نسبت سیگنال به نویز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نسبت سیگنال به نویز (SNR - Singal to Noise ratio) معیاری جهت نمایش میزان سیگنال مفید در مقابل سیگنال مزاحم یا نویز در سیستم تلفن می‌باشد. مقدار کمتر از ۱۲ نشاندهنده مشکل جدی نویز در خطوط است. مقدار بالاتر از ۲۰ وضعیت رضایت بخش و مقدار بالاتر از ۳۰ مقدار مناسب است. در واقع این شاخص هرچه بیشتر باشد بهتر بوده و نشاندهنده سیگنال مفید بیشتری است.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. «تعاریف و اصطلاحات». شرکت مخابرات اصفهان. بازبینی‌شده در ۷ نوامبر ۲۰۱۵. 
  • ویکی‌پدیای انگلیسی