دسی‌بل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دسی‌بل، (به انگلیسی: Decibel)، یک واحد لگاریتمی برای بیان نسبت یک کمیت فیزیکی (معمولاً توان یا شدت) به یک مقدار مرجع مشخص است. مقدار دسی‌بل یک کمیت، ۱۰ برابر لگاریتم در پایه ۱۰ نسبت مقدار واقعی آن به مقدار مرجع است.[۱] از آنجا که دسی‌بل نسبت دو کمیت فیزیکی با یکای یکسان است، بی‌بعد است. یک دسی‌بل، یک دهم یک بِل است ولی بِل به ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرد و معمولاً از دسی‌بل استفاده می‌شود.

دسی‌بل معمولاً به عنوان یکای تراز فشار صدا شناخته می‌شود، ولی علاوه بر تراز صدا، دسی‌بل در بسیاری از اندازه‌گیری‌های علمی و مهندسی از جمله در زمینه‌های آکوستیک، الکترونیک و کنترل مورد استفاده قرار می‌گیرد. در الکترونیک، بهرهٔ تقویت‌کننده‌ها، افت سیگنال‌ها و نسبت سیگنال به نویز معمولاً برحسب دسی‌بل بیان می‌شوند.

جدول حجم صدا[ویرایش]

130 دسی بل: آستانه درد

120 دسی بل: آستانه ناراحتی

110 دسی بل: موسیقی راک ، فریاد کودکان

100 دسی بل: مترو

90 دسی بل: ماشین آلات کارخانه در فاصله یک متری

80 دسی بل: خیابان شلوغ، ساعت زنگ هشدار

70 دسی بل: ترافیک شلوغ، آهنگ زنگ تلفن

60 دسی بل: گفتگوی معمولی در فاصله یک متری

50 دسی بل: دفتر ساکت و آرام،

40 دسی بل: منطقه آرام مسکونی، پارک

30 دسی بل: زمزمه آرام در یک متری ، کتابخانه

20 دسی بل: تیک تاک ساعت

پانویس[ویرایش]

  1. IEEE Standard 100 Dictionary of IEEE Standards Terms, Seventh Edition, The Institute of Electrical and Electronics Engineering, New York, 2000; ISBN 0-7381-2601-2; page 288