۹] این موضوع برای بهائیان نه تنها به معنای پرهیز از رابطه جنسی خارج از ازدواج، بلکه شامل پرهیز از در آغوش کشیدن و بوسیدن پیش از ازدواج نیز می‌شود.[۵۰] مقدس‌ترین کتاب دین بهائی، کتاب اقدس، رابطه جنسی خارج از ازدواج را با جریمه‌های نقدی مجازات می‌کند که با هر بار تکرار جرم، دو برابر می‌شود (مانند مسئله گندم و شطرنج).[۵۱][۵۲] واژه عربی مورد استفاده در کتاب اقدس برای این گناه، «زنا» است که بسته به متن می‌تواند به رابطه جنسی پیش از ازدواج یا زنای محصنه اشاره داشته باشد، اما عبدالبهاء تصریح کرده است که در این متن، واژه زنا به رابطه جنسی پیش از ازدواج اشاره دارد.[۵۳] عبدالبهاء همچنین بیان می‌دارد که هدف از این مجازات، شرمسار و رسوا کردن خطاکاران در پیشگاه جامعه است.[۵۳]

بودیسم

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

بودیسم رابطه جنسی خارج از ازدواج و زنای محصنه را برای روحانیون خود ناپسند می‌داند و آن را سوءرفتار جنسی تلقی می‌کند.[۵۴] انضباط بودایی به طور ویژه رابطه جنسی خارج از ازدواج را برای راهبان محکوم می‌کند. با این حال، فعالیت‌های جنسی میان افراد غیرراهب تا زمانی که مصداق سوءرفتار جنسی مانند زنای محصنه نباشد، به اختیار خودشان واگذار شده است؛ رابطه جنسی پیش از ازدواج به خودی خود، آن‌گونه که به طور سنتی در تمدن غربی درک می‌شود، سوءرفتار جنسی به شمار نمی‌رود.[۵۵] در تضاد با ادیان ابراهیمی (مسیحیت، یهودیت و اسلام) که قوانین سخت‌گیرانه‌ای درباره رفتارهای خاص و سکس خارج از ازدواج دارند، «بودیسم قوانین به همان اندازه سخت‌گیرانه‌ای درباره رفتارهای خاص ندارد».[۸][۹]

پژوهشی که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد نشان داد که بودایی‌ها در میان تمام گروه‌های مذهبی اصلی، بیشترین احتمال را برای داشتن رابطه جنسی پیش از ازدواج داشتند و بیش از ۸۵ درصد از بودایی‌ها گزارش کردند که این کار را انجام داده‌اند.[۸][۹][۵۶]

مسیحیت

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

بیشتر شاخه‌های مسیحیت در طول تاریخ، هرگونه رابطهٔ جنسی خارج از ازدواج را گناه دانسته‌اند. این دیدگاه بر پایهٔ بخش‌هایی از عهد جدید، به‌ویژه نامه‌های پولس رسول، شکل گرفته است که در آن‌ها از مؤمنان خواسته می‌شود از «فحشای جنسی» یا «بی‌عفتی جنسی» دوری کنند.

یکی از بحث‌های مهم در این زمینه به واژهٔ یونانی «پورنیا» (πορνεία) مربوط می‌شود که در متن اصلی عهد جدید به کار رفته است. بسیاری از الهی‌دانان مسیحی معتقد بوده‌اند که این واژه همهٔ روابط جنسی خارج از چارچوب ازدواج را دربر می‌گیرد، از جمله رابطهٔ جنسی پیش از ازدواج. به همین دلیل، در سنت غالب مسیحی، رابطهٔ جنسی تنها در قالب ازدواج مشروع شمرده شده است.

در زمان عیسی، ازدواج در جامعهٔ یهودی دو مرحله داشت: نخست نامزدی رسمی و سپس عقد نهایی. برخی پژوهشگران معتقدند این ساختار تاریخی در تفسیر سخنان عیسی و رسولان دربارهٔ روابط جنسی اهمیت دارد.

در شاخه‌های مختلف مسیحیت نیز این آموزه کمابیش حفظ شده است. برای نمونه، مارتین لوتر، بنیان‌گذار سنت لوتری، رابطهٔ جنسی خارج از ازدواج را گناه می‌دانست. متفکران سنت اصلاح‌شده (کالوینی) نیز چنین روابطی را محکوم می‌کردند. همچنین کلیسای انگلیکان در قطعنامه‌های رسمی خود تأکید کرده است که رابطهٔ جنسی به‌درستی در چارچوب یک ازدواج پایدار میان زن و مرد قرار می‌گیرد و خویشتنداری جنسی را برای افراد ازدواج‌نکرده توصیه می‌کند.

در مجموع، مقاله نشان می‌دهد که هرچند برداشت‌های امروزی برخی مسیحیان ممکن است متفاوت باشد، دیدگاه سنتی و تاریخی بیشتر کلیساهای مسیحی این بوده است که رابطهٔ جنسی باید در چارچوب ازدواج انجام شود و روابط جنسی پیش از ازدواج یا خارج از ازدواج با تعالیم مسیحی سازگار نیست.

هندوئیسم

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

متون هندو طیف وسیعی از دیدگاه‌ها را درباره رابطه جنسی ارائه می‌دهند. سرود ۴.۵.۵ از ریگ‌ودا رابطه جنسی خارج از ازدواج را «پاپا» (به معنی شر یا گناه) می‌نامد.[۵۷] به گفته هندشناس، وندی دونیکر، متون ودایی از جمله ریگ‌ودا، آتارواودا و اوپانیشادها، وجود معشوق‌های مرد و معشوقه‌های زن را به عنوان یک واقعیت اساسی در زندگی انسان به رسمیت می‌شناسند، هرچند توصیه می‌کنند که افراد باید از چنین روابط جنسی خارج از چارچوب ازدواج در طول برخی از مراسم عبادی (یاجنا) پرهیز کنند.[۵۸] دونیکر بیان می‌دارد که تعدادی از تشبیه‌ها در ریگ‌ودا، اشتیاق عاطفی یک زن را برای ملاقات با معشوق خود توصیف می‌کنند و در یک سرود از خدایان خواسته می‌شود تا از جنین یک زن باردار در حالی که او با همسرش و دیگر معشوق‌هایش می‌خوابد، محافظت کنند.[۵۸]

مانداگاده راما جویس بیت ۴.۱۳۴ از مانوسمریتی را به عنوان اعلامیه تلقی می‌کند که رابطه جنسی پیش از ازدواج و زنای محصنه را جرمی شنیع می‌ داند[۵۹] و مجازات‌های سختی را برای آن تعیین می‌کند.[۶۰] بیت ۸.۳۶۲ از مانوسمریتی، قوانین مربوط به زنای محصنه را برای زنانی که خودشان امرار معاش می‌کنند یا همسران مجریان نمایش‌های مسافرتی هستند، مستثنی می‌کند؛ یعنی در جاهایی که زن با اراده خود یا با تشویق شوهر وارد روابط جنسی می‌شود.[۶۱][۶۲] دونیکر بیان می‌دارد که مانوسمریتی دو دیدگاه درباره زنای محصنه ارائه می‌دهد. این متن به زوج‌های تازه ازدواج‌کرده توصیه می‌کند که در تمام طول زندگی از نظر جنسی به یکدیگر وفادار بمانند. همچنین می‌پذیرد که روابط مبتنی بر زنا رخ می‌دهد، فرزندانی از این روابط متولد می‌شوند و سپس استدلال می‌کند که فرزند به شوهر قانونی زن باردار تعلق دارد و نه به پدر بیولوژیکی.[۶۳] سایر متون دهارماشاسترا زنای محصنه را به عنوان جرمی قابل مجازات توصیف می‌کنند، اما در جزئیات تفاوت‌های چشمگیری با هم دارند.[۶۰] برای نمونه، ریچارد لاریویر، هندشناس، بیان می‌کند که اگر «شوهر زن به دلیل بدکار بودن زن، او را رها کرده باشد، یا خواجه باشد، یا مردی باشد که اهمیتی به این موضوع نمی‌دهد، مشروط بر اینکه زن با اراده خود رابطه را آغاز کرده باشد»، زنا جرمی قابل مجازات نیست.[۶۴] بر اساس ناراداسمریتی، اگر مرد متأهلی با زنی که متعلق به مرد دیگری نیست و برهمن هم نیست رابطه جنسی برقرار کند، زنا جرمی قابل مجازات نیست، مشروط بر اینکه طبقه اجتماعی زن بالاتر از مرد نباشد.[۶۵] بیت ۵.۱۵۴ از مانوسمریتی می‌گوید زنان باید شوهر خود را مانند یک خدا بپرستند و کاملاً وفادار باشند، حتی اگر او مرتکب زنای محصنه شود.[۶۶][۶۷]

به گفته راماناتان و ویراکون، در هندوئیسم، مسائل جنسی به قضاوت افراد درگیر واگذار شده و موضوعی نیست که از طریق قانون تحمیل شود.[۶۸] در کاماسوترا که بر خلاف ودها یا پورانه‌ها یک متن مذهبی نیست بلکه متنی کهن درباره عشق و رابطه جنسی است، واتسیایانا به بررسی مزایای زنای محصنه می‌پردازد. برای نمونه، آریل گلوکلیش بیان می‌دارد که رابطه جنسی پنهانی به عنوان ابزاری به مرد آموزش داده می‌شود تا زن درگیر را برای کمک به خود، اقدام علیه دشمنانش و تسهیل موفقیت‌هایش متمایل کند. این متن همچنین نشانه‌ها و دلایل بسیاری را توضیح می‌دهد که چرا یک زن می‌خواهد وارد یک رابطه جنسی خارج از ازدواج شود و چه زمانی نمی‌خواهد مرتکب زنای محصنه شود.[۶۹][۷۰] این کتاب فصل مربوط به رابطه جنسی پنهانی را با این نتیجه‌گیری به پایان می‌رساند که فرد نباید مرتکب زنای محصنه شود، زیرا زنا تنها یکی از دو طرف ازدواج را خشنود می‌کند، به طرف دیگر آسیب می‌رساند و هم با دارما و هم با آرتا مغایرت دارد.[۷۱]

سایر متون هندو مدل پیچیده‌تری از رفتار و اسطوره‌شناسی را ارائه می‌دهند که در آن خدایان به دلایل مختلف مرتکب زنای محصنه می‌شوند. برای نمونه، کریشنا مرتکب زنای محصنه می‌شود و بهاگاواتا پورانا آن را به عنوان امری طبیعی که هنگام انسان شدن ویشنو انتظار می‌رود توجیه می‌کند، همان‌طور که مریضان و حکیمان نیز کنترل خود را از دست می‌دهند.[۷۲] به گفته تریسی کلمن، رادها و دیگر گوپی‌ها در واقع معشوق‌های کریشنا هستند، اما این یک «پرِما» یا «عشق پاک و بی‌خواهانه» است و نه یک میل شهوانی. در متون هندو، این رابطه میان گوپی‌ها و کریشنا شامل دیدارهای پنهانی شبانه است. برخی متون آن را زنای الهی و برخی دیگر به عنوان نمادی از وقف معنوی و ارزش مذهبی تلقی می‌کنند.[۷۳]

یهودیت

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در حالی که تورات بسیاری از انواع روابط جنسی را غیرقانونی اعلام کرده است، درباره اینکه آیا رابطه جنسی پیش از ازدواج را ممنوع می‌کند یا خیر، بحث وجود دارد. برخی از پژوهشگران بر این باورند که سفر تثنیه ۲۲:۱۳–۲۲ رابطه جنسی پیش از ازدواج را به عنوان نقض انتظارات فرهنگی مربوط به باکره بودن تا زمان ازدواج ممنوع می‌کند.[۷۴] از آنجا که رابطه جنسی در چارچوب ازدواج ایده‌آل تلقی می‌شود، رابطه جنسی پیش از ازدواج در طول تاریخ توسط مقامات یهودی ناپسند دانسته شده است.[۷۵][۷۶] اگرچه این امر نامطلوب تلقی می‌شد، اما مقامات مذهبی یهود در تلمود واقعیت روابط جنسی پیش از ازدواج را پذیرفتند و تا حدودی درباره این روابط مردد بودند.[۷۷][۷۸] یهودیان ارتدوکس همچنان با رابطه جنسی پیش از ازدواج مخالف هستند.[۷۹]

پژوهشی که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد نشان داد که بیش از ۸۰ درصد از افرادی که خود را یهودی معرفی می‌کنند، پیش از ازدواج رابطه جنسی داشته‌اند و نسبت به سایر گروه‌های مذهبی بزرگ، بیشتر احتمال دارد که پیش از ازدواج رابطه جنسی داشته باشند.[۸][۹][۵۶]

سیکیسم

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

سیکیسم هرگونه زنای محصنه را محکوم می‌کند. زنای محصنه تحت اصل اخلاقی سیک درباره «کام» قرار می‌گیرد که تقریباً به شهوت، هوس یا طمع ترجمه می‌شود که مانند هندوئیسم زیر مجموعه پنج گناه قرار دارد.

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پانویس

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Semerdjian, Elyse (2009). "Zinah". In John L. Esposito (ed.). The Oxford Encyclopedia of the Islamic World. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0195305135.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Peters, R. (2012). "Zinā or Zināʾ". In P. Bearman; Th. Bianquis; C.E. Bosworth; E. van Donzel; W.P. Heinrichs (eds.). Encyclopaedia of Islam (2nd ed.). Brill. doi:10.1163/1573-3912_islam_SIM_8168.
  3. 1 2 Quraishi, A. (1999). "Her honour: an Islamic critique of the rape provisions in Pakistan's ordinance on zina" (PDF). Islamic Studies. 38 (3): 403–431. doi:10.52541/isiri.v38i3.6139. Archived from the original (PDF) on 16 January 2020. Retrieved 16 January 2020.
  4. ↑ Peters, Rudolph (2006). Crime and Punishment in Islamic Law: Theory and Practice from the Sixteenth to the Twenty-First Century. Cambridge University Press. p. 63. ISBN 978-0521796705.
  5. ↑ DeLong-Bas, Wahhabi Islam, 2004: 89–90
  6. ↑ "Surah An-Nur - 2-12". Quran.com (in English). Retrieved 2025-04-24.
  7. ↑ Kamali, Mohammad Hashim (2019-08-22), "Slanderous Accusation ( Qadhf )", Crime and Punishment in Islamic Law (in English) (1 ed.), Oxford University PressNew York, pp. 150–156, doi:10.1093/oso/9780190910648.003.0009, ISBN 978-0-19-091064-8, retrieved 2025-04-24{{یادکرد}}: نگهداری یادکرد:پارامتر اثر با شابک (رده)
  8. 1 2 3 4 Jung, Jong Hyun (2015-07-20). "A Cross-national Analysis of Religion and Attitudes toward Premarital Sex: Do Economic Contexts Matter?". Sociological Perspectives (in English). 59 (4): 798–817. doi:10.1177/0731121415595428. S2CID 147856380.
  9. 1 2 3 4 Adamczyk, Hayes; Brittany E. (2012-08-30). "Religion and Sexual Behaviors: Understanding the Influence of Islamic Cultures and Religious Affiliation for Explaining Sex Outside of Marriage". American Sociological Review (in English). 77 (5): 723–746. doi:10.1177/0003122412458672. S2CID 143083219.
  10. ↑ Hartnett, Kevin (3 March 2013). "Which religions have the most premarital sex?". The Boston Globe.
  11. ↑ "On sex, Muslims and Hindus practice what they preach". Christian Century. 30 اکتبر 2012. Archived from the original on 25 آوریل 2014. Retrieved 6 ژوئن 2014.
  12. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام churchinwales.org.uk وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  13. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام walesonline وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  14. ↑ "The Royal Bastards of Medieval England". Archived from the original on 9 January 2013. Retrieved 30 September 2014.
  15. ↑ Medieval Lives – Birth, Marriage and Death: Episode Two (A Good Marriage). BBC. 16 اکتبر 2013. Archived from the original on 19 اکتبر 2014. Retrieved 1 اوت 2014.
  16. ↑ Audisio, G. (2007). Preachers by Night: The Waldensian Barbes (15th-16th Centuries). Studies in Medieval and Reformation Traditions. Brill. p. 178. ISBN 978-90-04-15454-4. Retrieved 2023-03-24.
  17. ↑ Ward, J. (2016). Women in Medieval Europe 1200-1500 (in German). Taylor & Francis. p. 267. ISBN 978-1-317-24513-1. Retrieved 2023-03-24.
  18. ↑ Bennett, Judith M. (2003). "Writing Fornication: Medieval Leyrwite and Its Historians: The Prothero Lecture". Transactions of the Royal Historical Society. 13: 131–162. doi:10.1017/S0080440103000069. JSTOR 3679249.
  19. ↑ "May 1650: An Act for suppressing the detestable sins of Incest, Adultery and Fornication". British History Online. Archived from the original on 7 سپتامبر 2015. Retrieved 15 اوت 2015.
  20. ↑ Gilman, D. C.; Peck, H. T.; Colby, F. M., eds. (1905). "Fornication" . International Encyclopedia (1st ed.). New York: Dodd, Mead.
  21. ↑ "Origins of the Old Poor Law". The Workhouse. Archived from the original on 6 اکتبر 2014.
  22. ↑ Ginger Suzanne Frost (1995). Promises Broken: Courtship, Class, and Gender in Victorian England. University of Virginia Press. p. 98. ISBN 978-0813916101.
  23. ↑ Christine Roth. "Victorian England: An Introduction". University of Wisconsin, Oshkosh. Archived from the original on 16 مارس 2015.
  24. 1 2 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام jim_thompson وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  25. ↑ "Utah Code, Title 76, Chapter 07, Part 1, Section 104. Fornication". Archived from the original on 22 آوریل 2016. Retrieved 7 آوریل 2016.
  26. ↑ {{{1}}} U.S. {{{2}}}
  27. ↑ Putnam, Seth (15 July 2010). "Adultery arrests highlight all-but-forgotten state law". The Dispatch. Retrieved 29 July 2023.
  28. ↑ Poe, Ryan (2 January 2011). "Attention-grabbing crime, arrests of 2010". The Dispatch.
  29. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Virginia وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  30. ↑ [نیازمند منبع]
  31. ↑ Rissel, CE; Richters, J; Grulich, AE; de Visser, RO; Smith, AM (2003). "Sex in Australia: attitudes towards sex in a representative sample of adults". Australian and New Zealand Journal of Public Health. 27 (2): 118–123. doi:10.1111/j.1467-842x.2003.tb00798.x. PMID 14696701. S2CID 21054593.
  32. ↑ Jordan, Mary (21 اوت 2008). "Searching for Freedom, Chained by the Law". The Washington Post. Archived from the original on 14 نوامبر 2012. Retrieved 3 اوت 2013.
  33. ↑ Ernesto Londoño (9 سپتامبر 2012). "Afghanistan sees rise in 'dancing boys' exploitation". The Washington Post. DEHRAZI, Afghanistan. Archived from the original on 10 May 2013.
  34. ↑ "Home". AIDSPortal. Archived from the original on 26 October 2008. Retrieved 2 August 2013.
  35. 1 2 "Iran". Travel.state.gov. Archived from the original on 31 July 2013. Retrieved 3 August 2013.
  36. ↑ "United Nations Human Rights Website – Treaty Bodies Database – Document – Summary Record – Kuwait". Unhchr.ch. Archived from the original on 31 اکتبر 2015. Retrieved 2 اوت 2013.
  37. ↑ "Culture of Maldives". Every Culture. Archived from the original on 2 ژوئیه 2011. Retrieved 3 اوت 2013.
  38. ↑ Nakim, Nora (9 اوت 2012). "Morocco: Should pre-marital sex be legal?". BBC News. Archived from the original on 2 ژوئیه 2013. Retrieved 3 اوت 2013.
  39. ↑ "National Laws - Oman" (PDF). Archived from the original (PDF) on 7 August 2011. Retrieved 30 June 2013.
  40. ↑ "2010 Human Rights Report: Mauritania". State.gov. 8 آوریل 2011. Retrieved 2 اوت 2013.
  41. ↑ ""Sex outside of marriage is a criminal offense here," PH ambassador to Qatar warns Pinoys". SPOT.ph. 12 سپتامبر 2011. Archived from the original on 1 سپتامبر 2015. Retrieved 3 اوت 2013.
  42. ↑ "Sudan must rewrite rape laws to protect victims". Reuters. 28 ژوئن 2007. Archived from the original on 15 ژوئن 2013. Retrieved 2 اوت 2013.
  43. ↑ "Mishkat al-Masabih 3565 – Prescribed Punishments – كتاب الحدود – Sunnah.com – Sayings and Teachings of Prophet Muhammad (صلى الله عليه و سلم)". sunnah.com. Retrieved 2021-12-19.
  44. ↑ "Surah An-Nur – 2". quran.com. Retrieved 2021-12-19.
  45. ↑ "Surah An-Nur – 4". quran.com. Retrieved 2021-12-19.
  46. 1 2 Semerdjian, Elyse (2013). "Zinah". The Oxford Encyclopedia of Islam and Women. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0199764464.
  47. ↑ Vikør, Knut S. (2014). "Sharīʿah". In Emad El-Din Shahin (ed.). The Oxford Encyclopedia of Islam and Politics. Oxford University Press. Archived from the original on 2 فوریه 2017. Retrieved 26 فوریه 2017.
  48. ↑ Gunnar J. Weimann (2010). Islamic Criminal Law in Northern Nigeria: Politics, Religion, Judicial Practice. Amsterdam University Press. p. 77. ISBN 978-9056296551.
  49. ↑ Helen Hornby. The Lights of Guidance.
  50. ↑ "Letter dated February 10, 1974" (Letter). Letter to National Spiritual Assembly of the United States.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:دیگران (رده)
  51. ↑ Bahá'u'lláh. The Kitáb-i-Aqdas, paragraph 49.
  52. ↑ Bahá'u'lláh. The Kitáb-i-Aqdas, Q&A 23.
  53. 1 2 Bahá'u'lláh. The Kitáb-i-Aqdas, footnote 77.
  54. ↑ Warren Matthews (2013). World Religions. CengageBrain.com. p. 142.
  55. ↑ Takeuchi Yoshinori. Buddhist Spirituality: Later China, Korea, Japan, and the Modern World. Motilal Banarsidass Publisher. p. 169.
  56. 1 2 Hartnett, Kevin (3 March 2013). "Which religions have the most premarital sex?". The Boston Globe.
  57. ↑ Wendy Doniger O'Flaherty (1988). The Origins of Evil in Hindu Mythology. Motilal Banarsidass. pp. 7 with footnote 40. ISBN 978-8120803862.
  58. 1 2 Wendy Doniger (1995). Lindsey Harlan and Paul B. Courtright (ed.). From the Margins of Hindu Marriage: Essays on Gender, Religion, and Culture. Oxford University Press. pp. 161–165. ISBN 978-0195081176.
  59. ↑ Mandagadde Rama Jois (2015). Ancient Indian Law: Eternal Values in Manu Smriti. Universal Law Publishing. pp. 85–86. ISBN 978-8175342590.
  60. 1 2 Rocher, Ludo (2012). Studies in Hindu law and Dharmaśāstra. London & New York: Anthem Press. pp. 295–296. ISBN 978-0857285508. OCLC 816549872.
  61. ↑ Patrick Olivelle (2005). Manu's Code of Law. Oxford University Press. p. 186. ISBN 978-0195171464.
  62. ↑ Ariel Glucklich (1994). The Sense of Adharma. Oxford University Press. pp. 170–172 with footnote 6. ISBN 978-0198024484.
  63. ↑ Wendy Doniger (1995). Lindsey Harlan and Paul B. Courtright (ed.). From the Margins of Hindu Marriage: Essays on Gender, Religion, and Culture. Oxford University Press. p. 163. ISBN 978-0195081176.
  64. ↑ Nārada; Richard Wilfred Lariviere (2003). The Nāradasmṛti. Motilal Banarsidass. p. 391. ISBN 978-8120818040.
  65. ↑ JOLLY, JULIUS Tran (1876). Naradiya Dharmasastra of the Institutes of Narada. --, ---, Mraudula Borase. Trubner & Co.- London. p. 89.
  66. ↑ "The Laws of Manu V". www.sacred-texts.com. Retrieved 2023-06-16.
  67. ↑ "منویسمریتی اور سمودھان". Amar Ujala (in Hindi). Retrieved 2023-06-16.
  68. ↑ Kathryn S. K. Hall; Cynthia A. Graham (2012). The Cultural Context of Sexual Pleasure and Problems: Psychotherapy with Diverse Clients. Routledge. p. 173. ISBN 978-1136220104.
  69. ↑ Ariel Glucklich (1994). The Sense of Adharma. Oxford University Press. pp. 170–174. ISBN 978-0198024484.
  70. ↑ "Kamasutra - Was it a part of our religious texts?". www.speakingtree.in. Retrieved 2023-06-14.
  71. ↑ Doniger, Wendy (2016). Redeeming the Kamasutra (in English). Oxford University Press. pp. 13–14. ISBN 978-0-19-049928-0.
  72. ↑ Wendy Doniger O'Flaherty (1988). The Origins of Evil in Hindu Mythology. Motilal Banarsidass. pp. 288–291 with footnotes 83, 89, 101–102. ISBN 978-8120803862.
  73. ↑ Tracy Coleman (2018). Mandakranta Bose (ed.). The Oxford History of Hinduism: The Goddess. Oxford University Press. pp. 117–119. ISBN 978-0191079689.
  74. ↑ Shveka, Avi; Faust, Avraham (2020). "Premarital Sex in Biblical Law: a Cross-Cultural Perspective". Vetus Testamentum. 70 (2): 316–339. doi:10.1163/15685330-12341397. ISSN 0042-4935.
  75. ↑ "Premarital Sex". Jewish Virtual Library. Archived from the original on 24 آوریل 2015. Retrieved 6 ژوئن 2014.
  76. ↑ "Jewish Views on Premarital Sex". My Jewish Learning. Archived from the original on 6 ژوئن 2014. Retrieved 6 ژوئن 2014.
  77. ↑ Ruttenberg, Danya (2016). "Jewish Sexual Ethics". In Dorff, Elliot N.; Crane, Jonathan K. (eds.). The Oxford Handbook of Jewish Ethics and Morality. Oxford Handbooks Series. Oxford University Press. pp. 384–385. ISBN 978-0-19-060838-5. Retrieved 2024-07-26.
  78. ↑ Meirowitz, Sara N.S. (2009). "Not Like a Virgin: Talking about Nonmarital Sex". In Ruttenberg, Danya (ed.). The Passionate Torah: Sex and Judaism. NYU Press. p. 173. ISBN 978-0-8147-7605-6. Retrieved 29 July 2024.
  79. ↑ "Premarital Sex, Orthodox Jews & Censorship". Jewish Journal. 15 دسامبر 2011. Archived from the original on 13 ژوئن 2014. Retrieved 6 ژوئن 2014.
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=زنای_غیرمحصنه&oldid=44328883»