پرش به محتوا

دشت نولاربور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
موقعیت
تصویر ماهواره‌ای در سال ۲۰۰۲
کمی درخت در دشت «هیچ‌درخت».

دشت نولاربور (به انگلیسی: Nullarbor Plain) یکی از سیزده ناحیه ایالت استرالیای جنوبی است. این ناحیه از بخش‌های خشک، بی‌درخت، بایر و نیمه بایر جنوب استرالیا می‌باشد که در ساحل خلیج بزرگ استرالیا و در شمال آن صحرای بزرگ ویکتوریا واقع شده‌است.

واژه نولاربور از دو واژه لاتین nullus (هیچ) و arbor (درخت) گرفته شده و به معنی «هیچ درخت» است. نامی که بومیان برای این منطقه استفاده می‌کنند اوندیری (Oondiri) به معنی بی‌آب است. طولانی‌ترین مسافت شرقی غربی این بیابان ۱۲۰۰ کیلومتر درازا دارد. اروپاییان تا زمان زیادی این ناحیه را تقریباً غیرقابل سکونت می‌دانستند اما بومیانی از اقوام نیمه‌کوچ‌نشین اسپینیفکس و واناگی از این دشت استفاده می‌کنند.

بزرگ‌ترین قطعه سنگ آهک دنیا در این ناحیه قرار دارد که مساحت ۲۰۰٫۰۰۰ کیلومتر مربع را اشغال کرده‌است. خط آهن این منطقه طولانی‌ترین مسیر مستقیم‌الخط راه‌آهن در دنیا است که طول مسیر مستقیم آن ۴۷۸ کیلومتر است. در حالیکه جاده ارتباطی این منطقه نیز بلندترین جاده خط مستقیم در استرالیا است با طول ۱۴۶٫۶.[۱]

تاریخچه

[ویرایش]

از نظر تاریخی، نولاربور به‌صورت فصلی محل سکونت بومیان استرالیا، طایفه‌های میرنینگ (Mirning) و مردم یینیلا (Yinyila) بوده است.[۲] به‌طور سنتی، این منطقه «اوندیدی» (Oondiri) نامیده می‌شد که گفته می‌شود به معنای «بی‌آب» است.[۳][۴]

نخستین اروپایی‌هایی که ساحل نولاربور را رؤیت و نقشه‌برداری کردند، کاپیتان فرانسوا تایسن و مشاور هند شرقی، پیتر نایتس، سوار بر کشتی هلندی «ت گولدن زیپیرت» (به معنای اسب دریایی طلایی) بودند. در سال‌های ۱۶۲۶–۱۶۲۷، آن‌ها بخشی از سواحل جنوبی استرالیا را در شرق دماغه لیووین تا طول جغرافیایی ۱۳۳ درجه و ۳۰ دقیقه شرقی ترسیم کردند.[۵] در حالی که فضای داخلی این سرزمین تا دو قرن بعد برای اروپایی‌ها ناشناخته باقی ماند، نوار ساحلی مجاور خلیج بزرگ استرالیا به نام نایتس نام‌گذاری شد و نقشه‌های پس از سال ۱۶۲۷ عنوان "Landt van P. Nuyts" یا "Terre de Nuyts" (سرزمین نایتس) را بر خود داشتند.[۶][۷] این نام در دو مکان جغرافیایی در استرالیای غربی باقی مانده است: ذخیره‌گاه طبیعی نایتس‌لند و ناحیه نایتس‌لند، و در استرالیای جنوبی به‌صورت صخره نایتس، دماغه نایتس و مجمع‌الجزایر نایتس.[۸][۹]

ادوارد جان ایر نخستین اروپایی بود که در سال ۱۸۴۱ موفق به عبور از نولاربور (از شرق به غرب) شد. هنری کینگزلی در سال ۱۸۶۵ هنگام نوشتن درباره سفرهای ایر، منطقه‌ی سراسر نولاربور و خلیج بزرگ استرالیا را «یک ناهنجاری زشت، لکه‌ای بر چهره طبیعت، و جایی که آدم در کابوس‌هایش می‌بیند» توصیف کرد.[۱۰] ایر در ۱۷ نوامبر ۱۸۴۰ به همراه جان باکستر و گروهی متشکل از سه مرد بومی، از خلیج فاولرز به سمت غرب حرکت کرد. هنگامی که سه اسب او بر اثر کم‌آبی تلف شدند، او به خلیج فاولرز بازگشت. وی در ۲۵ فوریه ۱۸۴۱ با دومین گروه اعزامی حرکت کرد. تا ۲۹ آوریل، گروه به کایگونا رسیده بود. کمبود آذوقه و آب منجر به شورش شد. دو نفر از مردان بومی، باکستر را کشتند و آذوقه گروه را با خود بردند. ایر و سومین مرد بومی، وایلی، به سفر خود ادامه دادند و با تکیه بر مهارت‌های بقا در طبیعت و برخی شرایط خوش‌شانسی، مانند دریافت مقداری آذوقه از یک کشتی صید نهنگ فرانسوی که در خلیج رسیتر (حدود ۳۶ کیلومتری شرق اسپرانس) لنگر انداخته بود، زنده ماندند. آن‌ها سفر خود را در ژوئن ۱۸۴۱ در آلبانی به پایان رساندند.[۱۱]

در اوت ۱۸۶۵، ادموند دیلیسر هنگام سفر در دشت نولاربور، در دفتر خاطرات خود برای اولین بار نام‌های نولاربور و یوکلا را ثبت کرد.[۱۲]

پیشنهادی برای تشکیل ایالت جدیدی به نام اورالیا (به معنای «سرزمین طلا») وجود داشت که شامل گلدفیلدز، بخش غربی دشت نولاربور و شهر بندری اسپرانس می‌شد. پایتخت آن کالگورلی در نظر گرفته شده بود.[۱۳]

در طول آزمایش‌های هسته‌ای بریتانیا در مارالینگا در دهه ۱۹۵۰، دولت استرالیا مردم وانگای را از سرزمین مادری‌شان جابجا کرد. از آن زمان به بعد، به آن‌ها غرامت پرداخت شده و بسیاری به منطقه عمومی بازگشته‌اند. برخی دیگر هرگز آنجا را ترک نکردند.[نیازمند منبع]

برخی از فعالیت‌های کشاورزی در حاشیه دشت وجود دارد، از جمله ایستگاه راولینا با مساحت ۲٫۵ میلیون جریب فرنگی (۱ میلیون هکتار)، که بزرگ‌ترین ایستگاه پرورش گوسفند در جهان است و در سمت استرالیای غربیِ دشت واقع شده است. این ملک در مقایسه با سایر املاک مشابه در استرالیا تاریخچه‌ای کوتاه دارد و در سال ۱۹۶۲ توسط هیو جی. مک‌لاکلان، از خانواده دامداران استرالیای جنوبی، تأسیس شد.[۱۴] ملکی قدیمی‌تر به نام ایستگاه مادورا در نزدیکی ساحل قرار دارد؛ مساحت آن ۱٫۷ میلیون جریب فرنگی (۶۹۰٬۰۰۰ هکتار) است و همچنین به پرورش گوسفند اختصاص دارد.[۱۵] مادورا پیش از سال ۱۹۲۷ تأسیس شده بود؛ وسعت این ملک در آن زمان ۲ میلیون جریب فرنگی (۸۱۰٬۰۰۰ هکتار) گزارش شده بود.[۱۶]

در سال ۲۰۱۳، منطقه وسیعی از دشت نولاربور که تقریباً ۲۰۰ کیلومتر از مرز استرالیای غربی تا خلیج بزرگ استرالیا امتداد دارد، تحت «قانون حفاظت از طبیعت وحشی ۱۹۹۲» (SA) به عنوان منطقه حفاظت‌شده طبیعت وحشی نولاربور اعلام شد. این اقدام مساحت اراضی تحت حفاظت محیط زیست در استرالیای جنوبی را دو برابر کرد و به ۱٫۸ میلیون هکتار (۴٫۴ میلیون جریب فرنگی) رساند. این منطقه شامل ۳۹۰ گونه گیاهی و تعداد زیادی زیستگاه برای گونه‌های کمیاب جانوران و پرندگان است.[۱۷]

یک تابلوی جاده‌ای که فاصله تا یوکلا و سدونا را نشان می‌دهد. (با توجه به اطلاعات روی تابلو، این بخش از بزرگراه ایر نه در دشت نولاربور، بلکه در جنوب دشت، در منطقه زیستی همپتون در استرالیای غربی، در دشت‌های رو، جایی در اطراف موندراویلا واقع شده است. دشت نولاربور در پشت تپه‌ها یا بهتر بگوییم، فلات همپتون که در پس‌زمینه دیده می‌شود، گسترده شده است).

زمین‌شناسی و جغرافیا

[ویرایش]

دشت نولاربور بستر کم‌عمق پیشین یک دریا است، که وجود خزه‌زیان، روزن‌داران، خارپوستان و اسکلت‌های آهکی جلبک قرمز که سنگ آهک را تشکیل می‌دهند، نشان‌دهنده آن است.[۱۸] این منطقه همچنین محل «سنگ آهک نولاربور» است و به عنوان یک منطقه کارست مهم شناخته می‌شود[۱۹] که دارای غارهایی با تشکیلات مربوط به دوره‌های الیگوسن و میوسن است.[۱۸][۲۰]

توالی درون سنگ آهک شامل پنج سازند است:

  • سازند بالایی، سنگ آهک نولاربور است که مربوط به اوایل میوسن میانی می‌باشد؛
  • عضو مولامولانگ (Mullamullang) از این سازند، یک عضو ناپیوسته موازی (Paraconforming) است که با فاصله‌ای ۵ میلیون ساله جدا شده است؛[۱۸]
  • عضو سوم، سنگ آهک آبراکوری (Abrakurrie) است که در فرورفتگی مرکزی سازندِ پیشین شکل گرفته است؛ این سنگ مربوط به اواخر الیگوسن تا اوایل میوسن است و به لبه دشت نمی‌رسد؛[۱۸]
  • دو سازند آخر، سازندهای هم‌شیب (Conforming) هستند؛ سنگ آهک تولینا (Toolinna) مربوط به اواخر ائوسن که بر روی سنگ آهک ویلسونز بلاف (Wilsons Bluff) قرار دارد که مربوط به اواسط تا اواخر ائوسن است؛ و
  • سنگ آهک تولینا کل نولاربور را نمی‌پوشاند و تنها در منتهی‌الیه شرقی در کنار سازند آبراکوری که در یک فرورفتگی قرار دارد، موجود است.

یک نظریه این است که کل منطقه توسط حرکات پوسته‌ای در دوره میوسن بالا آمده است و از آن زمان، فرسایش ناشی از باد و باران ضخامت آن را کاهش داده است. این دشت به احتمال زیاد هرگز هیچ ویژگی توپوگرافی (عوارض زمین) مشخص و بزرگی نداشته است که منجر به زمینِ هموارِ بسیار گسترده در سراسر دشت امروزی شده است.[۱۸]

بر اساس تحقیقات دانشگاه کرتین که در سال ۲۰۲۳ منتشر شد، «نولاربور بین ۲٫۴ تا ۲٫۷ میلیون سال پیش به شدت به شرایط خشک تغییر وضعیت داد».[۲۱]

تابلویی که لبه دشت را در سمت غربی مشخص می‌کند. (این عکس مسافرخانه بین‌راهی نولاربور را نشان می‌دهد که از سمت غرب دیده می‌شود. مسافرخانه نولاربور در سمت استرالیای جنوبیِ بزرگراه ایر، در لبه شرقی دشت نولاربور و همچنین پارک ملی نولاربور قرار دارد که هر دو کیلومترها به سمت غرب در قلمرو استرالیای غربی امتداد می‌یابند.)

در برخی مناطق، اقیانوس جنوبی از طریق غارهای بسیاری به داخل می‌دمد که منجر به ایجاد سوراخ دم‌زن (Blowhole) تا فاصله چند صد متری از ساحل می‌شود. غار موراویجینی در استرالیای جنوبی برای عموم باز است، اما بیشتر غارهای نولاربور در سمت استرالیای غربی تنها با مجوز از وزارت پارک‌ها و حیات وحش قابل بازدید و مشاهده هستند.[۲۲][۲۳]

نولاربور به دلیل ذخایر گسترده شهاب‌سنگ شناخته شده است که در آب و هوای خشک به خوبی حفظ شده‌اند. به‌ویژه، شهاب‌سنگ‌های بسیاری در اطراف موندراویلا کشف شده‌اند که وزن برخی از آن‌ها به چندین تن می‌رسد.[۲۴]

طبق سامانه رده‌بندی خاک USDA، خاک‌های نولاربور عمدتاً به عنوان خاک‌های خشک (Aridisols) طبقه‌بندی می‌شوند.[۲۵]

محدوده‌ها

[ویرایش]

اغلب در ادبیات گردشگری و مطالب وب، اصطلاح نولاربور به طور غیردقیق برای اشاره به تمام سرزمین‌های بین آدلاید، استرالیای جنوبی و پرت، استرالیای غربی به کار می‌رود. با مشاهده تصاویر ماهواره‌ای، حدود سازند آهکی دشت را می‌توان دید که از تقریباً ۲۰ کیلومتری غرب سکونتگاه اصلی بالادونیا (که اکنون متروکه است) تا شرقی‌ترین حد آن در چند کیلومتری غرب شهرک سدونا امتداد دارد.[۲۶]

آب‌وهوا

[ویرایش]
یک رنگین‌کمان بر فراز دشت نولاربور.
نسخه‌های به‌روزرسانی‌شده طبقه‌بندی اقلیمی کوپن، نولاربور را در دسته‌های بیابانی سرد و نیمه‌خشک قرار می‌دهند.

نولاربور شامل مناطق بیابانی و نیمه‌خشک است. در نسخه‌های به‌روزرسانی‌شده سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن،[۲۷] این دشت بیشترین تطابق را با طبقه‌های کوپن BWk «بیابان سرد» و BSk «نیمه‌خشک سرد» دارد (به جای نوع BWh «بیابان گرم» که در مرکز استرالیا یافت می‌شود). در حالی که روزهای تابستان می‌تواند بسیار سوزان باشد و دمای روز به نزدیک ۵۰ درجه سانتی‌گراد برسد، در شب‌های زمستان دما اغلب به زیر نقطه انجماد سقوط می‌کند. در نزدیکی ساحل، دما معتدل‌تر است و نسبت به مناطق داخلی‌تر استرالیا، باران بیشتری در ماه‌های زمستان می‌بارد. میانگین بارندگی سالانه در کوک ۱۸۴٫۱ میلی‌متر است که بیشتر آن بین ماه مه و اوت می‌بارد. تابستان‌ها بسیار خشک هستند و باران عمدتاً از طوفان‌های پراکنده ناشی می‌شود؛ با این حال، گهگاه سیستم‌های گرمسیری رو به زوال می‌توانند باعث بارندگی‌های سنگین‌تر در ماه‌های تابستان شوند.[۲۸] دما در این دشت از ۴۹٫۹ درجه سانتی‌گراد در منطقه هم‌نام نولاربور، استرالیای جنوبی متغیر بوده است که چهارمین دمای گرم ثبت‌شده (و گرم‌ترین دمای ثبت‌شده در دسامبر) در کل استرالیا است،[۲۹] تا ۷٫۲- درجه سانتی‌گراد در ایر، که سردترین دمای ثبت‌شده در استرالیای غربی می‌باشد.[۳۰]

جغرافیای زیستی

[ویرایش]

دشت نولاربور یک بوم‌ناحیه از نوع بیابان‌ها و درختچه‌زارهای خشک را تشکیل می‌دهد که توسط صندوق جهانی طبیعت، درختچه‌زارهای خشک دشت‌های نولاربور نامیده می‌شود.[۳۱] این بوم‌ناحیه با منطقه جغرافیای زیستی نولاربور تحت رده‌بندی جغرافیایی زیستی موقت استرالیا (IBRA) هم‌مرز است.[۳۲][۳۳] این بوم‌ناحیه از غرب و جنوب غربی با بوم‌ناحیه بیشه‌زارهای کولگاردی، از شمال و شمال شرقی با بیابان بزرگ ویکتوریا، از جنوب شرقی با مالی ایر و یورک و از جنوب با خلیج بزرگ استرالیا همسایه است.

پوشش گیاهی

[ویرایش]

پوشش گیاهی در این منطقه عمدتاً شامل بوته‌زارهای کوتاه شور-بوته (Atriplex spp.) و بوته‌آبی (Maireana spp.) است.

جانوران

[ویرایش]

تنوع جانوری نولاربور شامل جوامعی از سخت‌پوستان، عنکبوتها و سوسکهایی است که با تاریکی غارهای نولاربور و رودخانه‌ها و دریاچه‌های زیرزمینی جاری در آن‌ها سازگار شده‌اند. پستانداران این بیابان شامل ومبت بینی‌مویی جنوبی است که با نقب زدن در شن‌ها از آفتاب داغ پناه می‌گیرد، و همچنین حیوانات معمول بیابانی مانند کانگوروی قرمز و دینگوها. زیرگونه‌ای کمیاب از جغد نقاب‌دار استرالیایی که منحصر به نولاربور است، شناخته شده که در غارهای فراوان این دشت لانه می‌کند. علفزارهای نولاربور برای چرای برخی گوسفندان مناسب هستند و همچنین توسط خرگوش‌ها آسیب می‌بینند.

غارها محل استراحت کلنی‌های بزرگی از ریزخفاش‌های غبغب‌دار (گونه Chalinolobus morio) هستند.[۳۴]

مناطق حفاظت‌شده

[ویرایش]

یک ارزیابی در سال ۲۰۱۷ نشان داد که ۶۲٬۳۱۷ کیلومتر مربع، یا ۳۲٪ از این بوم‌ناحیه در مناطق حفاظت‌شده قرار دارد.[۳۵] مناطق حفاظت‌شده عبارتند از:

ارتباطات و ترابری

[ویرایش]

تلگراف

[ویرایش]

نیاز به یک خط ارتباطی در سراسر قاره، انگیزه‌ای برای توسعه یک گذرگاه شرقی-غربی بود. هنگامی که ایر ثابت کرد که ارتباط بین استرالیای جنوبی و استرالیای غربی امکان‌پذیر است، تلاش‌ها برای اتصال آن‌ها از طریق تلگراف آغاز شد. در سال ۱۸۷۷، پس از دو سال کار، اولین پیام‌ها از طریق خط تلگراف جدید که توسط هشت ایستگاه تکرارگر (تقویت‌کننده) در طول مسیر تقویت می‌شد، ارسال گردید. این خط حدود ۵۰ سال قبل از اینکه جایگزین شود، کار کرد و بقایای آن هنوز قابل مشاهده است.

خط راه‌آهن

[ویرایش]

راه‌آهن سراسری استرالیا از دشت نولاربور عبور می‌کند و کالگورلی را به پورت آگوستا متصل می‌نماید. ساخت این خط در سال ۱۹۱۷ آغاز شد، زمانی که دو تیم از کالگورلی و پورت آگوستا حرکت کردند و در مرکز دشت در اولدیا، منطقه‌ای خالی از سکنه که به خاطر منبع آبش معروف بود، به هم رسیدند. این خط اولیه دچار مشکلات شدیدی از جمله خم شدن و نشست کردن ریل در شن‌های روان بود و سفرها در دشت کند و دشوار انجام می‌شد. این خط در سال ۱۹۶۹ به عنوان بخشی از پروژه استانداردسازی عرض خطوط آهن که قبلاً در ایالت‌های مختلف متفاوت بود، کاملاً بازسازی شد و اولین عبور از نولاربور در خط جدید در ۲۷ فوریه ۱۹۷۰ به پرت رسید. قطار ایندین پسیفیک یک قطار مسافربری هفتگی است که از نولاربور عبور می‌کند و پرت را از طریق آدلاید به سیدنی متصل می‌کند.

این خط راه‌آهن دارای طولانی‌ترین مسیر مستقیم ریلی در جهان است (۴۷۸ کیلومتر (۲۹۷ مایل)*)،[۳۶] در حالی که بزرگراه ایر (به زیر مراجعه کنید) شامل طولانی‌ترین مسیر مستقیم جاده آسفالته در استرالیا است (۱۴۶ کیلومتر (۹۱ مایل)*).

بیشتر مناطق مسکونی دشت نولاربور را می‌توان در مجموعه‌ای از سکونتگاه‌های کوچک واقع در امتداد راه‌آهن و سکونتگاه‌های کوچک در امتداد بزرگراه ایر یافت که خدماتی را به مسافران ارائه می‌دهند و عمدتاً با فاصله صد تا دویست کیلومتر از هم قرار دارند. شهرک کوک سابقاً یک سکونتگاه نسبتاً پررونق با حدود ۴۰ نفر جمعیت، یک مدرسه و یک زمین گلف بود. کاهش عملیات راه‌آهن در این شهر منجر به متروکه شدن تقریبی آن شد و اکنون جمعیت دائمی آن چهار نفر است. قطار چای و شکر تا سال ۱۹۹۶ فعالیت می‌کرد و آذوقه شهرک‌های امتداد خط راه‌آهن را تأمین می‌نمود.

جاده

[ویرایش]
سفر به سمت شرق در طولانی‌ترین جاده مستقیم استرالیا در هنگام غروب

بزرگراه ایر که نورسمن در استرالیای غربی را به پورت آگوستا متصل می‌کند، در سال ۱۹۴۱ در سراسر قاره احداث شد. در ابتدا این جاده چیزی بیش از یک مسیر ناهموار نبود اما به تدریج در طول سی سال بعدی آسفالت شد. آخرین بخش خاکی بزرگراه ایر سرانجام در سال ۱۹۷۶ آسفالت گردید.[۳۷] با این حال، بر خلاف راه‌آهن، این جاده به جای عبور از مرکز دشت، از جنوبی‌ترین لبه آن می‌گذرد.

جاده خاکی دسترسی سراسری (Trans Access Road) از نزدیک خط آهن سراسری استرالیا را دنبال می‌کند و تمام مسیر از کالگورلی تا پورت آگوستا و فراتر از آن را طی می‌کند. این جاده به ایستگاه‌های متعدد پرورش گاو و گوسفند که در سمت غربی نولاربور قرار دارند خدمات می‌دهد و امکان دسترسی تیم‌های تعمیر و نگهداری راه‌آهن را فراهم می‌سازد. این جاده‌ای بسیار ناهموار است و با وجود حجم ترافیکی که تحمل می‌کند، به خوبی نگهداری نمی‌شود.

اهمیت فرهنگی

[ویرایش]
تابلوی جاده‌ای مخدوش شده که شروع بخش مستقیم ۹۰ مایلی (یا ۱۴۶٫۶ کیلومتری) بزرگراه را نشان می‌دهد
درختی پر از کفش، در «ناکجاآباد»، نولاربور، استرالیای غربی

نولاربور فارغ از روش سفر، نمایانگر مرز بین شرق و غرب استرالیا است. مطبوعات ممکن است بنویسند که نخست‌وزیری که از پرت بازدید می‌کند «از نولاربور عبور کرده است».[۳۸] برای بسیاری از استرالیایی‌ها، «عبور از نولاربور» یک تجربه ناب از «آوت‌بک» (بیابان‌های) استرالیا است. برچسب‌هایی که از مجتمع‌های رفاهی بین‌راهی در بزرگراه خریداری می‌شوند شعار «من از نولاربور عبور کرده‌ام» را نشان می‌دهند و می‌توان آن‌ها را روی وسایل نقلیه با کیفیت‌ها و ظرفیت‌های مختلف برای سفر طولانی‌مدت مشاهده کرد. تلاش برای «فرار از شلوغی» پروازهای رزرو شده و گران‌قیمت در زمان رویدادهای ورزشی خاص نیز می‌تواند باعث حضور تعداد قابل توجهی از وسایل نقلیه در جاده شود.

عبور از نولاربور در دهه ۱۹۵۰ و پیش از آن دستاورد قابل توجهی بود، چرا که بیشتر مسیر در آن زمان جاده خاکی با کیفیت متغیر بود و خطرات واقعی برای رانندگان داشت. این مسیر یکی از چالش‌های اصلی در مسابقات اتومبیل‌رانی دور استرالیا (مسابقات ریدکس و آمپول)[۳۹][۴۰] محسوب می‌شد و فرصت‌های بسیاری را برای عکاسان جهت ثبت تصاویر رانندگی جسورانه و حوادث خودرویی فراهم می‌کرد.

نولاربور در فیلم دلهره‌آور استرالیایی بازی‌های جاده‌ای محصول ۱۹۸۱ به تصویر کشیده شده است. این فیلم به کارگردانی ریچارد فرانکلین و با بازی استیسی کیچ و جیمی لی کرتیس ساخته شد. این فیلم اغلب به عنوان یکی از بهترین «فیلم‌هایی که آلفرد هیچکاک هرگز نساخت» (سبک هیچکاکی) ذکر شده است.[۴۱]

گذرگاه‌ها و رکوردهای قابل توجه

[ویرایش]

با دوچرخه

[ویرایش]

در ۲۵ دسامبر ۱۸۹۶، پس از سفری دشوار و سی و یک روزه، آرتور چارلز جستون ریچاردسون نخستین دوچرخه‌سواری شد که از دشت نولاربور گذشت و با دوچرخه خود از کولگاردی تا آدلاید رکاب زد.[۴۲] او در حالی که تنها یک کیت کوچک و یک کیسه آب حمل می‌کرد، خط تلگراف را در حین عبور از نولاربور دنبال کرد. او بعداً گرما را «۱۰۰۰ درجه در سایه» توصیف کرد.[۴۳]

در سال ۱۹۳۷، هوبرت اوپرمن رکورد سریع‌ترین زمان ۱۳ روز، ۱۰ ساعت و ۱۱ دقیقه را برای عبور از قاره از فریمنتل تا سیدنی ثبت کرد. زمان او پنج روز از رکورد قبلی کمتر بود.[۴۴]

در طول سفر سه ساله دوچرخه‌سواری خود به دور استرالیا بین سال‌های ۱۹۴۶ و ۱۹۴۹، وندی لاو استوارت و شرلی دانکن نخستین زنانی شدند که با دوچرخه از این دشت عبور کردند.[۴۵]

بین ۲۹ ژوئن و ۳ ژوئیه ۲۰۱۵، برادران تایرون و آرون بیکنل سریع‌ترین عبور شناخته‌شده از دشت نولاربور با دوچرخه‌های تک‌دنده را ثبت کردند. سواری آن‌ها با استفاده از دمای پایین در ماه‌های زمستان استرالیا انجام شد و طی ۴ روز، ۵ ساعت و ۲۱ دقیقه به پایان رسید که آن را به یکی از سریع‌ترین عبورهای دوچرخه و سریع‌ترین عبور با دوچرخه تک‌دنده تبدیل کرد.[۴۶][۴۷]

در ژانویه ۲۰۱۷، دوچرخه‌سوار اتریشی کریستوف استراسر رکورد فعلی از نورسمن تا سدونا را با زمان ۱ روز، ۲۱ ساعت و ۴۲ دقیقه ثبت کرد.[۴۸]

پیاده

[ویرایش]
گروهی که در سال ۱۹۸۵ پیاده از پورت آگوستا تا نورسمن (شامل دشت نولاربور) رفتند

نخستین غیربومی که پیاده سراسر استرالیا از ساحل غربی تا شرقی را پیمود، هانری ژیلبر بود که بدون تیم پشتیبانی یا حیوان بارکش، در اواسط تابستان از دشت نولاربور گذشت. پیاده‌روی او در سراسر استرالیا، از فریمنتل تا بریزبن، بین اوت ۱۸۹۷ و دسامبر ۱۸۹۸ انجام شد.[۴۹]

به مدت دو ماه زمستانی در سال ۱۹۸۵، شش جوان عضو گروه مسیحیان عیسی مسافت ۱۶۰۰ کیلومتر (۱۰۰۰ مایل) از پورت آگوستا تا نورسمن را بدون حمل غذا، آب، لباس اضافی یا خودروی پشتیبانی پیاده طی کردند؛ اگرچه آذوقه توسط رانندگان عبوری به آن‌ها داده می‌شد.[۵۰]

در سال ۱۹۹۸، دونده‌ای به نام رابرت گارساید به عنوان بخشی از یک دوندگی به دور دنیا که صحت آن تأیید شد، بدون خدمه پشتیبانی رسمی در سراسر نولاربور دوید.[۵۱][۵۲] گارساید به روشی نامتعارف، برای انجام این شاهکار آب و سایر ملزومات خود را از «ترافیک عبوری» دریافت می‌کرد که آب را در مکان‌های توافق شده برای او پنهان می‌کردند.[۵۳] در سال ۲۰۱۰، ستون‌نویس دن کوپل برای تصدیق گارساید، قلب ۲۰۰ مایلی نولاربور را با یک دوست به همان روش دوید.[۵۳] گارساید در دفتر خاطرات خود نوشت که «کلید دویدن در نولاربور، مهمان‌نوازی استرالیایی بود»،[۵۳] و کوپل نیز تأیید کرد که «از روی مبل راحتی، دویدن در نولاربور کاملاً غیرممکن است. اما وقتی آن بیرون باشید، راهی وجود دارد. رابرت گارساید آن را کشف کرد. من هم همین‌طور».[۵۳]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Nullarbor Plain». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۲.
  2. ↑ Marun, L. H. (1972) The Mirning and their predecessors on the coastal Nullarbor Plain, PhD thesis, Sydney University
  3. ↑ Rebecca McLaren (19 May 2008). "The Road to Rawlinna". abc.net.au.
  4. ↑ "Lines of the Southern Cross (part three)". Los Angeles Chamber Orchestra. 11 September 2014.
  5. ↑ "Taking it to the edge: Coast: The Dutch". SLSA. 6 April 2006. Retrieved 15 September 2019 – via www.samemory.sa.gov.au.
  6. ↑ Sevastos, Stuart. "Voyages of Grand Discovery". museum.wa.gov.au. Retrieved 15 September 2019.
  7. ↑ "The Freycinet map of 1811 – The first complete map of Australia? – Australia on the Map". Retrieved 15 September 2019.
  8. ↑ "Terrestrial CAPAD 2022 WA summary". www.dcceew.gov.au/. Department of Climate Change, Energy, the Environment and Water. Retrieved 9 September 2023.
  9. ↑ "Australian Protected Areas Dashboard". www.dcceew.gov.au/. Department of Climate Change, Energy, the Environment and Water. Retrieved 9 September 2023.
  10. ↑ Littell, E (1865). The Living Age, Volume 87. Boston: Littell, Son and Company. p. 481.
  11. ↑ "EYRE CENTENARY". Western Mail. Vol. 56, no. 2, 872. Western Australia. 20 March 1941. p. 43. Retrieved 29 April 2025 – via National Library of Australia.
  12. ↑ Journal of the Great Australian Bight Expedition, May–October 1865, recording the exploration and naming of the Nullarbor Plain. The journal covers the dates 1 May to 5 October. Both volumes include mounted and identified botanical specimens, with some since lost or deteriorated. Book II includes a sketch plan entitled "Bight Country - the two catacombs near Kuelna [Colona?] July 16 Sunday −1865". This volume appears to contain the first written use of the name Nullarbor Plain under the date Friday 18 August 1865. – see http://trove.nla.gov.au/work/34692051
  13. ↑ "The Separation Movement". Kalgoorlie Miner. Vol. 5, no. 1294. Western Australia. 3 February 1900. p. 2. Retrieved 15 July 2016 – via National Library of Australia.
  14. ↑ "Rawlinna". Jumbuck Pastoral. 2012. Archived from the original on 9 April 2013. Retrieved 22 January 2013.
  15. ↑ "Madura". Jumbuck Pastoral. 2012. Archived from the original on 9 April 2013. Retrieved 21 February 2013.
  16. ↑ "Madura Station – 2,000,000 Acres". The Sydney Mail. 20 July 1927. Retrieved 22 February 2013.
  17. ↑ ABC News, 25 March 2011
  18. 1 2 3 4 5 John A. Webb & Julia M. James (2006). "Karst evolution of the Nullarbor Plain, Australia" (PDF). In Russell S. Harmon & Carol M. Wicks (ed.). Perspectives on Karst Geomorphology, Hydrology and Geochemistry – a Tribute Volume to Derek C. Ford and William B. White. Geological Society of America Special Paper 404. pp. 65–78. doi:10.1130/2006.2404(07). ISBN 978-0-8137-2404-1. Archived from the original (PDF) on 6 February 2012. Retrieved 13 October 2010.
  19. ↑ Lipar, M., Ferk, M., (2015). Karst pocket valleys and their implications on Pliocene-Quaternary hydrology and climate: examples from the Nullarbor Plain, southern Australia. Earth-Science Reviews 150, pp. 1–13.
  20. ↑ "Australian Stratigraphic Units Database, Geoscience Australia". asud.ga.gov.au. Retrieved 15 September 2019.
  21. ↑ Nullarbor rocks reveal Australia's transformation from lush to dust. sciencedaily.com April 18, 2023
  22. ↑ "Adventure Activities | Explore Parks WA | Parks and Wildlife Service". Retrieved 15 September 2019.
  23. ↑ "Application for Lawful Authority to Access Nullarbor Caves". Department of Parks and Wildlife. Archived from the original on 5 June 2021. Retrieved 13 May 2021.
  24. ↑ "The Meteoritical Bulletin, No. 77, 1994 November". www.lpi.usra.edu. Retrieved 15 September 2019.
  25. ↑ "Global Soil Regions". United States Department of Agriculture. November 2005. Retrieved 14 September 2013.
  26. ↑ A tourist map of the Nullarbor Plain Perth to Adelaide Scale 1:2,250,000 (E 116°00' --E 139°00'/S 30°00'--S 38°00') Unley, S. Aust. : Carto Graphics, شابک ‎۰−۹۵۷۹۰۶۰−۴−۸
  27. ↑ For example, Murray Peel, 2007, "Updated Köppen-Geiger climate map of the world" University of Melbourne (Access: 2025-11-03.)
  28. ↑ "Climate statistics for Australian locations". Bureau of Meteorology. 7 March 2013. Retrieved 10 March 2013.
  29. ↑ "Official records for Australia". Daily Extremes. Bureau of Meteorology. 23 December 2019. Retrieved 23 December 2019.
  30. ↑ "Rainfall and Temperature Records: National" (PDF). Bureau of Meteorology. Retrieved 14 November 2009.
  31. ↑ "Nullarbor Plain xeric shrublands". Terrestrial Ecoregions. World Wildlife Fund.
  32. ↑ Environment Australia. "Revision of the Interim Biogeographic Regionalisation for Australia (IBRA) and Development of Version 5.1 – Summary Report". Department of the Environment and Water Resources, Australian Government. Archived from the original on 5 September 2006. Retrieved 31 January 2007.
  33. ↑ IBRA Version 6.1 data
  34. ↑ Richards, G.C.; Hall, L.S.; Parish, S. (photography) (2012). A natural history of Australian bats : working the night shift. CSIRO Pub. p. 18. ISBN 9780643103740.
  35. ↑ Eric Dinerstein, David Olson, et al. (2017). An Ecoregion-Based Approach to Protecting Half the Terrestrial Realm, BioScience, Volume 67, Issue 6, June 2017, Pages 534–545; Supplemental material 2 table S1b.
  36. ↑ Vincent, Peter (27 September 2006). "Railroaded into Fun". The Age. Retrieved 25 January 2008.
  37. ↑ "Road links to the East". State Library of Western Australia. Retrieved 2008-09-27.
  38. ↑ Kagi, Jacob (2019-04-13). "In WA, the Liberals' next big hope for PM is fighting for his political life". ABC News (به انگلیسی). Retrieved 2019-04-13.
  39. ↑ "Nullarbor present Redex hazard". The Advocate. Burnie, Tas.: National Library of Australia. 17 July 1954. p. 2. Retrieved 28 December 2013.
  40. ↑ "Redex men on the Nullarbor". The Argus. Melbourne: National Library of Australia. 17 July 1954. p. 1. Retrieved 28 December 2013.
  41. ↑ Buckmaster, Luke (2014-05-23). "Road Games: rewatching classic Australian films". The Guardian (به انگلیسی). ISSN 0261-3077. Retrieved 2020-05-14.
  42. ↑ Fitzpatrick, Jim, "Richardson, Arthur Charles Jeston (1872–1939)", Australian Dictionary of Biography, Volume 11, Melbourne University Press (1988), p. 379
  43. ↑ Fitzpatrick, p. 379
  44. ↑ Obituary, Daily Telegraph, UK, 20 April 1996
  45. ↑ Steger, Jason (22 November 2008). "Around the country with bags and swags and bicycles, too". The Age. Retrieved 24 January 2013.
  46. ↑ "Strava Cyclist Profile | Aaron Bicknell". Strava. Retrieved 15 September 2019.
  47. ↑ "Strava Cyclist Profile | Tyron Bicknell". Strava. Retrieved 15 September 2019.
  48. ↑ "Interstate point to point records". ROAD RECORD ASSOCIATION OF AUSTRALIA (به انگلیسی). Retrieved 2024-09-26.
  49. ↑ New book reveals hardships endured by French adventurer, 10 October 2000 - UQ News - The University of Queensland, Australia
  50. ↑ "Walkers Call for Apologies after 1,700 km trek". via Jesus Christians. The Sydney Morning Herald. 1 July 1985. Retrieved 27 December 2017.
  51. ↑ "Man's record run around the world". BBC. 27 March 2007. Retrieved 14 October 2010.
  52. ↑ Hughes, Paul (26 March 2007). ""Runningman" makes it into record books at last". Reuters. Reuters. Archived from the original on 24 December 2015. Retrieved 20 December 2014.
  53. 1 2 3 4 It took over ten years to get this story published: Redemption of the Runningman - Dan Koeppel's blog, Bananas, Los Angeles, and Transit Geekery, 2012-07-13 (archive.org copy); full PDF of the writing is also linked from the blog post; it is also republished in The Best American Sports Writing 2013, Ed. Stout & Moehringer, شابک ‎۰۵۴۷۸۸۴۶۰۵ | 978-0547884608.

برای مطالعه بیشتر

[ویرایش]
  • Bolam, A. G. (Anthony Gladstone), 1893–1966. The trans-Australian wonderland Melbourne : Modern Printing, (many editions in the early 20th century)
  • Edmonds, Jack (1976) Nullarbor crossing : with panorama photographs by Brian Gordon. Perth. West Australian Newspapers, Periodicals Division. شابک ‎۰−۹۰۹۶۹۹−۰۹−۷

منابع

[ویرایش]
    برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=دشت_نولاربور&oldid=43132091»