ابراهیم پاشای پارگایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ابراهیم پاشای پارگایی
وزیراعظم
وزیر کبیر
وزیر قدرتمند
سرلشکر بزرگ
بیگلربیگی روم‌ایلی و آناتولی
Pargalı İbrahim Paşa.jpg
قدرتمندترین وزیر اعظم تاریخ عثمانی
مشغول به کار
۲۷ ژوئن ۱۵۲۳ – ۱۵ مارس ۱۵۳۶
(دوره حکومت ۱۳ سال و ۸ ماه و ۱۳ روز)
در زمانِ سلطان سلیمان قانونی
پس از پیری محمد پاشا
سرلشکر بزرگ تاریخ عثمانی
شروع به کار
۱۵۲۶–۱۵ مارس ۱۵۳۶
(دوره حکومت ۹ سال و ۵ ماه و ۱۳ روز)
حکمران مصر
شروع به کار
۱۵۲۵–۱۵۲۵
داماد مقتدر تاریخ عثمانی
مشغول به کار
۱۵۲۴ – ۱۵ مارس ۱۵۳۶
محافظ سلطنت عثمانی
مشغول به کار
۱۵۲۷ – ۱۵ مارس ۱۵۳۶
اطلاعات شخصی
زاده
با نام مسیحی تئو

۱۴۹۴
پارگا، جمهوری ونیز
درگذشت ۱۵ مارس ۱۵۳۶ (۴۲ سال)
قسطنطنیه، امپراتوری عثمانی
ملیت  امپراتوری عثمانی
همسر(ان) خدیجه سلطان
فرزندان سلطانزاده محمدشاه
مذهب اسلام
لقب(ها) ابراهیم پاشای فرنگی، ابراهیم پاشای مقبول، ابراهیم پاشای مقتول

ابراهیم پاشای پارگایی (زادهٔ ۱۴۹۴ در پارگا[۱] – درگذشتهٔ ۱۵۳۶ در قسطنطنیه) همچنین معروف به ابراهیم پاشای فرنگی و ابراهیم پاشای مقبول که پس از اعدامش در سرای توپقاپی به ابراهیم پاشای مقتول نیز معروف شد ابراهیم در مدت زندگانی خود به مقام زمامداری و فرمانده ای حکومت عثمانی رسید، دومین وزیر اعظم سلطان سلیمان قانونی بود که در سال ۱۵۲۳ جایگزین پیری محمد پاشا شد و ۱۳ سال این سمت را بر عهده داشت وی قدرتمندترین و تاثیرگذارترین و موفق‌ترین وزیراعظم و فرمانده سپاه در تاریخ عثمانی بود وی همچنین ثروتمندترین وزیر طول تاریخ عثمانی بود وی بعد از ۴ سال که این مقام را داشت به مدت ۹ سال همراه سلطان حکمرانی می‌کرد. چرا که ابراهیم پاشا در مقام وزیر اعظم امپراتوری عثمانی به درجه‌ای از قدرت و نفوذ دست یافته بود که در میان وزرای عثمانی نظیر نداشت. اما سلیمان که از ذکاوت و کفایت و اقتدار سیاسی و نظامی ابراهیم شدیدا بیمناک شده بود در سال ۱۵۳۶ فرمان قتلش را صادر کرد. وی پس از مرگش تمامی اموالش نیز به مصادرهٔ دولت درآمد.[۲]

زندگی‌نامه[ویرایش]

ابراهیم در پارگا، واقع در یونان امروزی، و در خانواده‌ای مسیحی با نام اصلی تئو متولد شد. پدرش، مانولیست، ماهیگیر بود. در کودکی دزدان دریایی ابراهیم را به اسارت گرفتند و به عنوان برده در شهر مانیسا به زنی ترک فروختند. ابراهیم چنان موسیقی را به زیبایی می‌نواخت که سلیمان جوان که دوران ولیعهدی را در مانیسا می‌گذراند، شیفتهٔ صدای ساز او شد و او را از صاحبش خرید. ابراهیم در مدرسهٔ کاخ آموزشِ علم دید و به چندین زبان (از آنجمله فارسی) تسلط پیدا کرد. پیش از آنکه سلیمان بر تخت بنشیند، ابراهیم سمت طوغانچی (مسئول مرغان شکاری) و خاص اوداباشی (اتاقدار مخصوص) شاهزاده را بر عهده داشت. در سال ۱۵۲۰ که سلیمان در قسطنطنیه بر تخت سلطنت نشست، ابراهیم نیز با او به پایتخت آمد و همان سمت خاص اوداباشی را حفظ کرد. ابراهیم در عرصه‌های دیپلماتیک و در میادین جنگ لیاقت و کفایت خود را به سلیمان اثبات کرد و به سرعت مدارج ترقی را پیمود. سرعت پیشرفت او به حدی بود که ابراهیم خود از سلطان خواست که او را اینچنین به‌سرعت به بالا نکشاند تا حسادت سایر وزرا و درباریان برانگیخته نشود. گفته می‌شود سلیمان، خشنود از فروتنی ابراهیم، به او قول داده بود که تا زمانی که سلیمان سلطان باشد، ابراهیم به مرگ محکوم نخواهد شد. پیشرفت و ترقی ابراهیم حتی به مقام وزارت اعظم نیز محدود نشد و چندین و چند سمت (از جمله رئیس وزرا و فرماندهان) و (فرمانده کل سپاه عثمانی) و لقب دیگر (از جمله سرلشکر بزرگ) و (امیرالامرا عثمانی) و مقام (بیگربیگی روملی و اناتولی) نیز گرفت و در دولت و سپاه اختیار مطلق داشت و تمام دستوراتش همانند فرامین سلطان انجام می شد و کسی نمی توانست از حکم وی سرپیچی کند ابراهیم پاشا عملاً کل حکومت را از سال ۱۵۲۷ تا ۱۵۳۶ در اختیار داشت و خودش امپراتوری عثمانی را اداره می کرد و حتی زمانی که سلطان نمی خواست در دیوان باشد تمام مسئولیت های حکومت را به ابراهیم واگذار می کرد و ابراهیم خودش به تنهایی امپراتوری عثمانی را اداره می کرد.

سرانجام ابراهیم پاشا در امپراطوری عثمانی[ویرایش]

تصویری از ابراهیم پاشا بر روی یکی از نشریات آلمانی. ترجمهٔ آلمانی نامه‌ای که ابراهیم پاشا به هنگام محاصرهٔ وین به فرماندهان این شهر نوشت نیز در تصویر دیده می‌شود.

ابراهیم پاشای پارگایی از دوستان دوران کودکی سلطان سلیمان بود. ابراهیم اصالتاً اهل یونان و مسیحی بود و در نوجوانی تحت نظام دوشیرمه در مدرسهٔ قصر به تحصیل پرداخت. سلیمان او را به سمت طوغانچی (مسئول مرغان شکاری) دربار برگماشت و اندکی بعد او را عهده‌دار سمت خاص اوداباشی (اتاق‌دار مخصوص سلطان) کرد. در سال ۱۵۲۳ ابراهیم پاشا به مقام وزیر اعظم و فرمانده کل ارتش منصوب شد وی همچنین با خواهر سلطان ازدواج کرد و مقام داماد مقتدر عثمانی را کسب کرد. همچنین سلیمان مقام بیگلربیگی روم‌ایلی و آناتولی به معنای (حاکم و فرمانده بزرگ سرزمین روم و آناتولی) را به او سپرد و در این مقام تمام قدرت که سلطان امپراتوری در اروپا و آسیا داشت ابراهیم هم همان قدرت را داشت بدین ترتیب اختیار تمامی ممالک امپراتوری عثمانی در خاک اروپا و آسیا و تمام ایالت‌ها و تمام مقام داران و نیز فرماندهی سربازان ساکن اروپا و آسیا به هنگام جنگ در ید قدرت ابراهیم قرار می‌گرفت وی علاوه بر تمام قدرت‌های اروپا و آسیا در عثمانی بلکه تمام ایالت‌های ساکن در آفریقا هم با مقام وزیر اعظم قدرتمند و فرمانده بزرگ سپاه در ید قدرت ابراهیم قرار داشت. مورخی از سدهٔ هفدهم نوشته‌است که ابراهیم خود از سلطان تقاضا کرده بود که او را به چنین مقام‌های بالایی منصوب نکند زیرا که بیم جانش را داشت اما سلیمان پاسخ داده بود که در زمان سلطنت او، تحت هیچ شرایطی، ابراهیم به مرگ محکوم نخواهد شد.

با این حال، سرانجام ابراهیم از چشم سلطان افتاد. ابراهیم در طول سیزده سالی که مقام وزارت اعظم را بر عهده داشت، به‌سرعت ترقی نمود و به قدرت رسید و ثروت و دارایی عظیمی و بی مانندی اندوخت که این امر شگفتی و حسد سایر درباریان را برانگیخت و دشمنان زیادی را برای او تراشید. در هنگام نبرد با صفویان، گزارش‌هایی به سلطان رسیده بود که حکایت از گستاخی ابراهیم داشت؛ ابراهیم عنوان «سردار سلطان ابراهیم» را بر خود نهاده بود که این امر در نظر سلیمان، توهینی شدید به او محسوب می‌شد.

بدگمانی سلطان نسبت به ابراهیم با نزاعی که بین ابراهیم و اسکندر چلبی درگرفت، فزونی یافت. اسکندر چلبی دفتردار (مسئول امور مالی) دربار بود و نزاع او با ابراهیم، در نهایت به مرگ او منجر شد. ابراهیم که اسکندر را به تلاش برای دسیسه‌چینی متهم می‌کرد، توانست سلطان را متقاعد کند تا فرمان قتل او را صادر کند. اسکندر چلبی پیش از مرگ، در آخرین کلماتی که بر زبانش جاری شد، ابراهیم را به تلاش برای توطئه‌چینی بر ضد سلطان متهم کرد و سخنان او، خیانت ابراهیم را برای سلطان مسجل کرد. در ۱۵ مارس ۱۵۳۶ جسد بی‌جان ابراهیم در قصر توپقاپی پیدا شد. دستور قتل او را سلیمان صادر کرده بود ولی بعدها از این تصمیم خود به‌شدت پشیمان گشت.

ازدواج ابراهیم پاشا[ویرایش]

ابراهیم پاشا با خدیجه سلطان، دختر سلیم یکم و خواهر سلیمان قانونی در سال ۱۵۲۴ ازدواج کرد.

پانویس[ویرایش]

  1. Jenkins, Ibrahim Pasha, 18.
  2. Wikipedia contributors, "Pargalı Ibrahim Pasha," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Pargalı_Ibrahim_Pasha&oldid=510081637 (accessed September 5، 2012).

منابع[ویرایش]

  • Jenkins, Hester Donaldson (1911). Ibrahim Pasha: Grand Vizir of Suleiman the Magnificient. New York: Columbia University. ISBN 978-1-152-32717-7.