حزب استقلال پادشاهی متحد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
حزب استقلال پادشاهی متحد
رهبر نایجل فراژ MEP
Deputy Leader پال ناتل MEP
بنیانگذاری ۳ سپتامبر 1993[۱]
ستاد لکسدرام هاوس
نیوتون آبوت، دوون
شاخه جوانان حزب استقلال پادشاهی متحد
پوستن و عضویت  (اکتبر ۲۰۱۴) افزایش ۴۰٬۰۹۴
(تخمین حزب)[۲]
مرام اروپاشکاکیت[۳]
پوپولیسم دست راستی[۴]
موضع سیاسی راست[۵]
اروپایی None
مجلس اروپا برای آزادی و دمکراسی مستقیم
رنگ رسمی      ارغوانی,      زرد
مجلس عوام بریتانیا
۱ از ۶۵۰
مجلس اعیان بریتانیا
۳ از ۷۵۴
پارلمان اروپا
۲۴ از ۷۳
دولت محلی[۶]
۳۶۸ از ۲۰٬۵۶۵
کمیسر جرم و پلیس
۰ از ۴۱
کشور  بریتانیا
وبگاه
www.ukip.org
سیاست در بریتانیا
حزب‌های سیاسی
انتخابات

حزب استقلال پادشاهی متحد (UKIP, Ukip, /ˈjuːkɪp/ YEW-kip) مشهور به یوکیپ از احزاب سیاسی دست راستی بریتانیا می باشد که با پیوستن بریتانیا به اتحادیه اروپا مخالف است. این حزب در سال ۱۹۹۳ توسط اعضای "اتحادیه ضد فدرالیست" با هدف اصلی تأمین امنیت "خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا" تأسیس شده است. این حزب خودش را حزبی "دموکراتیک" و لیبرترین توصیف می نماید.[۷][۸]

در مه ۲۰۱۳، این حزب ۱۱ تا از ۷۳ کرسی بریتانیا در پارلمان اروپا، سه عضو در مجلس اعیان و یک کرسی در مجمع ایرلند شمالی دارد.[۹][۱۰]

عملکرد این حزب در انتخابات محلی ۲۰۱۳ بهترین نتیجه برای یک حزب خارج از سه حزب اصلی سیاست بریتانیا از جنگ جهانی دوم تاکنون بوده است[۱۱] که در شمار کرسی‌های برنده شدهٔ شوراها چهارم و در آرا اخذ شده در سطح کشور سوم بوده است.[۱۲][۱۳]

نایجل فراژ در پی انتخاب مجدد در نوامبر ۲۰۱۰ رهبر کنونی یوکیپ است، که پیشتر از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ رهبر حزب بوده است. فراژ از اعضای مؤسس حزب است و از ۱۹۹۹ نماینده پارلمان اروپا از یوکیپ بوده است.[۱۴]

دستاورد حزب در انتخابات پارلمان اروپا[ویرایش]

شمارش آرا در بریتانیا نشان می دهد که این حزب با کسب بیش از ۲۷ درصد از آرا در صدر جدول انتخابات پارلمانی اتحادیه اروپا در بریتانیا قرار گرفته است. رهبر این حزب آقای نایجل فراژ نیز اعلام کردکه این حزب در کل بریتانیا پیروز شده است. نتیجه شمارش آرا تاکنون نشان از پیروزی این حزب با ۲۷.۵ درصد از آرا و به دست آوردن ۲۴ کرسی پارلمان اتحادیه اروپا دارد.[۱۵]

دستاورد حزب در انتخابات سال ۲۰۱۵[ویرایش]

در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۱۵، این حزب با کسب بیش از ۳٫۸ میلیون رأی توانست حزب لیبرال دموکرات را پشت سر گذاشته و از لحاظ آرای مردمی در جایگاه سومین حزب بریتانیا قرار گیرد. البته مکانیسم ویژه ای که در برگزاری انتخابات مجلس عوام بریتانیا وجود دارد سبب شد که فقط یکی از نامزدهای این حزب به مجلس عوام راه یابد. ناکامی نسبی این حزب به دلیل راهیابی فقط یک نفر از اعضای این حزب به مجلس عوام سبب شد که نایجل فراژ از سمت خود به عنوان رهبر این حزب کناره گیری کند.[۱۶][۱۷][۱۸]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Hunt, Alex (10 October 2014). "UKIP: The story of the UK Independence Party's rise". BBC News. Retrieved 29 October 2014. 
  2. "UKIP Membership update October 2014". Twitter.com. 29 October 2014. 
  3. Robinson, Chris (13 July 2010). Electoral Systems and Voting in the United Kingdom. Edinburgh University Press. p. 203. ISBN 978-0748627509. 
  4. See:
    Abedi, Amir; Lundberg, Thomas Carl (2009). "Doomed to Failure? UKIP and the Organisational Challenges Facing Right-Wing Populist Anti-Political Establishment Parties". Parliamentary Affairs (Oxford) 62 (1): 72–87. doi:10.1093/pa/gsn036. 
    Benedetto, Giacomo (2006). "The United Kingdom: Position taking and the protection of red lines". Policy-making Processes and the European Constitution: A comparative study of member state and accession countries (Routledge): 235. The UK Independence Party is a right-wing 'new populist' party... 
    Owen Jones: Chavs: The Demonization of the Working Class, p 245, Verso 2011
    David Art, Inside the Radical Right, p 188, Cambridge University Press, 2011
    Stephen Driver. Understanding British Party Politics, p 151, Polity Press 2011
    Daniel Trilling, Bloody Nasty People: The Rise of Britain's Far Right, p 154, Verso 2012
    Edgar Grande; Martin Dolezal; Marc Helbling; Dominic Höglinger (31 July 2012). Political Conflict in Western Europe. Cambridge University Press. p. 52. ISBN 978-1-107-02438-0. Retrieved 19 July 2013. 
    Jens Rydgren (20 December 2012). Class Politics and the Radical Right. Routledge. p. 97. ISBN 978-1-136-16061-5. Retrieved 20 July 2013. 
    *Erik Oddvar Eriksen; John Erik Fossum (17 June 2013). Rethinking Democracy and the European Union. Routledge. p. 123. ISBN 978-1-136-49090-3. Retrieved 20 July 2013. 
  5. Aylott, Nicholas; Magnus Blomgren; Torbjorn Bergman (18 February 2013). Political Parties in Multi-Level Polities: The Nordic Countries Compared. Palgrave Macmillan. p. 2009. ISBN 978-0230243736. 
  6. Keith Edkins (9 February 2014). "Local Council Political Compositions". Retrieved 23 November 2014. 
  7. "Constitution of the UK Independence Party". Retrieved 16 May 2013. Objectives: 2.5 The Party is a democratic, libertarian Party 
  8. http://www.parties-and-elections.eu/unitedkingdom.html
  9. "Strangford MLA David McNarry joins UK Independence Party". BBC. 4 October 2012. 
  10. http://www.newsletter.co.uk/news/local/mcnarry-set-to-join-ukip-1-4333665%7B%7Bdead link|date=December 2012}}
  11. "Ukip will change face of British politics like SDP, says Nigel Farage". The Guardian. May 3, 2013. 
  12. "Local elections: Nigel Farage hails results as a 'game changer'". BBC. 
  13. "Local elections 2013: Nigel Farage's Ukip surges to best ever showing, winning 150 seats". Daily Telegraph. 5 May 2013. Retrieved 4 May 2013. 
  14. "Nigel Farage re-elected to lead UK Independence Party". BBC News. 5 November 2010. 
  15. «حزب استقلال بریتانیا در آستانه پیروزی تاریخی قرار گرفت». بی بی سی. 
  16. http://www.bbc.com/news/uk-politics-32633719
  17. http://www.dailymail.co.uk/news/article-3072898/Nigel-Farage-QUITS-Ukip-leader-failing-MP-bid-South-Thanet.html
  18. http://www.belfasttelegraph.co.uk/news/general-election-2015/general-election-2015-ed-miliband-nick-clegg-and-nigel-farage-resign-as-leaders-of-labour-liberal-democrats-and-ukip-31205958.html
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «UK Independence Party»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵).