ارتباطات غیر خشونت‌آمیز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ارتباطات غیر خشونت آمیز (مخفف آن NVC، که ارتباطات دلسوزانه و ارتباطات مشارکتی نیز نامیده می‌شود) [۱][۲]) فرایند ارتباطاتی است که توسط مارشال روزنبرگ درآغاز دهه ۱۹۶۰ توسعه یافته است.ارتباط غیر خشونت آمیز به عنوان فرایند حل تعارض عمل می‌کند. این ارتباط بر سه جنبه ارتباطات تمرکز دارد. همدلی با خود (تعریف شده به عنوان یک تجربه درونی خود آگاهی عمیق و مهربان)، همدلی (تعریف شده به عنوان گوش دادن به دیگری با شفقت عمیق)، و خود ابرازی صادقانه (تعریف شده به عنوان بیان موثق و معتبر خود به شیوه‌ای که احتمالاً الهام بخش شفقت در دیگران است). ارتباط غیر خشونت آمیز بر اساس این ایده که همه انسانها دارای ظرفیت برای شفقت هستند و تنها زمانی متوسل به خشونت یا رفتاری می‌شوند که به دیگران آسیب می رساند که استراتژی‌های موثرتر برای برآوردن نیازها نشناسند. عادات فکری و گفتاری که منجر به استفاده از خشونت (جسمی و روانی) می‌شود از طریق فرهنگ آموخته می‌شود. نظریه ارتباط غیر خشونت آمیز این را فرض می‌گیرد که تمام رفتارهای انسانی ناشی از تلاش برای برآوردن نیازهای جهانی انسان است و این نیازها هرگز در تضاد نیست. در عوض، درگیری زمانی رخ می‌دهد که استراتژی برای برآوردن نیاز به هم برخورد می‌کند. ارتباطات غیر خشونت آمیز پیشنهاد می‌کند که اگر مردم بتوانند نیازهای خود، نیازهای دیگران، و احساسات، که این نیازها را احاطه کرده، شناسایی کنند، می‌توان هماهنگی را به دست‌آورد.

در حالی که ارتباطات غیر خشونت آمیز ظاهراً به عنوان یک فرایند ارتباطی به منظور بهبود اتصال دلسوزانه با دیگران آموزش داده شده است. همچنین به عنوان یک تمرین معنوی و روحانی، مجموعه‌ای از ارزش‌ها، تکنیک پرورشی والدانه، یک روش آموزشی و بعنوان یک جهان بینی تفسیر می‌شود.


تاریخچه و توسعه[ویرایش]

آموزش ارتباط غیر خشونت آمیز از زمان جستجوی روزنبرگ برای یافتن راه سریعی برای انتشار مهارت‌های صلح، تحول یافته است. ارتباط غیر خشونت آمیز از کار او با فعالان حقوق مدنی در اوایل دهه ۱۹۶۰ ظهور کرد. در طی این مدت او همچنین بین دانش آموزان شورشی و مدیران کالج بعنوان میانجی عمل کرد و برای لغو مسالمت آمیز تبعیض نژادی طولانی مدت در مدارس دولتی برخی مناطق، فعالیت کرد.

به گفته ماریون لیتل (۲۰۰۸)، ریشه‌های مدل ارتباط غیر خشونت آمیز در اواخر دهه ۱۹۶۰تحول یافته است، زمانی که روزنبرگ در یکپارچه سازی نژادی در مدارس و سازمان‌ها در جنوب ایالات متحده مشغول به کار بود. اولین نسخه از این مدل (مشاهدات، احساسات و خواسته‌ها عمل گرا) بخشی از یک کتاب راهنمای آموزشی روزنبرگ تهیه شده در سال ۱۹۷۲ بود. مدل‌های به شکل کنونی خود (مشاهدات، احساسات، نیازها و درخواستها) در ۱۹۹۲ تکامل یافته‌اند. گفتگو بین روزنبرگ و همکارانش و مربیان ارتباط غیر خشونت آمیز همچنان ادامه یافت تا آنجا که بر مدلی تاثیر گذاشت که در اواخر دهه۲۰۰۰ اهمیت بیشتری به همدلی با خود به عنوان کلیدی برای کارایی مدل می‌داد. از سال ۲۰۰۰، با تغییر دیگری در تأکید، به مدل به عنوان یک فرایند اشاره شده است. به این ترتیب، تمرکز کمتر بر خود "مراحل " و بیشتر بر مقاصد پزشک در صحبت کردن ("است به قصد دریافت آنچه دیگران می‌خواهد که انجام شود، یا برای تقویت روابط معنا دارتر و با رضایت متقابل بیشتر؟") در گوش دادن ("است به قصد آماده شدن برای آنچه که می‌گویند، و یا برای گسترش، توجه و احترام قلبی به دیگری؟ ") و کیفیت تماس تجربه شده با دیگران است.

کار روزنبرگ با کارل راجرز در پژوهش به منظور بررسی اجزای یک رابطه یاریگر، از نظر لیتل، برای توسعه ارتباط غیر خشونت آمیز اساسی بود. راجرز بر موارد زیر تاکید کرد: ۱) یادگیری تجربی، ۲) "صراحت در مورد حالت عاطفی فرد،" ۳) رضایت از شنیدن دیگران "به شیوه‌ای که برای آنها تشدید شود،" ۴) غنی سازی و تشویق تجربه " گوش دادن خلاق، فعال، حساس، دقیق، همدلانه، "۵)" ارزش عمیق تجانس بین تجربه درونی خود، آگاهی هشیارانه فرد و ارتباطات فرد، " و پس از آن، ۶) تجربه مفرح از عشق و قدردانی بی قید و شرط و گسترش دادن مشابه آن [برای دیگران].

روزنبرگ تحت تأثیر اریک فروم، جورج آلبی، و جورج میلر، در حین دور شدن از درمان روانی بالینی، تمرکز بر جامعه را، در کار خود اتخاذ کرد. ایده‌های مرکزی موثر بر این تغییر روزنبرگ عبارت بودند از: (۱) سلامت روانی فردی به ساختار اجتماعی یک جامعه بستگی دارد (فروم)، (۲) درمانگران به تنهایی قادر به پاسخگویی به نیازهای روانی یک جامعه نیستند (آلبی)، و (۳) اگر روانشناسی آزادانه به جامعه داده شود دانش درباره رفتار انسان افزایش خواهد یافت (میلر).

کار اولیه روزنبرگ با کودکان با ناتوانی‌های یادگیری به عنوان شاهدی برای نشان دادن علاقه وی به مطالعات روان زبانشناختی و قدرت زبان به همان اندازهٔ تاکیدش بر همکاری ذکر شده است. مدل ارتباط غیر خشونت آمیز در توسعه اولیه خود، دوباره رابطه معلم - دانش آموز را بازسازی کرد تا به دانش آموزان مسئولیت بیشتری برای و در تصمیم گیری‌های مربوط به یادگیری خود بدهد. این مدل در طول سال‌ها به عنوان سمبل روابط قدرت نهادی (به عنوان مثال، پلیس - شهروند، رئیس - کارمند) و روابط غیر رسمی (یعنی مرد - زن، غنی - فقیر، بزرگسالان- جوانان، والدین و فرزند) تحول یافته است. هدف نهایی توسعه روابط اجتماعی بر اساس پارادایم، " مشارکت " ترمیمی و احترام متقابل، به جای پارادایم " سلطه " کیفری، مبتنی بر ترس، است. روزنبرگ مهاتما گاندی را به عنوان منبع الهام بخشی برای مدل ارتباط غیر خشونت آمیز شناخته است. هدف روزنبرگ توسعه یک فرایند عملی برای تعامل بوده که ریشه در فلسفه " ahimsa " گاندی دارد که ترجمه شده است به " عشق سرشاری که زمانی رخ می‌دهد که بد خواهی، خشم، و نفرت در قلب فروکش کرده است".

نظریه ارتباط غیر خشونت آمیز[ویرایش]

بررسی اجمالی[ویرایش]

ارتباط غیر خشونت آمیز معتقد است که بسیاری از درگیری بین افراد یا گروه‌ها از ارتباطات غلط در رابطه با نیازهای بشر بوجود می‌آیند که با توجه به قهری بودن یا دستکاری زبان است با هدف القاء ترس، گناه، شرم، و غیره انجام می‌شود. این شیوه‌های ارتباطی "خشن"، زمانی که در طی یک درگیری استفاده می‌شود، توجه شرکت کنندگان را از روشن کردن نیازهای خود، احساسات خود، درک خود، و درخواست‌های خود منحرف می‌کند، در نتیجه درگیری تداوم می‌یابد.

فرضیات[ویرایش]

مربیان ارتباط غیر خشونت آمیز اینابل و میکی کستن مفروضات اساسی ارتباط غیر خشونت آمیز را به صورت زیر مشخص کرده‌اند: [۴]

  1. تمام افراد بشر در نیازهای مشابه اشتراک دارند
  2. دنیای ما منابع کافی برای تامین نیازهای اولیه هر انسانی را ارائه می‌دهد
  3. همه کنشها در جهت تلاش برای رفع نیازها است
  4. احساسات به نیازهای در حال برآورده شدن و یا برآورده نشده اشاره دارند
  5. همه انسانها ظرفیت شفقت دارند
  6. همه انسانها از بخشش لذت می‌برند
  7. انسان ازطریق روابط وابسته متقابل نیازهایشان را برآورده می‌سازند
  8. انسانها تغییر می‌کنند
  9. انتخاب امری درونی است
  10. مستقیم ترین مسیر به صلح تماس با خود است

مقاصد[ویرایش]

خواهران کستن بیشتر تمرین ارتباط غیر خشونت آمیز را پیشنهاد کردند که شامل مقاصد زیر است: [۴]

  • زندگی با دل گشوده
  1. شفقت با خود
  2. ابراز ازصمیم قلب
  3. دریافت با شفقت
  4. اولویت بندی تماس
  5. حرکت فراتر از "درست" و "غلط" برای استفاده از ارزیابی مبتنی بر نیازها
  • انتخاب، مسئولیت، صلح
  1. پذیرش مسئولیت احساسات مان
  2. پذیرش مسئولیت اعمال مان
  3. زندگی در صلح با نیازهای برآورده نشده
  4. افزایش ظرفیت برای برآوردن نیازها
  5. افزایش ظرفیت برای برخورد با لحظهٔ حال
  • توان به اشتراک گذاری (مشارکت)
  1. توجه یکسان به نیازهای همه
  2. استفاده از زور در حداقل آن و بیشتر برای محافظت به جای آموزش، تنبیه، و یا آنچه ما بدون توافق می‌خواهیم

ارتباطی که راه شفقت را می‌بندد[ویرایش]

ارتباط غیر خشونت آمیز شیوه‌های معینی از برقراری ارتباط را ارائه می‌کند که به سوی بیگانه کردن مردم با تجربه شفقت گرایش دارند: ([۲۹ فصل ۲)

  • قضاوت اخلاقی دلالت دارد بر اشتباه یا بدی در بخشی از افرادی که در هماهنگی با ارزش‌های ما عمل نمی‌کنند. سرزنش، توهین، زیردست قرار دادنها، برچسبها، انتقادات، مقایسه‌ها و عیبجویی‌ها همه اشکالی از قضاوت گفته می‌شوند. (قضاوت اخلاقی نباید با قضاوتهای ارزشی به عنوان کیفیتهایی که ما ارزش گذاری می‌کنیم، اشتباه گرفته شود). استفاده از قضاوت‌های اخلاقی به عنوان یک راه غیرشخصی بیان خود تشخیص داده می‌شود بدون نیازی به فاش کردن آنچه درون فرد در جریان است. در این شیوهٔ صحبت گفته می‌شود این نتیجه را دارد که "توجه ما بر طبقه بندی، تجزیه و تحلیل، و تعیین سطح نادرستی متمرکز است و نه بر آنچه که ما و دیگران نیاز داریم و دریافت نمی‌کنیم".
  • تقاضاهایی که به طور ضمنی یا به صراحت شنوندگان را تهدید به سرزنش یا تنبیه می‌کند اگر آنها موفق به پیروی نشوند.
  • انکار مسئولیت به زبانی که آگاهی از مسئولیت شخصی را مبهم می‌کند. گفته می‌شود ما مسئولیت اعمال مان را انکار می‌کنیم وقتی که ما علت شان را نسبت می‌دهیم به: نیروهای غیر شخصی مبهم ("من مجبور بودم")؛ شرایط مان، تشخیص مان، سابقه شخصی یا روانی مان؛ اعمال دیگران؛ دیکته اقتدار، گروه فشار؛ سیاست سازمانی، قوانین و مقررات، نقش‌های جنسیتی، نقش‌های اجتماعی، یا نقش سنی، یا انگیزه‌های غیر قابل کنترل.
  • مقایسه بین مردم.
  • فرض استحقاق، این که اقدامات خاصی شایستگی پاداش دارند در حالی که دیگران شایستگی مجازات.

مولفه‌های چهارگانه[ویرایش]

ارتباط غیر خشونت آمیز شرکت کنندگان را به تمرکز بر چهار مولفه دعوت می‌کند:

  • مشاهده: حقایق (آنچه ما می‌بینیم، می‌شنویم، یا لمس می‌کنیم) متمایز از ارزیابی ما از معنا و مفهوم. ارتباط غیر خشونت آمیز مانع از تعمیم‌های ایستا است. گفته شده است که "هنگامی که ما مشاهده را با ارزیابی ترکیب می‌کنیم دیگران برای شنیدن انتقاد و مقاومت در برابر آنچه که ما می‌گوییم، آماده می‌شوند". به جای آن، تمرکز بر روی مشاهدات خاص در زمان و زمینه توصیه می‌شود.
  • احساسات: عواطف یا احساسها، عاری از تفکر و داستان. اینها متمایز از افکار هستند (به عنوان مثال، "من احساس می‌کنم من یک معامله عادلانه نداشتم") و از کلمات محاوره به عنوان احساسات استفاده می‌شود اما برای انتقال چیزی است که ما فکر می‌کنیم ما هستیم (به عنوان مثال، "ناکافی")، ما فکر می‌کنم که چگونه دیگران ما را ارزیابی می‌کنند (به عنوان مثال، "بی اهمیت")، و یا آنچه که ما فکر می‌کنیم دیگران با ما انجام می‌دهند (به عنوان مثال، "بدفهمی"، "نادیده گرفته شدگی"). احساسات گفته می‌شود تا تجربه ما را از نیازهای برآورده شده یا برآورده نشده بازتاب دهد. احساسات شناسایی شده گفته می‌شود تا به ما اجازه دهد به راحتی با یکدیگر ارتباط برقرار کنیم و اجازه به خودمان برای آسیب پذیر بودن با ابراز احساسات مان می‌تواند به حل و فصل مناقشات کمک کند".
  • نیازها: نیازهای جهانی بشر، متمایز از استراتژی‌های خاص برای برآوردن نیازها. فرض این است که "همه چیز ما در خدمت نیازهای ما است".
  • درخواست: درخواست برای یک عمل خاص، آزاد از تقاضا. درخواست متمایز از تقاضا است که در آن فرد بدون تحریک برای تلاش درجهت وادار کردن طرف، برای شنیدن پاسخ "نه" گشاده است. اگر کسی درخواستی کند و پاسخ "نه" دریافت می‌کند، توصیه می‌شود که تسلیم نشود و قبل از تصمیم گیری برای ادامه گفتگو با آنچه که مانع فرد دیگری برای گفتن: "بله" می‌شود همدردی کند. توصیه می‌شود که در درخواست از زبان روشن، مثبت و عمل واقعی استفاده شود.

حالتها[ویرایش]

سه حالت اولیه استفاده از ارتباط غیر خشونت آمیز وجود دارد:

  • همدلی با خود شامل تماس مهربانانه با آنچه در درون ما در جریان است. این ممکن است شامل، عدم سرزنش، توجه به افکار و قضاوتهایی که داریم، توجه به احساسات مان، و اساسی ترین آنها، ارتباط با نیازهای است که ما را تحت تاثیر قرارمی دهند.
  • دریافت همدردانه، در ارتباط غیر خشونت آمیز، شامل "ارتباط با آنچه که در فرد دیگر زنده است و آنچه که زندگی را برای آنها شگفت انگیزمی کند ... این تنها فهمی نیست که در ذهن ما فقط بطور ذهنی آنچه شخص دیگری می‌گوید فهم می‌کنیم ... ارتباط همدلانه فهم از دلی است که ما در آن زیبایی در شخص دیگر، انرژی الهی در شخص دیگر، زندگی که در آنها زنده است و.. را می‌بینیم. این به این معنا نیست که ما باید همان احساسات دیگری را احساس کنیم. همدردی زمانی است که ما احساس غم می‌کنیم وقتی که شخص دیگری ناراحت است. به این معنا نیست که ما همان احساسات را داریم؛ این بدین معناست که ما با فرد دیگر همراهیم ... اگر شما به لحاظ ذهنی در تلاش برای درک شخص دیگر باشید، شما در حال حاضر با او نیستید. " همدلی شامل "خالی کردن ذهن و گوش دادن با تمام وجود ما است." ارتباط غیر خشونت آمیز نشان می‌دهد که اگرچه فرد دیگر خود را بیان می‌کند، ما بر گوش دادن به مشاهدات اساسی او، احساسات، نیازها، و درخواست‌هایش تمرکز می‌کنیم. پیشنهاد می‌شود که این می‌تواند مفید باشد که در بازتاب نقل قولی از شخص دیگر مولفه‌های ارتباط غیر خشونت آمیزی را که به طور تلویحی در پیام آمده است برجسته کنیم، مانند احساسات و نیازهایی که شما حدس می‌زنید آنها ممکن است بیان کرده باشند.
  • ابراز صادقانه، در ارتباط غیر خشونت آمیز احتمالاً شامل بیان یک مشاهده، احساس، نیاز و درخواست است. مشاهده ممکن است حذف شود اگر زمینهٔ گفتگو روشن باشد. احساس ممکن است حذف شود اگر پیش از آن ارتباط کافی وجود داشته باشد، یا زمینه جایی است که در آن نامگذاری یک احساس به احتمال زیاد برای کمک به ارتباط است. گفته می‌شود که نامگذاری یک نیاز علاوه بر یک احساس باعث می‌شود افراد به احتمال کمتری فکر کنند که شما آنها را برای احساس‌تان مسئول می دانید. به طور مشابه، گفته می‌شود که داشتن یک درخواست علاوه بر نامگذاری نیاز باعث می‌شود احتمال کمتری دارد که افراد تقاضا مبهمی از آنچه نیاز شما است، استنباط کنند. به نظر می‌رسد اجزا به طور یاری دهنده‌ای با هم کار می‌کنند. به گفته مربی ارتباط غیر خشونت آمیز، باب ونت ورث، "مشاهده زمینه را روشن می‌کند، احساسات ارتباط را حمایت می‌کند و از آنها را سرمان بیرون می‌آورد، نیازها ارتباط را پشتیبانی و آنچه مهم است را شناسایی می‌کنند و یک درخواست، نوع پاسخی را که شما ممکن است از آن لذت ببرید روشن می‌کند. استفاده از این اجزا با یکدیگر بالقوه شانس از دست دادن را به حداقل می رساند و حدس و گمان در مورد آنچه شما می‌خواهید و دلایل درخواستتان را قطع می‌کند

پژوهش[ویرایش]

ارتباط غیر خشونت آمیز فاقد "پژوهش تحلیلی طولی" قابل توجهی هستند و مطالعات اندکی اثربخشی برنامه‌های آموزشی ارتباط غیر خشونت آمیز را ارزیابی کرده‌اند. [۲۸] تا به امروز، بحث اندکی از ارتباط غیر خشونت آمیز در زمینه‌های دانشگاهی وجود داشته است. بیشترین شواهد اثربخشی ارتباط غیر خشونت آمیز روایت گونه و یا مبتنی بر حمایت‌های نظری بوده است. در سال ۲۰۱۱، شش پایان‌نامه کارشناسی ارشد و رساله‌های دکترا شناخته شده است که مدل مبتنی بر اندازه نمونه ۱۰۸ یا کوچکتر را مورد آزمایش قرارداده‌اند و به طور کلی دریافته‌اند که مدل موثر می‌باشد.

آلن رولفز، که برای اولین بار روزنبرگ را در سال ۱۹۷۲ ملاقات کرد و یکی از بنیانگذاران مرکز ارتباط غیر خشونت آمیز است، توضیح می‌دهد که اندکی از ادبیات آکادمیک به شرح زیر است: تقریباً همه برنامه‌های حل منازعه محیط علمی خود را به عنوان پایه‌شان و در نتیجه مطالعات تجربی دارند که توسط دانش تحصیلات تکمیلی اثر بخشی اش ارزیابی می‌شود. ارتباط غیر خشونت آمیز به خاطر ریشه‌هایش قابل توجه است. مارشال روزنبرگ، (دکترا در روانشناسی بالینی ، دانشگاه ویسکانسین) از یک عملکرد خصوصی تمام وقت در روانشناسی بالینی و مشاوره بیرون می‌آید، نه از یک پست دانشگاهی. ارتباط غیر خشونت آمیز، ابداع او، به طور کامل یک سازمان مردمی است و تا همین اواخر هیچ گونه بنیاد یا کمک هزینه پولی نداشت، در مقابل ۱۰۰ درصد بر مبنای آموزش در کارگاه‌های ارائه شده عمومی و اختصاصی در سراسر جهان استوار بود. ... داده‌های تجربی در حال حاضر به آرامی بیرون می‌آیند همچنان که محققان مستقل راهی برای تامین بودجه‌شان برای انجام و انتشار مطالعات تجربی با بررسی‌های دقیق می‌یابند.

بنا به گزارش‌ها، ارتباط غیر خشونت آمیز در ایجاد تغییرات چشمگیر درزمینه پرستاری روان پزشکی قانونی که سطح بالایی از خشونت که در آن هنجاربود، درگیر شده است. ارتباط غیر خشونت آمیز، در ترکیب با دیگر مداخلات، در تلاش برای کاهش خشونت، به تصویب رسید. گفته شده مداخلات، شاخص‌های کلیدی خشونت را بیش از۹۰ درصد یک دوره سه ساله در یک واحد امنیتی و حدود ۵۰ درصد در یک سال در یک واحد با حداکثر امنیت، کاهش داده است. تحقیقات اخیر، اعتبار وجود نیازهای جهانی انسانی را آشکار می‌کند.

ارتباط با معنویت[ویرایش]

به عنوان ترزا لاتینی اشاره می‌کند، "روزنبرگ ارتباط غیر خشونت آمیز را به عنوان یک عمل اساساً معنوی می‌فهمد". مارشال روزنبرگ، در واقع، تأثیر زندگی معنوی و روحانی خود را در توسعه و عمل ارتباط غیر خشونت آمیز توصیف کرده است: "من فکر می‌کنم مهم آن است که مردم می‌بینند که معنویت اساس ارتباط غیر خشونت آمیز است، و آنها در ذهن روند مکانیکی آن را یادمی گیرند. این واقعاً یک عمل معنوی است که من برای نشان دادن آن به عنوان یک روش زندگی تلاش می‌کنم. حتی اگر ما به این کار اشاره نکنیم، مردم را با این عمل مفتون می‌شوند. حتی اگر آنها این عمل را به عنوان یک تکنیک مکانیکی تمرین کنند، آنها شروع به تجربه چیزهایی بین خود و مردم دیگرمی شوند که قبلاً قادر به تجربه آن نبودند. بنابراین در نهایت آنها به معنویت این روند می‌رسند. آنها شروع به دیدن آنچه که بیش از یک فرایند ارتباطات است، می‌کنند و در می‌یابند که آن واقعاً تلاشی برای آشکارساختن یک معنویت خاص است. روزنبرگ بیش از آن اظها می‌دارد که او ارتباط غیر خشونت آمیز به عنوان یک راه به "آگاه شدن از" آنچه او "انرژی الهی معشوق" می‌نامد توسعه داده است." برخی از مسیحیان ارتباط غیر خشونت آمیز را مکمل ایمان مسیحی خود یافته‌اند. بسیاری از مردم ارتباط غیر خشونت آمیز را هم در تئوری و هم در تجلی آرمان بودایی در عمل، بسیار مکمل بودیسم یافته‌اند.

رابطه با سایر مدل‌ها[ویرایش]

ماریون لیتل چارچوب‌های نظری مرتبط با ارتباط غیر خشونت آمیز را بررسی می‌کند. نفوذ مدل مبتنی بر علاقه برای حل منازعه، مذاکره و میانجی گری که توسط فیشر، یوری، و پاتن در پروژه مذاکره هاروارد در دهه ۱۹۸۰توسعه یافت، به نظر می‌رسد برخی همپوشانی‌های مفهومی با ارتباط غیر خشونت آمیز دارد، اگر چه هیچک ازین مدلها مرجع دیگری نیستند. لیتل نشان می‌دهد مدل گوردون برای ارتباط موثر (۱۹۷۰) احتمالاً به عنوان یک پیشرو برای هر دو مدل ارتباط غیر خشونت آمیز ومذاکره مبتنی بر علاقه، بر شباهت‌های مفهومی مبتنی است، اگر چه هیچ گونه شواهد مستقیم از ارتباط وجود ندارد. گوردون، مانند روزنبرگ با کارل راجرز کار کرده بود، بنابراین شباهت مدل‌ها ممکن است منعکس کننده تاثیرات مشترک باشد.

سوزان جونز یک تفاوت اساسی بین گوش دادن فعال نشأت گرفته از گوردون و گوش دادن همدلانه پیشنهادی روزنبرگ می‌بیند، تا آنجا که گوش دادن فعال شامل یک مرحله خاص منعکس کننده آنچه گوینده گفته می‌باشد تا به آنها اجازه دهد بدانند که شما در حال گوش دادن هستید، در حالی که گوش دادن همدلانه شامل یک فرایند مستمر گوش دادن با قلب و ذهن و حضور در تجربه دیگری و معنای تجربه برای آن شخص، با هدف درک و همدردی با نیازهای دیگری است. [۴۷] گرت دانیل سن و حوا کوک هر دو اشاره می‌کنند به همپوشانی بین فرضهای قبلی ارتباط غیر خشونت آمیز و کسانی از نظریه نیازهای انسانی (HNT) (یک مدل علمی برای درک منابع درگیری و طراحی فرایندهای حل منازعه) با این ایده که "خشونت زمانی اتفاق می‌افتد که افراد یا گروه‌های خاصی هیچ راه دیگری برای برآوردن نیازهایشان خود نمی‌بینند، یا زمانی که آنها نیاز به فهم شدن، احترام و توجه به نیازهایشان دارند. " چپمن فلاک می‌بیند همپوشانیی بین طرفداران روزنبرگ و تفکر انتقادی، به ویژه فرمول اتحاد محبت و تفکر روشن ِ برتراند راسل می‌بیند. مارتا لزلی شباهتهایی بین روش مکالمات متمرکز توسعه یافته توسط موسسه امور فرهنگی (ICA)، با مشاهدات، احساسات، نیازها، و درخواستهای ارتباط غیر خشونت آمیز می‌بیند که مولفه‌هایش با مراحل هدف، بازتابنگی، تفسیری، و تصمیم گیری FCM مربوط است.

پاسخ‌ها[ویرایش]

نقدهای منتشر شده اندکی از ارتباط غیر خشونت آمیز وجود دارد. با این حال، محققان اشاره کرده‌اند که ارتباط غیر خشونت آمیز فاقد پایگاه شواهد فراتر از ادعاهای روایتی فراوان برای اثربخشی هستند و به همین ترتیب فاقد بحث در ادبیات مبنای نظری مدل هستند. چپمن فلاک، در بررسی آموزش تصویری روزنبرگ، ارائه‌ای از ایده‌های کلیدی "طلسم الزام آور" و حکایات "فروتنی و الهام" می‌یابد، به "زیبایی کارش" و "انجام خوب و ماهرانه تفکربا توجه" اش هنگامی تعامل با مخاطبان، اشاره می‌کند. اما فلاک در شگفت است از آنچه که جنبه‌های ارائه روزنبرگ را می‌سازد، مانند "نمای کم نور از مکانی برای تفکر" و بنایش در گزارش والتر وینک از منشأهای تفکر ما. برای فلاک، برخی از مولفه‌ها آنچه روزنبرگ می‌گوید مانند پاسخهای مناسبی به نظر می‌رسد که در تضاد با تصویر چالش برانگیز و پیچیده‌ای از تاریخ طبیعت انسانی است که ادبیات و هنر پیشنهاد می‌کنند.

فلاک به تمایز بین "حس قوی" در ارتباط غیر خشونت آمیز به عنوان یک فضیلت که ممکن است با مراقبت و توجه همراه باشد، و "حس ضعیف" اشاره می‌کند که تقلید از آن متولد نفس و عجله است. حس قوی زبانی برای بررسی تفکر و کنشهای فرد، پشتیبانی از فهم، بردن یک فرد بهترین وجه به درون جامعه، و احترام به احساسات فرد را ارائه می‌کند. در حس ضعیف، کسی ممکن است زبان را به عنوان قواعد بکار گیرد و از آ برای امتیاز دهی به نقاط بحث و گفتگو استفاده کند، برای منافع سیاسی به دیگران برچسب بزند، و یا اصرار کند که دیگران خودشان را به این شیوه بیان کنند. اگر نگرانیی هست که برخی از آنچه روزنبرگ می‌گوید می‌تواند منجر به احساس ضعیف شود، فلاک شواهدی را می‌بیند که تاییدکننده این است که روزنبرگ حس قوی در عمل می‌فهمد. کار روزنبرگ با شرکت کنندگان در این کارگاه "چیزی واقعی" را نشان می‌دهد. اما فلاک هشدار می‌دهد که "وسوسه حس ضعیف غایب نخواهد بود." به عنوان پادزهر، فلاک توصیه می‌کند، "محافظه کار باشید که در آنچه انجام می‌دهید، و لیبرال باشید در آنچه از دیگران می‌پذیرید،" و مراقب "دگردیسی ارتباط غیر خشونت آمیز به خشونت ظریف انجام شده به نام آن"باشید. پروفسور الن گورسوسکی از دانشگاه بولینگ گربن استیت، در ارزیابی کتاب روزنبرگ، "ارتباط غیر خشونت آمیز: زبان شفقت" (۱۹۹۹)، در زمینه‌ای از خطابه ژئوپولیتیک اظهار می‌کند که "قدرت نسبی فرد بسیار دست بالا برآورد شده است در حالی که موضوع اصلی ساختاری از خشونت است که تقریباً به طور کامل نادیده گرفته می‌شود. " خبر گزاری پودل دنسر گزارش می‌دهد که ارتباط غیر خشونت آمیز توسط بسیاری از چهره‌های عمومی تایید شده است. اسون هارتن اشتاین یک سری از کارتون‌هایی ساخته است که در آن ارتباط غیر خشونت آمیز را دست انداخته است.

سازمانها[ویرایش]

مرکز ارتباط غیر خشونت آمیز (CNVC)، تاسیس شده توسط مارشال روزنبرگ، NVC را در میان اصطلاحات دیگر مارک ارتباط غیر خشونت آمیز و ارتباطات مهربان کرده است، به منظور روشن کردن ونشان دادن اهدافش. [۵۷] مرکز ارتباط غیر خشونت آمیز به مربیانی که مایل به آموزش ارتباط غیر خشونت آمیز به گونه‌ای همراستا با فهم این مرکز از روند ارتباط غیر خشونت آمیز هستند، گواهی می‌دهد. [۵۸] [۳] CNVC certifies trainers who wish to teach NVC in a manner aligned with CNVC's understanding of the NVC process.[۴]

در حالی که مرکز ارتباط غیر خشونت آمیز برخی از آموزشها را ارائه می‌کند، [۵۹] بیشترین آموزش ارتباط غیر خشونت آمیز توسط مربیان مستقل و یا با حمایت سازمان‌های ارتباط غیر خشونت آمیز ارائه می‌گردد که متحد با مرکز ارتباط غیر خشونت آمیز اقدام می‌کنند اما با هیچ رابطه رسمی با آن ندارند[۶۰] برخی از این آموزش‌ها از طریق مرکز ارتباط غیر خشونت آمیز اعلام شده است. ۶۱] سازمانهای‌های ارتباط غیر خشونت آمیز متعدد در سراسر جهان، بسیاری با تمرکز منطقه‌ای وجود دارد.

مقالات در مورد ارتباط غیر خشونت آمیز[ویرایش]

  • آلتی، ت. "تفکراتی بر ارتباط غیر خشونت آمیز و تغییرات اجتماعی است." موسسه کو اینتلیجنس.
  • کبتزنیک، ر و کولن، م (۲۰۰۴) مصلح سفر: گفتگو با مارشال روزنبرگ " اینکوایری مایند، شماره پاییز.
  • مور، پ (۲۰۰۴)"ارتباط غیر خشونت آمیز به عنوان تکاملی ضروری رویکرد درونی مارشال روزنبرگ" جایگزین، شماره ۲۹، بهار.
  • سیمونز، گ. (۲۰۰۳) "بررسی ارتباط غیر خشونت آمیز" خبرنامه اروپایی SIETAR، نوامبر.
  • سوئر، م. (۲۰۰۴) "کارشناس در حل و فصل منازعات معتقد است که عدم خشونت در طبیعت ما است" سان دیگو یونیون تریبیون، ۱۴ اکتبر، ۲۰۰۴.
  • ون گلدر، س (۱۹۹۸) "زبان صلح آمیز" مجله یس، تابستان ۱۹۹۸

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "The Center for Collaborative Communication". Retrieved Nov. 11, 2011. 
  2. Jane Branscomb (2011), Summation Evaluation of a Workshop in Collaborative Communication, M.A. Thesis, Rollins School of Public Health of Emory University.
  3. Guidelines for sharing NVC, cnvc.org
  4. Certification, cnvc.org

External links[ویرایش]