آنتوان سوریوگین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از آنتوان سوروگین)
پرش به: ناوبری، جستجو
آنتوان سوریوگین
Antoin Sevruguin
آنتوان سوروگین در شهر وین قبل از سال ۱۸۸۰ م.
زادروز اواخر ۱۸۳۰(میلادی)
۱۲۰۹ خورشیدی

تهران، سفارت روسیه
درگذشت ۱۹۳۳ (میلادی)
۱۳۱۲ خورشیدی
تهران
آرامگاه بخش ارتدکس‌های گورستان ارامنه تهراندروازه دولاب
محل زندگی تهران
ملیت روسیه
پیشه عکاسی
لقب آنتوان خان[۱]
موسیو آنتوان
دوره قاجار
مذهب کلیسای حواری ارمنی
همسر لوئیز گورگنیان
فرزندان آندره سوروگین (و ۶ فرزند دیگر)
والدین واسیلی سوروگین و آچین خانوم

امضا


آنتوان سوریوگین (به گرجی: ანტუან სევრიუგინი) هم‌چنین در ایران معروف به آنتوان سوروگین (زادهٔ ۱۲۰۹، درگذشت ۱۳۱۲ خورشیدی) یک عکاس روسی-گرجی-ارمنی حاضر در ایرانِ عصر قاجار بود. او مردی آرام، گوشه‌گیر و خوش‌برخورد و گشاده‌رو و در عکاسی استاد بود. او برای کامل کردن مجموعه عکس‌های خود تمامی ایران را زیر پا گذاشت و از سوژه‌های گوناگون بهترین تصاویر را تهیه کرد. مردم، مناظر، بناهای تاریخی، آداب و رسوم، مشاغل و حرفه‌ها، اشیاء و سرانجام تمام زوایای زندگی ایرانیان سوژهٔ عکاسی او بودند.

تولد[ویرایش]

آنتوان سوروگین اواخر دهه ۱۸۳۰ میلادی (حدود سال ۱۲۱۹ خورشیدی) در سفارت روسیه در تهران از پدری روس به نام واسیلی سوروگین و مادر گرجی به نام آچین خانوم زاده شد. سال‌های نخستین عمرش را در تهران گذراند. پدرش واسیلی خاورشناس و دیپلمات سفارت روسیه تزاری در تهران بود. علاقه او به ایران در همین دوره پدید آمد و بعدها یکی از دوستداران و ستایشگران ایران و ایرانیان شد. او در کودکی به هنر نقاشی علاقه داشت.

پس از فوت پدر آنتوان که بر اثر حادثه‌ای در اسب‌سواری در تهران کشته شد، مادرش به دلیل عدم تمایل به دریافت مستمری از ایران با فرزندان خود به گرجستان بازگشت. آنتوان پس از مرگ پدر برای کمک به خانواده نقاشی را کنار گذاشت و همراه با برادرانش امانوئل و کولیا نزد عکاس معروف روسی دیمتری ایوانویچ ژرماکوف در تفلیس عکاسی آموخت. ژرماکف از سال ۱۸۷۰ میلادی مشغول سفر و عکاسی از ایران بوده و تا زمان آخرین سفرش حدود ۲۴٬۵۵۶ عکس از ایران تهیه کرده بود. سوروگین نیز پس از آشنایی با ژرماکف مصمم می‌شود به ایران سفر کند و به عکاسی از مردم و فرهنگ و طبیعت آن بپردازد.[۲]

مهاجرت به ایران[ویرایش]

او در سال ۱۸۷۰ میلادی برابر با سال ۱۲۴۹ خورشیدی همراه با برادرانش به تبریز آمد و در آنجا ساکن شد و به دستگاه ولیعهد مظفرالدین میرزا راه یافت و از او لقب "خانی" نیز گرفت. هنگامی که مظفرالدین میرزا برای به دست گرفتن قدرت، عازم تهران شد آنتوان نیز در التزام رکاب او بود و تا آخرین روزهای سلطنتش وی را همراهی کرد. آنتوان در تهران یک استودیو عکاسی در خیابان علاءالدوله (فردوسی) کنار در شرقی میدان مشق دایر کرد.[۳]
آنتوان خان در تهران با یک ارمنی به نام لوئیز گورگنیان ازدواج کرد و حاصل این ازدواج هفت فرزند بود؛ که یکی از آنان آندره سوروگین بوده است.

شهرت[ویرایش]

آنتوان سوروگین به همراه همسر و فرزندان

آنتوان سوروگین یکی از موفق‌ترین عکاسهای عصر خود بود. بیشتر عکس‌های گرفته‌شده توسط آنتوان خان متعلق به سال‌های ۱۲۴۹ تا ۱۳۰۹ خورشیدی است. او به علت این‌که توانایی صحبت کردن به زبان فارسی را مانند زبان مادری داشت، به خوبی توانست با قشرهای فرهنگی مختلف مردم ایران ارتباط برقرار کند. عکس‌های او از دربار سلطنتی، حرمسراها، مساجد و بناهای یادبود دیگر ادیان بسیار شاخص بود و او را متمایز با دیگر عکاسان مشهور اروپایی در ایران می‌کند. ناصر الدین شاه علاقهٔ زیادی به عکس‌های دربار و پرتره آنتوان خان داشت. وی به آموختن نقاشی سنتی ایرانی نیز همت گماشت به همین خاطر فردریک بورر مورخ عکاسی بر این باور است که عکاسی سوروگین برآیند دو سبک زیبایی‌شناسی شرقی و غربی است و تأثیرات رامبراند و رضا عباسی را توامان در آثار وی می‌توان مشاهده کرد.[۴]
علاقمندی آنتوان خان به کیفیت و تغییرات نور سبب شد که وی بیشتر عکس‌هایش را در میانه روز و هنگامی که تابش عمودی خورشید، سایه‌ها را کوتاه می‌کند عکسبرداری کند.[۵] او زبان فرانسه را خوب می‌دانست و به سال ۱۲۵۸ خورشیدی رسالهٔ عکاسی، عکاس مشهور فرانسوی لیبر (Liebert) را به فارسی ترجمه و به مظفرالدین میرزا تقدیم کرد.
آنتوان خان توانائی خود را در تصویربرداری از دو حادثه مهم تاریخی دوران فعالیت هنریش نشان داد:

حاصل زندگی هنری او که گردآوری هفت هزار نگاتیو شیشه‌ای از کارهایش و شماری از کارهای عکاسان پیش از او بود. شیشه‌ها منظم شده و شماره‌خورده بود. شماره‌ها به شیوه رقم‌زدن هنرمندان نقاش ایرانی، در کوشه و کنار شیشه به گونه‌ای نوشته شده بود که کمتر به چشم می‌خورد.
سوروگین عکسهایش را روی مقوایی ویژه می‌چسباند و در پشت مقوا، نشان عکاس‌خانه‌اش (این نشان همایونی هدیه ناصرالدین شاه بود) را به همراه نشانی عکاس‌خانه به فارسی و فرانسه چاپ می‌کرد. نشانی فارسی چنین بود:[۷]عکاسخانه موسیو آنتوان سوریوگین، خیابان علاالدوله، درب میدان مشق طهران

بمب‌گذاری در عکاس‌خانه[ویرایش]

عکاس‌خانه آنتوان سوریوگین در خیابان علاءالدوله، در جنب شرقی میدان مشق قرار داشت.[۸]

سوریوگین با مشروطه‌خواهان در ارتباط بود و به ناچار به سفارت انگلیس پناهنده شد. در سال ۱۹۰۸ میلادی، برابر با سال ۱۲۸۷ خورشیدی، وابستگان محمدعلی شاه قاجار در عکاس‌خانه او بمب گذاشتند و حدود ۵ هزار نگاتیو شیشه‌ای او نابود شد.[۹] با انقراض سلسله قاجار و برآمدن پهلوی، پادشاه جدید شروع به نفی گذشته کرد و ۲۰۰۰ شیشه پرارزش سوروگین به این بهانه که بیانگر دوران رژیمی ساقط شده و کهنه است و با ایران مدرنی که حکومت سعی در نشان دادنش داشت در تضاد است، مصادره و توقیف شد.[۱۰]

آنتوان سوریوگین در سال‌های بعد از ۱۹۳۰ میلادی.

درگذشت[ویرایش]

سرانجام او به سال ۱۹۳۳ (میلادی) برابر با سال ۱۳۱۲ خورشیدی بر اثر عفونت کلیه درگذشت و در گورستان ارامنه تهران به خاک سپرده شد.

آثار به‌جای مانده[ویرایش]

تنها دخترش ماری که در واپسین سال‌های عمر آنتوان خان عکاسخانه را اداره می‌کرد توانست ۶۹۶ قطعه از شیشه‌ها را بابت دوستی‌ای که با محمدرضا شاه پهلوی داشت[نیازمند منبع]، از توقیف در آورد. این شیشه‌ها و شماری از عکس‌های کار سوروگین بعد از مرگ او و تعطیل شدن عکاسخانه‌اش به کلیسای پروتستان آمریکائی تهران منتقل شد؛ و در سال ۱۹۵۱ این آثار در اختیار موسسهٔ اسمیتسونین در شهر واشنگتن قرار گرفت و اکنون در گالری هنر فریر است. نمایشگاهی از عکس‌های او به سال ۱۹۸۳ در آن گالری برگزار شد.

یکصد و شصت و هشت قطعه از عکسهای او نیز در میان مجموعهٔ عکس‌های یک دیپلمات هلندی به موزهٔ ملی نژادشناسی شهر لیدن هدیه شده که مورد مطالعه و معرفی قرار گرفته‌است. عکس‌های او در نمایشگاهی در شهر بروکسل به سال ۱۸۹۷ و نمایشگاهی در شهر پاریس به سال ۱۹۰۰ موفق به دریافت مدال شد و خود او از دولت ایران دارای نشان مقدس بود. جهانگردان و پژوهشگران اروپائی که در سدهٔ ۱۹ و آغاز سدهٔ ۲۰ (میلادی) به ایران سفر کرده و خود عکاس نبوده‌اند، عکس‌های مورد نیاز برای چاپ در سفرنامه‌ها و کتاب‌های خود را در ایران تهیه می‌کردند. از همین راه است که شمار زیادی از عکسهای سوروگین به سفرنامه‌ها راه یافته و در همان زمان زندگی شهرت سوروگین را به خارج از ایران کشانده‌است.

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Cultural Migrants Between Armenia and Persia, Qantara
  2. امیر آروند. «آنتوان سوروگین عکاس روایتگر عصر ناصری». مجله بخارا سال پانزدهم شماره ۹۹، فروردین -اردیبهشت ۱۳۹۳. 
  3. اسماعیل صادقیلر. «عکاسی و عکاسان دوره مشروطه». مجله هنر شماره ۸۳ و ۸۴، تابستان و پاییز ۱۳۹۰. 
  4. «آنتوان 'خان' سوریوگین٬ عکاسی که 'پرورده ایران' شد». بی‌بی‌سی فارسی، ۲۵ اوت ۲۰۱۵. بازبینی‌شده در ۲۵ اوت ۲۰۱۵. 
  5. آندرانیک هویان. «ناصرالدین شاه عکاس». مجله گلستان هنر، شماره ۸، تابستان ۱۳۸۶. 
  6. “AioloZ Antiquarian Books”. amsterdambookfair.com. Retrieved 6 July 2013. 
  7. آندرانیک هویان. «ناصرالدین شاه عکاس». مجله گلستان هنر، شماره ۸، تابستان ۱۳۸۶. 
  8. آنتوان خان سوریوگین٬ عکاسی که «پرورده ایران» شد، بی‌بی‌سی فارسی
  9. عکس‌های نایاب و تاریخی از زنان و دختران ایران در ۱۲۰ سال پیش، دویچه وله فارسی
  10. محمدحسن سمسار. «میراث فرهنگی: آنتوان سوریوگین». مجله بخارا، شماره ۲۳، فروردین و اردیبهشت ۱۳۸۱. 

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]