جعفر بن علی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

جعفر بن علی (۲۲۶ – ۲۷۱ هجری قمری) پسر علی النقی امام دهم شیعیان و برادر حسن عسکری (امام یازدهم شیعیان دوازده‌امامی) است. در زمان حیات حسن عسکری کشمکش‌های زیادی بر سر امامت شیعیان بین جعفر و حسن عسکری و طرفداران دو برادر به‌وجود آمد.سید رفیع الدین رفیعی از شاگردان: مرحوم مجتهدی سیستانی،شیخ مولوی قندهاری، ودیگر بزرگان حوزه اخیرا کتابی به نام طهر مطهر نگاشته و در آن به جمع آوری نظرات بزرگانی پرداخته از جمله : آیت الله سید محمود مجتهدی سیستانی آن را تقیه ی جعفر و برای حفظ جان امام زمان میدانند . و همچنین بزرگانی مثل ابوالحسن عبیدلی از علمای قرن 338-436 جعفر را نه تنها کذاب نمیداند بلکه او را دارای محاسن اخلاقی میداند که این مطلب را شاگرد عبیدلی در کتاب المجدی فی الانساب صفحه136از قول استادش بیان میکند همچنین مولف دلایل زیادی بر پاک بودن و مطهر بودن فرزندان ائمه در کتاب طهر مطهر آورده است و همه فرزندان ائمه را مطهر میداند


= =لقب جعفر کذاب از سوی بنی العباس = = بوده سید محمد شیرازی نیز در کتب حیات امام حسن عسکری این لقب را از سوی بنی العباس میداند که به وی نسبت داده اند و او را پاک و مطهر میداند

به گفته حسین مدرسی، هر چند مشکل است که پذیرفت که شیعیان کسی که چنین آشکارا بی‌دین باشد را به عنوان امام پذیرفته بودند.

پس از حسن عسکری[ویرایش]

بعد از حسن بن علی عسکری جعفر خواستار دریافت سهم الارث از اموال او شد؛ امری که بر طبق فقه شیعه و با توجه به آن‌که مادر حسن عسکری در قید حیات بود ممکن نبود.[۱] این مسئله نهایتاً پس از هفت سال کشمکش میان جعفر از یک سو و مادرش از سویی دیگر، با دخالت خلیفهٔ وقت (معتمد) با تقسیم میراث میان مادر و خواهر و برادر ایشان خاتمه یافت. که مولف کتاب طهر مطهر همه این موارد را تقیه جناب جعفر میداند[۲]

او پس از درگذشت برادرش، گفت برادرش هیچگاه فرزندی نداشته‌است که مولف کتاب طهر مطهر این امر را نیز رد کرده و سادات نقوی را از نسل جعفر میداند که شماری از سادات پاکستان نیز نقوی هستند[۳] در عراق و کوفه بسیاری یا شاید حتی اکثریت شیعیان، امامت جعفر را پذیرفتند. که این مطلب را بدون سند تاریخی میدانند با توجه به تاییده علمای که برای جعفر در بالا مطرح شد بزرگان و متکلمانی از شیعه مانند علی بن حسین بن فضال، برجسته‌ترین روحانی شیعه در کوفه، از این جمله بودند. اما جعفر نیز مدت زیادی عمر نکرد و چند سالی پس از شهادت حسن عسکری درگذشت.[۴]

او بعدها در میان شیعیان دوازده امامی به جعفر کذاب معروف شد که متاسفانه این لقب تا حالا باقی مانده است[نیازمند منبع]

پانویس[ویرایش]

کتاب طهر مطهر در تبرئه جناب جعفر

  1. حسین مدرسی طباطبایی، مکتب در فرایند تکامل: نظری بر تطور مبانی فکری تشیع در سه قرن نخستین، ترجمه هاشم ایزد پناه، نشر کویر، چاپ پنجم 1387، ص. 155.
  2. Moojan Momen. An introduction to Shiʻi Islam: the history and doctrines of Twelver Shiʻism. pp. 161–163. ISBN 0300035314.
  3. احمد کسروی، در پاسخ بدخواهان، ۱۳۲۴.
  4. Modarressi 1993, p. 77-85