استقلال اسکاتلند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

استقلال اسکاتلند (اسکاتلندی: Scots unthirldom,گیلی اسکاتلندی: Neo-eisimeileachd na h-Alba) {{گیلیک اسکاتلندی| Neo-eisimeileachd na h-Alba}}}} یک جنبش سیاسی با هدف سیاسی[۱][۲] از احزاب سیاسی، افراد و گروه‌های ذی‌نفوذ برای اسکاتلند، یکی از کشورهای پادشاهی متحد، است تا دوباره تبدیل به یک حاکمیت مستقل شود.

دولت اسکاتلند در سال ۲۰۱۴ رفراندومی برای استقلال برگزار کرد. در این همه‌پرسی از رای‌دهندگان پرسیده شد: "آیا باید اسکاتلند یک کشور مستقل باشد؟"[۳] ۴۵ درصد از رای‌دهندگان «بله» پاسخ دادند و ۵۵ درصد آنان به آن «نه» گفتند. شرکت‌کنندگان با حضور ۸۵ درصدی افراد واجد شرایط به این همه‌پرسی پاسخ می‌دادند.[۴][۵]

قانونیت[ویرایش]

پارلمان پادشاهی متحد بر کل پادشاهی متحد حاکمیت دارد.[۶] ادعای استقلال مورد حمایت لرد بینگهم (Tom Bingham) قاضی کل بریتانیا قرار گرفت.[۷] قانونیت اعلام استقلال یک کشور از پادشاهی متحد نظیر جمهوری ایرلند مشخص نیست.[۸]

مشروعیت[ویرایش]

منشور ملل متحد به انسان‌ها حق تعیین سرنوشت اعطا کرده و اعلامیه جهانی حقوق بشر هم حق انسان برای تغییر ملیت را تضمین کرده‌است. پادشاهی متحد هردو این اسناد را امضا کرده‌است.[۹] سیاستمداران در پارلمانهای بریتانیا و اسکاتلند از جمله نخست وزیران سابق بریتانیا جان میجر و مارگارت تاچر، حق مردم اسکاتلند برای تعیین سرنوشت را به رسمیت شناخته‌اند.[۱۰]

حمایت از استقلال[ویرایش]

سرشناس‌ترین حامی استقلال اسکاتلند حزب ملی اسکاتلند است.

دلایل موافقت با استقلال عبارتند از:

  • اصل تعیین سرنوشت: مردم اسکاتلند خود برای اسکاتلند تصمیم خواهند گرفت.[۱۱]
  • اعمال کنترل بر دفاع و سیاست خارجی اسکاتلند به این معناست که اسکاتلند می‌تواند انتخاب کند مثلاً دیگر در دریاهایش سلاح هسته‌ای نداشته باشد و دیگر عضوی از ناتو نباشد.[۱۲]
  • دسترسی به بودجه‌های نفتی به معنای بودجه‌های بیشتر مستقیماً برای اسکاتلند است. در دهه ۱۹۷۰ شعار استفاده شده برای این منظور این نفت اسکاتلند است بود.[۱۳]

مخالفت با استقلال[ویرایش]

جریانی مخالف استقلال و مدافع استمرار اتحاد با انگلستان، ویلز و ایرلند شمالی هم وجود دارد. سه حزب سیاسی اصلی بریتانیا از آن جمله‌اند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Brexit: Scots prefer independence to no-deal, poll finds". Retrieved 12 December 2018.
  2. Correspondent, Libby Brooks Scotland (2018-11-15). "Sturgeon: Brexit chaos makes independence case stronger every day". The Guardian. Retrieved 12 December 2018.
  3. "Scotland's Referendum 2014 - Background". Retrieved 8 September 2014.
  4. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام No وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  5. "Referendum results: Turnout a record high as Scots vote No to independence". Scotland Now. 19 September 2014. Retrieved 20 September 2014.
  6. «نسخه آرشیو شده» (PDF). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۲ اوت ۲۰۱۲.
  7. http://www.bailii.org/uk/cases/UKHL/2005/56.html
  8. http://www.jstor.org/pss/1096974
  9. http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2008/jul/29/snp.scotland
  10. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲ اوت ۲۰۱۲.
  11. "Scotland's future will be in Scotland's hands".
  12. The future of the UK's strategic nuclear deterrent. p. ۱۶۷.
  13. Negotiating Self-Determination. Lexington Books. 2006. p. ۱۶۸. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help)