تلفن رادیویی همراه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
استانداردهای تلفن همراه
تلفن رادیویی همراه
نسل اول
نسل دوم
نسل سوم
نسل چهارم

سیستم های تلفن رادیویی همراه (Mobile Radio Telephone )مقدمه‌ای برای فناوری تلفن همراه سلولی مدرن بودند. از آنجا که این سیستم نسل قبلی سیستم های سلولی 1G می باشند به آنها 0G (Zero Generation) می گویند. فناوری هایی که در سیستم‌های این نسل مورد استفاده قرار می گیرند عبارت اند از PTT، سیستم MTS، سرویس تلفن همراه تقویت شده یا IMTS، و AMTS می باشد.

این سیستم های اولیه تلفن همراه متمایز از سیستمهای تلفن عمومی است که هر شخصی شماره تلفن خصوصی داشته باشد. به همین خاطر از این سیستم در شبکه‌های بسته از قبیل بیسیم پلیس یا سیستم تاکسی بیسیم مورد استفاده قرار می گرفت.

این تلفن‌های همراه عموماً در داخل ماشین‌ها یا کامیون‌ها جاسازی می‌شدند، بعدها مدل کیفی آن‌ها نیز ساخته شد. عموماً، دستگاه انتقال دهنده داخل بدنه خودرو جاسازی شده و به نمایشگر و گوشی که در کنار صندلی راننده قرار می‌گرفت، متصل بود.

نمونه های اولیه برای این فناوری عبارتند از:

1. موتورولا با همکاری شرکت Bell System نخستین سرویس تلفن همراه تجاری را در آمریکا در سال ۱۹۴۶ به عنوان شرکت تلفنی Wire Line راه اندازی کرد.

2. A-NETZ در 1952 در آلمان غربی به عنوان شبکه های عمومی تلفن همراه کشور راه اندازی شد.

3. سیستم 1 (ONE) در سال 1959 در انگلستان به عنوان اولین شبکه تلفن همراه کشور راه اندازی شد. ولی این سیستم دارای پوشش کم و کنترل آن به صورت دستی بود که چند دهه بیشتر مورد استفاده قرار نگرفت.

4. اولین سیستم خودکار به وسیله IMTS متعلق به شرکت Bell System در سال 1962 راه اندازی شد، که شماره گیری خودکار تلفن همراه را ارائه داد.

5. نخستین سیستم تلفن همراه دستی نروژ در سال1966 توسط Televerket راه اندازی شد. بعد ها نروژ اولین کشور اروپا بود که سیستم تلفن همراه خودکار را تهیه کرد.

6. شرکت Auto Radio Puhelin در سال 1971 در فنلاند اولین شبکه تلفن همراه را در کشور راه اندازی کرد.

7. شرکت B-Netz در سال 1972 در آلمان غربی به عنوان دومین شبکه تلفن همراه شناخته شد.

به موازات IMTS در آمریکا تا اجرای سیستم سلولی AMPS تکنولوژیی به نام RCC) Radio Common Carrier) مورد استفاده بود. این سرویس از 1960 تا 1980 مورد استفاده بود که با شناخت AMPS منسوخ شد. تلفن های RCC توسط افراد یا شرکت های خصوصی اداره می شدند. این سیستم به گونه ای طراحی شده بود که به صورت جهانی همخوانی نداشت و فقط به کاربران مجاور اجازه برقراری ارتباط داده می شد.مثلاً تلفن همراه مشترک اوهاما در فینیکس کار نمی کرد.

در اواخر این نسل با ورود سیستم RCCS سرویس رومینگ در این سیستم نیز فعال شد و مشترک با استفاده از چند دیکدر در تلفن همراه خود قابلیت برقراری ارتباط با چند فرمت سیگنال را دارا شد. فرمت سیگنالینگ ها استاندارد شده نبود.برای مثال بعضی سیستم ها با استفاده از دو تن صفحه بندی برای هشدار تلفن استفاده میکردند که این حالت قابلیت بر قراری ارتباط با تلفن ثابت را نیز داشت. بعضی سیستم ها از کد 2805 استفاده میکردند که سیگنال وقفه را در فرکانس 2805 هرتز ارسال می کردند. حال اکثر سیستم ها به صورت half-duplex بودند ولی تعداد کمی از کاربران از سیستم های full-duplex مانند تلفن ثابت برخوردار بودند.در انتها RCCS با کار کرد در زوج فرکانس 454/459 مگا هرتز (UHF) و 152/158 مگا هرتز (VHF) خیلی نزدیک به سیستم IMTS آمریکایی شده بود.

در این دوره از ارتباطات بود که نیاز عمومی شدن تلفن همراه سبب منسوخ شدن این نسل و به وجود آمدن 1G شد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

Wikipedia contributors، "Mobile radio telephone،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Mobile_radio_telephone&oldid=197572492