دیوان غربی-شرقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
یادبود دیالوگ تلویحی گوته و حافظ در دیوان غربی-شرقی گوته، واقع در شهر وایمار آلمان

دیوان غربی-شرقی (دیوان باختری-خاوری) (به آلمانی: West-Östlicher Divan) کتاب شعری است از گوته —شاعر، فیلسوف و دانشمند آلمانی— که در سال ۱۸۱۹ منتشر شد.

محتوا[ویرایش]

این کتاب که گفتارهای گوناگون آن از حافظ و فرهنگ ایرانی الهام گرفته، از یکسو بازتابانندهٔ باورها و اندیشه‌های ایرانی و به ویژه حافظ، و از سوی دیگر بازتاب‌دهندهٔ نگاه منتقدانهٔ گوته به آن هاست.

گفته‌ها و پندارها، اندیشه‌ها، شخصیت و نام حافظ در سراسر این دیوان مشاهده می‌ شود؛ گویی، گوته برای سرودن بیشتر شعرهای دیوان غربی-شرقی از حافظ یاری جسته است. در این دیوان واژگان فارسی و عربی بسیاری یافت می‌شود که به همان وجه به کار رفته‌اند نظیر بلبل، ساقی، درویش، حوری، الله، مشک، میرزا، مفتی، فتوام‌پنبه وزیر، ترک و غیره.

آشنایی گوته با حافظ و فرهنگ ایرانی را باید گونه‌ای خوش‌اختری معنوی-تاریخی برای هر دو فرهنگ مغرب‌ و مشرق زمین تلقی کرد که خود به آفرینش تعداد بی‌شماری از آثار ادبی در سده‌های نوزده و بیست میلادی انجامید. دیوان غربی-شرقی جزء واپسین آفریده‌های گوته بشمار می‌رود، وی آن را در جایی به عنوان «برآیند زندگی خود» معرفی می‌کند.

ترجمه به فارسی[ویرایش]

دیوان غربی-شرقی گوته برای بار اول از سوی شجاع‌الدین شفا به صورت آزاد و حتی با اقتباس ترجمه شد. برای بار دوم نیز کورش صفوی دست به ترجمهٔ آن زد که توسط انتشارات هرمس منتشر شده‌است. ترجمه سوم از «دیوان شرقی غربی» را انتشارات کتاب پارسه با ترجمه محمود حدادی و با مقدمه‌ای از برند اربل سفیر آلمان منتشر کرد.

گفتارها[ویرایش]

دیوان غربی-شرقی ۱۲ گفتار به نام‌های زیر دارد:

  • نواگر نامه (مغنی نامه)
  • حافظ نامه
  • مهرنامه
  • اندیشه نامه
  • رنج نامه
  • اندرز نامه
  • تیمور نامه
  • زلیخانامه
  • ساقی نامه
  • زبانزد نامه
  • پارسی نامه
  • پردیس نامه

جستارهای وابسته[ویرایش]