ساقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
تصویر یک ساقی در دیوارنگاره‌های اصفهان سلسله صفوی

ساقی به فردی گفته می‌شود که آب یا شراب به دیگری دهد.[۱] در اصطلاح عارفان واسطه فیض الهی است[۲] و ادبیات فارسی مشحون است از اشعاری که خطاب به ساقی سروده شده‌اند به حدی که منظومه‌های ساقی‌نامه نیز به وجود آمده‌اند. به طور مثال حافظ می‌گوید:

ساقیا لطف نمودی قدحت پر می بادکه به تدبیر تو تشویش خمار آخر شد

یا که شیخ بهایی سروده‌است:

ساقیا بده جامی زان شراب روحانیتا دمی برآسایم زین حجاب ظلمانی

ساقی در بسیاری از اشعار ممدوح است و مدح ساقی گاهی تا جایی پیش می‌رود که با معشوق برابری می‌کند. معروف‌ترین ساقی‌نامه متعلق به نظامی گنجوی، حافظ و رضی‌الدین آرتیمانی است[۲]اگرچه خیام نیز شعرهای درباره شراب‌خواری دارد.[۳]

ساقیان معمولاً زیبارو بودند[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. فرهنگ معین سرواژه ساقی
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ادبیات فارسی پیش‌دانشگاهی عمومی
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ Wikipedia contributors, "Persian wine," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Persian_wine&oldid=399662681 (accessed January 28, 2011).