تنوین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
الفبای فارسی
ا ب پ ت ث ج
چ ح خ د ذ ر
ز ژ س ش ص ض
ط ظ ع غ ف ق
ک گ ل م ن و
ه ی
حروف دیگر
ء آ اً هٔ ة

تنوین از نشانه‌های ثانویهٔ الفبای فارسی برگرفته از الفبای عربی است.

سه نوع تنوین در زبان عربی وجود دارد که وارد زبان فارسی شده‌است:

  1. تنوین نصب، اً، ـاً، مانند: ظاهراً، واقعاً، استثنائاً، ابتدائاً
  2. تنوین رفع، ــٌـ، مانند: مضافٌ‌الیه، مقسومٌ‌علیه، مفعولٌ‌به
  3. تنوین جرّ، ــٍـ، مانند: بعبارةٍ‌اُخری

از این میان، تنوینِ نصب شیوعِ بسیار بیشتری دارد.[نیازمند منبع]

نوشتن «ن» به‌جای تنوین[ویرایش]

نخستین بار صادق هدایت در کتاب وغ‌وغ ساهاب به‌جای «تنوینِ نصب» از حرف «نون» استفاده کرد. از آن‌جا که کل کتاب طنز است و در سایر کارهای هدایت دیگر دیده نمی‌شود، به‌نظر برخی از صاحب‌نظران او از سرِ شوخی و طنز این جابه‌جایی را انجام داده‌بوده‌است،[۱] اما بعدها در بین نویسندگان رواج پیدا کرد. ناصر وثوقی اولین کسی بود که در مجلهٔ اندیشه و هنر این موضوع را به‌طور و جدی و پی‌گیر مورد استفاده قرار داد.

داریوش آشوری مخالف استفاده از نون به‌جای تنوین است: او می‌گوید: «این شیوه هیچ مشکلی را حل نمی‌کند و تنها بر ابهام خط فارسی می‌افزاید. زیرا با نشانهٔ سنتی می‌توان اصل عربی این نشانه و نقش قیدساز آن را در جمله بازشناخت، اما با این شیوهٔ تازه چیزی می‌شود شبیه هر "ن" پایانیِ دیگر در خط و زبان فارسی.»[۱]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ از آشوری، ص۳۸۷

منابع[ویرایش]